บทที่ 5 Oh, shit!
“ฉันชื่อวิกทอเรียค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก”
หล่อนกล่าวขึ้นพร้อมกับยื่นมือเรียวบางนั้นไปตรงหน้า แม็กซ์เอื้อมมือไปจับก่อนจะเช็กแฮนด์เบาๆ ตามมารยาทที่ดี มือของหล่อนนุ่มดีแฮะ
“ผม แม็กซ์ ครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน”
ชายหนุ่มกล่าวขึ้นอย่างเป็นมิตร แต่วิคกี้หูผึ่งและเผลอจ้องคนตรงหน้าด้วยดวงตาโตจนแถบถลนออกมา
<strong>“แม็กซ์?!”</strong>
แม็กซ์เลิกคิ้วแปลกใจกับอากัปกิริยาที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของหญิงสาวตรงหน้า ใบหน้าขาวโบ๋กับดวงตากลมโตที่ถลึงใส่เขาราวกับเป็นศัตรูกันมาเมื่อชาติปางก่อน
วิคกี้ไม่รอให้เขาหายจากอาการมึนงง หล่อนกระชากประตูปิดใส่หน้าเขาดังปังใหญ่ แม็กซ์อ้าปากค้างอย่างคาดไม่ถึง
“ว้าว! อะไรเนี่ย”
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะทำอะไร ประตูนั้นก็ถูกกระชากให้เปิดออก
“ฉันสำรวจหน้าต่างทุกบานแล้วรวมถึงห้องใต้หลังคานั่นด้วย มันปิดสนิทดี แม็กซ์!”
<strong>ปัง!</strong>
เสียงปิดประตูดังอีกปังใหญ่พร้อมกับใบหน้าขาวที่บูดบึ้งหายเข้าไป แม็กซ์ยกมือเท้าสะเอวแล้วส่ายศีรษะกับตัวเอง ยังไม่ทันตั้งตัวประตูนั่นก็ถูกกระชากเปิดอีกรอบ
“คุณเป็นเพื่อนบ้านที่แย่ที่สุดตั้งแต่ฉันอยู่ที่นี่มา แม็กซ์!”
<strong>ปัง!</strong>
เสียงประตูปิดจนสะเทือน แม็กซ์ยกมือเกาศีรษะ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะหันหลังกลับยายเพื่อนบ้านขี้โมโหนั่นก็กระชากประตูเปิดออกเป็นรอบที่สาม
“ฉันจะบอกอะไรคุณให้ ฉันอยู่ที่นี่มานานชีวิตฉันสงบสุขดี แต่ตั้งแต่คุณย้ายเข้ามาอยู่นี่ชีวิตฉันวุ่นวายไปหมด ฉันต้องเปลี่ยนตารางอ่านหนังสือก็เพราะคุณ! ฉันต้องวิ่งเข้าห้องเรียนสายก็เพราะคุณ! ฉันต้องโดนโปรเฟสเซอร์ตำหนิที่เผลอหลับในห้องก็เพราะคุณ!” หล่อนตะโกนใส่หน้าเขาอย่างไม่หยุดหายใจ
“เสียงเพลงบ้าๆ ของคุณทำให้ฉันไม่ได้หลับไม่ได้นอน และที่สำคัญคุณทำให้ฉันได้เกรด B ในวิชาที่ฉันควรได้ A+ <strong>แม็กซ์!</strong>”
แม็กซ์อ้าปากค้างแต่ก่อนที่หล่อนจะทันปิดประตูใส่หน้าเขาอีกรอบ ชายหนุ่มรีบคว้ามันไว้
“โอโห ผมไม่ยักทราบว่าผมทำให้คุณประทับใจขนาดนี้ตั้งแต่ยังไม่ได้รู้จักกัน แต่ผมก็เขียนไปขอโทษคุณแล้วนี่ และผมก็ไม่รู้ว่าเสียงดนตรีนั่นมันจะดังผ่านผนังอิฐหนาเข้าไปถึงห้องคุณ ตอนผมซื้อบ้าน นายหน้าบอกว่ามันกันเสียงได้นี่นา”
แม็กซ์พยายามอธิบาย ดูหล่อนจะนิ่งฟังอยู่พักหนึ่งแต่ใบหน้านั้นยังคงบึ้งตึงดวงตาโมโหจัดราวกับจะถล่นออกมา เขาแอบคิดว่าถ้าหล่อนแต่งชุดนี้ในวันฮาโลวีนหล่อนคว้ารางวัลที่หนึ่งมารับประทานได้อย่างง่ายดาย
ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะประชันฝีปากกันต่อ เสียงทีวีของหล่อนที่เปิดทิ้งไว้ในห้องนั่งเล่นค่อนข้างดังนั้น คนพากษ์กำลังวิจารณ์เกมฟุตบอลครึ่งหลังที่ได้เริ่มมาได้ระยะหนึ่งแล้วอย่างตื่นเต้นและเมามัน
<strong>“แมนยูไนเต็ดเล่นได้ดีขึ้นมากครับท่านผู้ชมครึ่งหลังนี้ โอ...รูนี่...รูนี่ได้ลูก!</strong>
เท่านั้นแหละวิคกี้รีบถลันกลับเข้าไปหน้าทีวีทันที ตามมาติดๆ ด้วยแม็กซ์ ภาพที่รูนี่ยิงพลาดทำให้วิคกี้ร้องไชโยอย่างโล่งอกขณะที่แม็กซ์สบถออกมาอย่างผิดหวัง ทั้งคู่หันมามองหน้ากัน
“ใครอนุญาตให้คุณเข้ามาในบ้านฉันฮึ!” วิคกี้เท้าสะเอวน้ำเสียงเอาเรื่องกับผู้ชายร่างสูงสมาร์ทตรงหน้า
ภายใต้แสงไฟที่สว่างในห้องนั่งเล่นทำให้หล่อนเห็นรายละเอียดบนใบหน้านั้นชัดเจนขึ้น ดวงตาคมเข้มสีน้ำทะเลดูลึกลับราวกับจะดูดคนหลงจ้องเข้าไปในวังวนก้นบึ้งสุด ใบหน้าหล่อเหลาที่เคราบางๆ กันไว้เป็นระเบียบน่ามอง วิคกี้กระพริบตาถี่ๆ แต่ดูราวแม็กซ์กำลังสนใจเกมฟุตบอลตรงหน้ามากกว่าหล่อน
“ผมว่าแมนยูไนเต็ดชนะแน่วันนี้”
วิคกี้หูผึ่งพร้อมกับทำหน้าไม่ถูกใจ หล่อนว่าลิเวอร์พูลเล่นดีกว่าครึ่งแรกอย่างเห็นได้ชัด
“ฮึ! ฉันว่ารูนี่ฟอร์มไม่ดีเลยวันนี้ เจอร์ราดต้องยิงให้ลิเวอร์พูลแน่อย่างน้อย 1 ลูก”
แม็กซ์หันมามองหน้าอันขาวโพลนนั้น ชายหนุ่มอดทึ่งไม่ได้ที่หล่อนสนใจฟุตบอลราวกับผู้ชาย
มีคำพูดที่ว่าเมื่ออยู่ด้วยกันอย่าคุยเรื่องการเมืองและเรื่องศาสนา แต่ในอังกฤษนั้นต้องเพิ่มฟุตบอลไปด้วย ถ้าหากคุณเชียร์ทีมเดียวกันนั่นไม่มีปัญหา แต่หากว่าคุณเชียร์คนละทีมรับรองมีวางหมัดวางมวยกันแน่
แม็กซ์เดินตรงไปยังโซฟาและหย่อนตัวลงนั่งโดยไม่รอให้ใครเชิญ ท่าทางสบายๆ ยิ้มในหน้าอย่างนึกสนุก
“งั้นเรามาพนันกันดีกว่าว่าทีมไหนจะชนะ”
วิคกี้กอดอกยืนมองเขาด้วยสายตาตรึกตรองก่อนจะพยักหน้า
“ถ้าลิเวอร์พูลชนะคุณจะต้องไม่เปิดเพลงเสียงดังรบกวนฉันอีกต่อไป” หล่อนเอ่ยเงื่อนไขที่ต้องการ
“โอเค นั่นไม่ใช่เรื่องยาก แต่ถ้าแมนเชสเตอร์ชนะอืม...ผมยังไม่แน่ใจ เอาเป็นว่าผมจะบอกคุณทีหลังละกันนะ”
หญิงสาวพยักหน้าอย่างง่ายๆ ก่อนที่จะเดินเข้าครัวไปยังตู้เย็น หล่อนไม่ได้สนุกอย่างนี้มานานพอดู การเรียนที่แสนสาหัสกับการทำงานวิจัยทำให้วิคกี้แทบไม่มีเวลาทำอย่างอื่น
วันนี้หล่อนจะถือโอกาสผ่อนคลายก่อนที่จะสอบพรุ่งนี้และถ้าลิเวอร์พูลชนะจริงๆ หล่อนก็จะได้ชีวิตที่สงบสุขกลับมาซะที หล่อนถือเบียร์กับสไปร์ออกมาอย่างละกระป๋อง แล้วยื่นเบียร์ให้เขาก่อนที่จะนั่งลงตรงโซฟาอีกมุมหนึ่ง
<strong>เกมฟุตบอลดำเนินต่อไปอย่างเข้มข้น</strong> จนมาถึงเก้าสิบนาทีสุดท้าย ทีมแมนเชสเตอร์สกอร์ไป 1-0 แม็กซ์ยิ้มกริ่มอย่างพอใจ ส่วนวิคกี้นั้นรู้สึกผิดหวังอย่างแรง
“เสียใจด้วยนะคุณ ผมชนะ”
เขาเอ่ยขึ้นตอกย้ำความผิดหวังให้หล่อนเข้าไปอีก แม็กซ์ก้มลงมองกระป๋องเบียร์เปล่าในมือแล้วครุ่นคิดครู่หนึ่ง
“แต่เพื่อเป็นการตอบแทนเบียร์ที่คุณเสริฟให้ ผมจะลดเสียงเพลงลงไม่ให้มันรบกวนถึงบ้านคุณ เอ่อ...ว่าแต่ไอ้เจ้ามาร์คหน้าของคุณนั่น คุณต้องมาร์คจนถึงเช้าเลยเหรอ?”
แม็กซ์ถามออกไปอย่างอยากรู้
วิคกี้สะดุ้งเฮือก พระเจ้า! หล่อนลืมไปเสียสนิท หญิงสาวรีบวิ่งถลันขึ้นบันไดไปชั้นบนแล้วตรงดิ่งเข้าห้องน้ำทันที
แม็กซ์หัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมส่ายหน้ากับอาการตกใจพรวดพราดของหล่อน เขาว่าเขาควรจะกลับเสียที ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ แต่ยังไม่ทันทีเขาจะก้าวขาออกเดิน
“โอ พระเจ้า! แม็กซ์! ช่วยด้วย..แม็กซ์! ”
เสียงวิคกี้ตะโกนลั่นดังลงมาจากชั้นบน
“Oh, shit!” แม็กซ์สบถกับตัวเองเบาๆ
<strong>“แม็กซ์!”</strong>
