บทที่ 2 คนสำคัญ
"ถามฉันหรือคะ?"
"อ้าว ก็หล่อนน่ะสิ จะให้ไปถามหมาแมวที่ไหนกันล่ะ! ก็มีกันอยู่แค่นี้! หล่อนเป็นอะไรกับคุณฟาริศไม่ทราบ" เสียงห้วนขุ่นถามยาวกว่าครั้งแรก
"อ๋อ... เป็นคนใช้ค่ะ" ปริสาตอบทำหน้าตาซื่อ
"อ้อ... งั้นฉันก็เดาถูกน่ะสิ!... แล้วเธอรู้หรือเปล่าว่าฉันเป็นใคร สำคัญกับคุณฟาริศขนาดไหน"
น้ำเสียงดูแคลนพร้อมกับมองเหยียด ปริสาไม่ได้รู้สึกอะไรเลยเพราะคุ้นชินกับปฏิกิริยาทำนองนี้มานับไม่ถ้วน ไม่รู้ว่าทำไมพวกเจ้าหล่อนเหล่านี้ถึงชอบถามอะไรคล้ายๆ กันแบบนี้ก็ไม่รู้ ทั้งที่ปริสาเองก็ไม่เคยสนใจจะชวนใครคุยเลยในยามที่ต้องนั่งรถมาเป็นเพื่อนทรอยด์แบบนี้...
เวลานี้ทรอยด์กำลังกระตุกมุมปากยิ้มขำปนเย้ยหยันเงียบๆกับคำพูดของผู้หญิงสวยเอ็กส์อึ๋ม ผู้หญิงทุกคนที่ได้มีโอกาสถูกเจ้านายหิ้วกลับมาด้วยมักทะนงตนและหลงคิดว่าตนเองเป็นคนสำคัญเสมอ เพราะฟาริศเป็นชายหนุ่มเนื้อหอมที่ผู้หญิงทุกคนแค่ได้ยินชื่อก็เข่าอ่อนร่างระทวยกับกิตติศัพท์ความหล่อเหลาคมเข้มอย่างหาตัวจับยากของเขา ไม่ใช่แค่รูปหล่อเท่านั้นแต่พ่อแม่ก็ร่ำรวยด้วย เขามีครบถ้วนพรั่งพร้อมทั้งรูปสมบัติ คุณสมบัติ และทรัพย์สมบัติ ทรัพย์สินมากมายทั้งจากบรรพบุรุษสายเลือดอิตาเลียนฝั่งพ่อและสายเลือดผู้ดีแห่งเชื้อเจ้าทางเหนือฝั่งแม่
ทรอยด์ชำเลืองมองสาวน้อยหน้าใสที่กำลังทำท่ากลอกตามองบนแล้วเขาก็ต้องเมินหน้าไปยิ้มกับเสาไฟข้างทาง เข้าใจดีว่าเป็นเพราะเจ้าหล่อนเอือมระอาเต็มทีกับคำถามเหล่านี้ ผู้หญิงที่เจ้านายควงมาและจบลงด้วยการให้เขากับปริสาไปส่งนั้น มักจะงุนงงปนไม่พอใจกับการเห็นปริสาอยู่รับใช้ใกล้ชิดกับฟาริศ
สาวน้อยหน้าใสดวงตาคมโต หวานทว่าดุเอาเรื่อง จมูกโด่งรั้นเล็กน้อยบ่งบอกว่าเจ้าหล่อนเป็นคนดื้อเอาการและไม่ยอมให้ใครมาข่มได้ง่ายๆ (ยกเว้นให้อยู่คนหนึ่งคือเจ้านายใหญ่) ริมฝีปากอิ่มเต็มและหยักได้รูปสวยที่เจ้าตัวทาเพียงลิปปาล์มเพื่อสุขภาพเท่านั้น เขาเห็นหล่อนใช้เป็นประจำ ตลับสีชมพูราคา 15 บาท!
ปริสาคงจะระอาเพราะไม่เข้าใจ แต่ผู้ชายอย่างเขานั้นย่อมเข้าใจดีถึงความอิจริษยาของผู้หญิงที่มีต่อกัน สาวน้อยผู้ไม่เคยใส่ใจถึงรูปร่างหน้าตาของตนเองเลยกลอกตามองบนครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างที่เห็น มันมีคำกล่าวที่ทรอยด์เคยได้ยินมาว่า... ไฟใดไหนเล่าจะร้อนเท่าไฟริษยา!... ปริสาจึงไม่ทราบว่าตนเองกำลังถูกอิจฉาริษยาจากผู้หญิงทุกคนที่เห็นหล่อนได้ใกล้ชิดกับฟาริศ ศิริวรพัฒน์ อัลบิโน
"สำคัญแค่ไหนงั้นเหรอคะ... เดี๋ยวนะ ขอฉันเช็กดูลิสต์แป๊บ..."
พูดเสร็จก็เอาโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูด้วยสีหน้าเคร่งจริงจัง
"คุณชื่อเมย์ใช่มั้ยคะ... อืม... เมย่า เมสินี หรือเมริษาคะ เอ รู้สึกว่าชื่อขึ้นต้นด้วยเมย์ในลิสต์ เอ่อ หมายถึงลิสต์ผู้หญิงชั่วคราวของคุณฟาริศน่ะค่ะ... โห นี่มีตั้ง อืม 1 2 3 4...5... อุ๊ย...ตั้ง 11 คนแน่ะค่ะ"
คำตอบที่ทำให้คนฟังทำตาถมึงทึงและแทบจะกรี๊ดออกมาลั่นรถ
"อั๊ย... อะไรยะ... เยอะขนาดนั้นเชียวเหรอ ฉันชื่อเมรีย่ะ!" น้ำเสียงกระแทกใส่อย่างหงุดหงิด
"อืม... เมรี... ยังไม่มีแฮะ... เดี๋ยวฉันบรรจุตำแหน่งให้เลยนะคะ"
ว่าแล้วก็รีบจิ้มนิ้วไปบนจออย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็หันไปยิ้มแฉ่งให้คนที่นั่งหน้าบูดบึ้งที่จ้องด้วยสายตาจิกกัดอยู่
"ว้าว! ขอแสดงความยินดีด้วยค่า... คุณได้ขึ้นลิสต์เป็นลำดับที่ 12... ครบโหลพอดี!"
"กรี๊ด! ยัยบ้า พูดอะไรของเธอห๊ะ! ฉันไม่ยอม อะไรกัน ตั้งเลข 12 เลยเหรอ บ้า! บ้า! บ้า! บ้าที่สุด!"
"ไม่บ้าหรอกค่า... นี่ถือว่าคุณยังโชคดีนะคะที่มาเร็วได้เลข 12 น่ะ เพราะคุณผู้หญิง เม คนต่อไปในอนาคตก็จะได้หมายเลข 13 โห เลข Unlucky Number ซวยแย่เลยนะคะ"
เสียงตอบเจื้อยแจ้วทำให้ทรอยด์สุดขำและฟังเพลิน เมรีถึงโมโหจนหน้าแดงก่ำและส่งสายตาพิฆาตไปให้ปริสา ซึ่งเจ้าตัวก็แสร้งส่งยิ้มหวานด้วยความเห็นใจให้ เมื่อไปถึงคอนโดเมรีหน้าตาแดงก่ำบูดบึ้งบอกบุญไม่รับอย่างสุดขีด
"ฉันรู้นะว่าแกแกล้งกุเรื่องลิสต์บ้าอะไรนี่ขึ้นมาน่ะ ฉันจะโทรไปฟ้องคุณฟาริศว่าแกบังอาจต่อปากต่อคำกับฉัน เป็นแค่คนใช้แล้วยังสะเออะไม่เจียมตัวอีก! สาระแนหลอกด่าแฟนเจ้านายแบบนี้ แกเตรียมตัวหางานใหม่ได้เลย!"
เจ้าหล่อนด่ากราดและอาฆาตแค้น จากนั้นก็เปิดประตูก้าวฉับลงไปและปิดดังปังใหญ่! เดินเข้าคอนโดไปอย่างไม่ยอมเหลียวหลัง ปริสาทำคอย่นในขณะที่ทรอยด์เคลื่อนรถออกจากลานหน้าคอนโด
"เฮ้ย...คนนี้ไม่ใช่คนโปรดใช่ไหมทรอยด์ หิ้วมาใหม่นี่ ถ้าจำไม่ผิด"
ปริสาจำผู้หญิงของเจ้านายค่อนข้างแม่น เพราะแต่ละนางมักจะมีวีรกรรมกับหล่อนไม่มากก็น้อยเสมอ
"เจอที่งานปาร์ตี้เปิดเรือสำราญของเพื่อนบอสน่ะ เป็นนางแบบมั้ง คงจะโดนใจบอสเลยชวนมาด้วย ก็อย่างที่รู้ว่าเจ้านายเขาเป็นคนขี้เหงา เวลาไปงานปาร์ตี้ต้องหิ้วติดไม้ติดมือมาแก้เหงาหน่อย" ทรอยด์เอ่ยแล้วยิ้มเผล่และหลิ่วตาให้ปริสา
"คนนี้ยังไม่โดนของแข็งนะ เพราะเป้หาหมวกกันน็อกไซส์เจ้านายไม่ได้อ่ะ เลยโมโหหงุดหงิดใหญ่ที่ไม่ได้ลงดาบนาง แต่คงฟาดด้วยเช็คเลขสวยตามเคย... โห แล้วทำไมไม่ฟาดเช็คมาทางเรามั่งฟะ! ไอ้เราอุตส่าห์นั่งแมงกะไซค์วินไปเซเว่นอีกซอยหนึ่งโน่นน่ะ เสี่ยงชีวิตเพื่อความหฤหรรษ์ของเจ้านายขนาดนี้ น่าจะเห็นคุณค่ากันมั่งเนอะ"
ปริสาบ่นพลางพ่นลมหายใจแรงๆ ออกมา ทรอยด์หัวเราะเสียงดังอย่างไม่อาจกลั้นเอาไว้ได้กับสำนวนภาษาของสาวน้อยหน้าใส เขามองหล่อนด้วยความเอ็นดู
"จงดีใจเถอะเป้ ที่คุณไม่ได้โดนฟาดด้วยเช็คเลขสวยของเจ้านายน่ะ... เพราะผู้หญิงที่ซื้อได้ด้วยเช็คเลขสวยเหล่านั้นจะไม่มีวันได้ครอบครองหัวใจของเจ้านายเด็ดขาด"
"เจ้านายน่ะมีหัวใจที่ไหนกันเล่า... เช็คแหล่ะ ชัวร์ป้าบกว่า!"
"งก!"
"เฮ้ย ไม่ได้งก... แต่เงินมันสำคัญ...แฮ่ะ..." คนหน้าใสเอ่ยและหันมายิ้มกว้าง ตาใสแต่ไม่ซื่อวิบวาวน่ามอง ทรอยด์ส่ายหน้า
"สำหรับเป้... ถ้าหากจำเป็นต้องการใช้เงิน บอสเขาก็พร้อมจะให้อยู่แล้ว"
"โห... ถ้าได้งั้นก็ดีสิ คุณไม่รู้ว่าบอสเพิ่งขู่จะหักค่าขนมเป้ โทษฐานที่หาคอนดอมให้ไม่ได้น่ะ ว่าแล้วก็คุณอย่าลืมแวะที่ซูเปอร์ข้างหน้าด้วยล่ะ เป้จะขนซื้อไปสต็อกไว้อย่างเคย"
เสียงแจ๋วเอ่ยอย่างไม่มีความเก้อกระดากอายเวลาพูดเรื่องถุงยางอนามัย ทรอยด์เสียอีกที่รู้สึกเก้อจนวางสีหน้าไม่ถูกแทน
ใจหนึ่งใจ จะต้องการอะไร ให้มันมากมาย ให้มันวุ่นวาย.... เพียงเธอนั้น ใส่ใจกันเบาเบา พอให้สองเรา ได้ทำอะไรมากมายในตอนนี้ ฮื้ม...
เสียงเพลง เบาเบา ของ Singular ริงโทนประจำเครื่องโทรศัพท์ของปริสาดังขึ้น หญิงสาวรีบคว้าขึ้นมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็รีบกดรับสายทันที
"ว่าไงคะเจ้านาย" เสียงใสทักทายอย่างไม่ต้องให้อีกฝ่ายทักมาก่อน
"อยู่ไหน... ฉันปวดหัวโคตรเลย ซื้อยาเข้ามาให้ด้วย"
"ยามีที่โรงแรม ให้คนเอาขึ้นไปให้สิคะบอส ตอนนี้เป้กับทรอยด์ยังอยู่ข้างนอกอยู่เลยค่ะ"
"ไม่เอา...เธอนั่นแหละ... รีบกลับมาเร็ว"
เสียงห้าวทรงอำนาจเอ่ยสั่งอย่างไม่ฟังเหตุผลแล้วก็กดวางสายไป
"เห็นม้ะว่าเราเป็นคนสำมะคัญแค่ไหน! นี่ถ้าขาดเป้ไปซะคน... รับรองชีวิตเจ้านายต้องตุปัดตุเป๋ไม่เป็นท่าอย่างแน่นอน... ปวดหัวเพราะอารมณ์ค้างเติ่งไม่มีคนสอยลงจากยอดตึกอ่ะดี๊ ธ่อ! รู้หรอกน่า! รีบเหยียบเลยทรอยด์... เจ้านายกำลังต้องการโด๊ปพาราด่วน... อดเสพเมรีเลยต้องเสพซาร่าแทนไปก่อนสำหรับคืนนี้ น่าสงสารเนอะ!"
ทรอยด์ฟังแล้วก็ได้แต่ยิ้มขำกับสำบัดสำนวนของคนใช้ประจำตัวบอส รีบเหยียบคันเร่งเพิ่มสปีดของรถเพื่อมุ่งสู่โรงแรมหรูระดับ High-end ของเครือศิริวรพัฒน์กรุ๊ปตามคำสั่งของสาวน้อย
