บทที่ 275 ปุณณ์ & มัสรินทร์ 18

"เอ่อ... ความจริงเราอยู่ด้วยกันอย่างนี้โดยไม่ต้องแต่งก็ได้... ฉันไม่ได้คิดมากอะไร... "

หญิงสาวรีบบอก เพราะปุณณ์เป็นความหวังของแม่เขา หล่อนยังจำได้ถึงสายตาเหยียดของท่าน

"เราไม่ต้องการอะไรจากคุณจริงๆ นะคะ... แค่คุณมีเวลาให้ลูก ให้แกเรียกว่าพ่อ... แค่นี้ก็ดีแล้วค่ะ"

ปุณณ์มองคนมักน้อยด้วยสายตาเข้มแกมดุ ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ