บทที่ 3 Big Boss
เมื่อทรอยด์ขับรถเข้าไปในชั้นจอดรถใต้ตึกสูงของอัลบิโนแกรนด์โฮเทล ซึ่งเป็นที่จอดประจำตำแหน่งของเจ้านายที่แยกต่างหากจากลานจอดรถของโรงแรม ในนี้มีรถหรูสัญชาติยุโรปอยู่หลายคัน และมีรถสัญชาติญี่ปุ่นอีกสามสี่คัน ทั้งหมดเป็นรถของเจ้านายซึ่งมักจะสลับสับเปลี่ยนรถไปตามโอกาส ไม่ใช้รถคันใดคันหนึ่งเป็นประจำ รถยนต์เหล่านี้มีทั้งรถสปอร์ตสองประตูรุ่นลิมิตเต็ดนำเข้า รถเก๋งสี่ประตู รถเอสยูวีคันใหญ่ รถตู้แวนที่ภายในสั่งตกแต่งแบบคัสตอมให้เหมาะสมกับสไตล์และการใช้งานของบอสใหญ่ นอกจากนี้ก็ยังมีมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์และชอปเปอร์ราคาแพงอีกอย่างละคัน
"คุณรีบขึ้นไปเถอะ ผมจะไปที่ห้องซิคิวริตี้หน่อย"
"โอเค... เวรกะดึกคืนสุดท้ายของคุณสินะ คุณช่วยโทรไปบอกคุณป้องให้หน่อย ว่าพรุ่งนี้เช้าให้ซื้อหมวกกันน็อกไซส์ 56 ทั้งรุ่นผิวเรียบบางเฉียบเอ็กซ์ตราเซนซิทิฟ ใส่แล้วรู้สึกเหมือนไม่ได้ใส่ กับผิวขรุขระ เรืองแสง รสสตรอเบอรีมาให้ด้วย เอาหลายๆ กล่องนะ กะให้ใช้หนึ่งเดือนไปเลย เป้กลัวตัวเองจะลืมอีก ตอนนี้ชักรู้สึกเบลอเพราะง่วงสุดๆ แล้วเนี่ย ดีนะที่พรุ่งนี้ได้หยุดน่ะ เฮ้อ!"
ปริสาเอ่ยกับทรอยด์ทำท่าถอนใจและพ่นลมออกมาทางปาก... ป้อง หรือ ปิยวัฒน์ เป็นคู่หูของทรอยด์ พวกเขาพักอยู่คอนโด ไม่ไกลจากโรงแรม คอนโดโครงการนี้เป็นหนึ่งในหลายสิบโครงการของศิริวรวัฒน์กรุ๊ป เขาสองคนสลับผลัดเปลี่ยนเวรกันอย่างนี้เสมอเพื่อทำหน้าที่ดูแลเจ้านายอย่างไม่ให้ขาดตกบกพร่อง
"ได้สิ... แต่มันเป็นหน้าที่คุณไม่ใช่เหรอเป้ เพราะคุณเป็นผู้สันทัดกรณีสำหรับงานนี้โดยเฉพาะ"
ทรอยด์แกล้งทักท้วงและยิ้มกระเซ้าสาวน้อย เจ้านายสามารถใช้งานปริสาแทบทุกอย่างอย่างไม่เกรงใจ แม้แต่เรื่องส่วนตัวมากๆ อย่างเรื่องถุงยางอนามัย สรุปว่าเจ้านายใหญ่ไว้วางใจปริสามากที่สุดในเกือบทุกเรื่อง จะเรียกใช้ก่อนเรียกคนอื่นเสมอ นั่นก็เป็นเพราะหญิงสาวเป็นคนที่รู้ใจบอส แก้ปัญหาเก่ง มีบุคลิกปราดเปรียวคล่องแคล่ว เฉลียวฉลาดเต็มไปด้วยปฏิภาณไหวพริบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องการเอาตัวรอดนี่ ปริสาสุดยอดมาก... วาจาคำพูดก็ฉะฉานทันคนและเจ้าเล่ห์ตามโอกาส จนบางครั้งผู้ชายอย่างเขายังแอบขยาดและรู้สึกหลอนพิลึก!
"เฮ้...พูดงี้เป้เสียหายนะ จะบ้าเหรอ... สันทัดกรณีถุงยางเนี่ยนะ? เป้ไม่มีซักกะดุ้นเหมือนพวกคุณซะหน่อย อย่ามาพูดมั่วๆ ซั่วๆ ไอ้ที่เป้ต้องรู้ดีน่ะก็เพราะถ้าขืนไม่รู้ดีสิ จะต้องโดนหักตังค์ค่าขนมไม่เหลือหลอแน่! แล้วพวกคุณแต่ละคนน่ะก็ร้ายเหลือ! เห็นว่าเราหงิมๆ ไม่มีปากไม่มีเสียงก็ใช้เอาใช้เอา! ถือโอกาสเอาเปรียบผู้หญิงตัวเล็กๆ กันยกใหญ่ น่าภูมิใจพิลึกเนอะ!"
คนหงิมๆไม่มีปากมีเสียง ต่อว่าตรงๆ อย่างไม่มีอ้อมเขาอ้อมค้อมหรือเกรงใจว่าอีกคนเป็นผู้มีอาวุโสมากกว่า นี่ขนาดไม่มีปากไม่มีเสียงนะ! ทรอยด์ไม่โต้ตอบเพราะพูดไม่เคยทันคนตรงหน้า เจ้าหล่อนโบกไม้โบกมือไปมา
"เอาเหอะๆ... ใครซื้อก็ไม่สำคัญหรอก ความสำคัญมันอยู่ที่ว่าต้องสต็อกให้เพียบและพร้อมไว้ก่อน ถึงเวลาหยิบใช้ให้มีหลากหลายตัวเลือกและให้ทันใจจอร์จก็พอ"
"แต่... บอสชอบให้คุณเป็นคนเลือกนี่นา" ทรอยด์แสร้งแหย่ต่ออีกหน่อย ปริสาสั่นหน้าจนผมหางม้าแกว่งไกว
"ไม่จริงซะหน่อย บอสไม่แคร์หรอกว่าใครเป็นคนซื้อไปสต็อกไว้ให้ ขอให้แค่เปิดลิ้นชักแล้วเจอก็พอ อย่าให้ท่านเปิดแล้วต้องเหวอกับความว่างเปล่า ต้องทรมานหน้าเขียวหน้าเหลืองเพราะอารมณ์ค้างเติ่งไปไม่สุดสะดุดร่วงหล่นจากสวรรค์เป็นใช้ได้!"
เสียงแจ๋วเอ่ยราวกับเป็นผู้จัดเจนประสบการณ์ พูดถึงเรื่องบนเตียงได้หน้าตาเฉยเหมือนเคยเห็นทุกขั้นตอนก็ไม่ปาน ทรอยด์มองคนแก้มใส กำลังคิดว่าควรจะวางสีหน้าอย่างไรดีกับความแก่แดดแก่ลมของสาวน้อยวัยยี่สิบสองปีตรงหน้า อายุอ่อนกว่าเขาตั้งเจ็ดปี แต่เวลาพูดทำให้ชายหนุ่มทั้งแท่งวัยยี่สิบเก้าเฉียดสามสิบอย่างเขาต้องกระอักกระอ่วนใจในบางครั้ง
ปริสามองใบหน้าหนุ่มลูกครึ่งสายเลือดไทย-สก็อตก็ต้องส่ายหน้า ทรอยด์เป็นคนผิวขาวจึงเห็นว่าใบหน้าหล่อของเขาแดงก่ำในเวลานี้
"ไม่ต้องเขินหรอกน่า! รีบโทรหาคุณป้องด่วนๆ เลย... เป้จะรีบขึ้นไปก่อนที่จะโดนโทรตามมาจิกอีกรอบ"
ปริสาตัดบท เพราะระหว่างนั่งรถกลับมาโรงแรม เจ้านายใหญ่ก็โทรตามจิกสองรอบแล้ว! น้ำเสียงหงุดหงิดสุดๆ! ทรอยด์ได้แต่ส่ายหน้ากับความปากคอจัดจ้านของหญิงสาว เขาคุ้นเคยกับปริสาเป็นอย่างดี รู้สึกทั้งเอ็นดูและทั้งระอากับความก๋ากั่นทางวาจาของเจ้าหล่อน
"อย่าลืมยาล่ะ" เขาเอ่ยเตือนออกไปนิดหนึ่ง
"เป้มียาแก้ปวดติดกระเป๋าอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วง... แล้วโทรบอกเป้ด้วยนะว่าได้ของหรือเปล่า เป้จะได้เอาไปใส่ในลิ้นชักให้เรียบร้อย... และวันพรุ่งนี้ ถ้าหากเจ้านายมีเมตตากรุณามุทิตาอุเบกขากับเด็กน้อยตาดำดำอย่างเป้ คุณก็คงไม่ได้เห็นหน้าซื่อๆ ของเราในวันพรุ่งนี้ และเจอกันอีกทีเมื่อชาติต้องการ บ๊ายบาย"
เสียงแจ๋วๆ เอ่ยเป็นประโยคยาวเหยียดก่อนจะวิ่งปรู๊ดไปยังลิฟต์ที่จอดนิ่งรออยู่ สายตรงจากชั้นจอดรถส่วนตัวขึ้นไปยังชั้นยี่สิบซึ่งเป็นที่ตั้งของห้องรอยัลสวีทสุดหรู ทรอยด์มองตามแล้วก็ต้องหัวเราะเบาๆ ออกมา
เวลาขณะนี้มันก็ปาเข้าไปเกือบตีสามแล้ว ดีที่ปริสาได้นอนเต็มที่ในตอนกลางวัน สัปดาห์นี้ปริสาเริ่มทำงานตอนหกโมงเย็น เลิกตีสอง แต่เอาแน่เอานอนไม่เคยได้หรอก เพราะถ้าหากวันไหนเจ้านายแวะมาโรงแรม ปริสาก็จะถูกเรียกใช้จนหัวหมุนและหัวฟูอย่างที่เห็น
การเรียนสาขาการโรงแรมและการท่องเที่ยวโปรแกรมภาษาอังกฤษของสถาบันแห่งนี้ เป็นหลักสูตรที่ให้นักศึกษาต้องฝึกงานตั้งแต่เข้าปีหนึ่งยันปีที่สี่ โดยปีที่ 1-3 จะฝึกงานครั้งละ 3 เดือน ปีที่สี่นี้ฝึกประมาณ 6 เดือน ตอนที่อยู่ปีที่สามนั้นต้องไปฝึกต่างประเทศด้วย ซึ่งปริสาก็ได้เลือกไปที่ฝรั่งเศส โดยฟาริศเป็นคนฝากเพื่อนของเขาให้ช่วยดูแลหล่อน เขายังเคยบินไปหาด้วยครั้งหนึ่ง ซึ่งเป็นครั้งที่เขาต้องไปประชุมเกี่ยวกับธุรกิจพอดี
ก๊อก-ก๊อก
หญิงสาวเคาะประตูห้องตามมารยาทก่อนจะใช้คีย์การ์ดสแกนและเปิดเข้าไปภายในอย่างคุ้นเคย ภายในห้องสวีทด้านนอกเปิดไฟสีเหลืองนวลที่ผนังเอาไว้ ปริสาเดินตรงไปยังห้องนอนส่วนตัวของบอส เคาะสองทีเบาๆ
"มาแล้วค่า" ส่งเสียงไปบอกหน่อย เผื่อเขากำลังโป๊หรือกำลังทำอะไรเป็นการส่วนตัวอยู่
"ทำไมนานนัก เข้ามาเร็ว เอายามาด้วยหรือเปล่า"
เสียงห้าวเอ่ยออกมาด้วยโทนหงุดหงิด ปริสารีบเปิดประตูเข้าไป ห้องนอนกว้างมีเตียงใหญ่ซูเปอร์คิงไซส์ โคมไฟหัวเตียงเปิดอยู่ดวงหนึ่ง หญิงสาวก้าวเดินเข้าไปที่ข้างเตียง มองร่างสูงใหญ่ที่นอนเหยียดยาวแผ่หลาอยู่กลางเตียง ร่างกายช่วงบนไม่สวมเสื้อ โชว์แผงอกกว้างที่มีขนสีน้ำตาลเข้มสุดเซ็กซี่ที่ปริสาไม่กล้ามองนานเพราะรู้สึกขนลุกแปลกๆ ส่วนท่อนล่างเป็นกางเกงนอนสีน้ำเงิน
"หือ...ทำไมเปิดแอร์ซะเย็นเฉียบขนาดนี้ล่ะคะ แล้วก็ยังไม่สวมเสื้ออีก เดี๋ยวก็ไข้ขึ้นปวดหัวยิ่งกว่าเดิมหรอก"
เสียงเล็กบ่น รีบหยิบรีโมตกดปรับระดับแอร์ในห้องให้เพิ่มอุณหภูมิจาก 19 องศาให้เป็น 25 องศา เขาปรือตาขึ้นมามอง ใบหน้าหล่อคมเข้ม ดวงตาสีน้ำตาลประกายทองล้อมด้วยขนตาหนาน่าอิจฉา จมูกโด่งขึ้นสันคมรับกับริมฝีปากเรียวหยักลึกได้รูป ผมซอยสั้นหยักศกขณะนี้ดูยุ่งเหยิง แต่นั่นก็ไม่ได้ลดความน่ามองของใบหน้าคมคายลงเลยแม้แต่น้อย ปริสาเห็นแล้วก็ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมสาวๆ ถึงได้กรี๊ดคุณฟาริศกันนัก
ท่านอนตอนไม่สบายยังเซ็กซี่และน่ามองขนาดนี้ แล้ว ท่าอื่น จะขนาดไหนเนี่ย อะเจ๊ยย!...เปล่าคิดลามกนะ...ไม่เค้ยไม่เคยคิดอะไรแบบนั้นจริงๆ สาบาน! ปริสารีบปรับสีหน้าให้ดูราบเรียบเป็นปกติ ปัดความคิดทะลึ่งตึงตังที่แวบเข้ามาในหัวออกไปอย่างรวดเร็ว
