บทที่ 86 เดินไม่ไหว เดี๋ยวอุ้มเอง

ปริสาสะดุ้งตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์สั่นอยู่ที่โต๊ะข้างเตียง เป็นโทรศัพท์ของคนตัวสูง เขานอนกอดซ้อนด้านหลังอยู่ในขณะนี้ ซุกหน้ากับต้นคอของหล่อน ลมหายใจอุ่นเป่ารดผิวให้รู้สึกอบอุ่นและวาบหวามปะปนกัน ลมหายใจลึกสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเขาหลับสนิท ปริสาไม่อยากขยับลงเตียงเพื่ออ้อมไปดูโทรศัพท์ว่าใครโทรมา หยิบโทรศัพท์...