บทที่ 87 เดินไม่ไหว เดี๋ยวอุ้มเอง

"ทำเผื่อฉันด้วยนะเป้... ชักหิวขึ้นมาเหมือนกัน..."

ฟาริศไม่โต้ตอบน้องชายแต่หันไปพูดกับแม่ครัวจำเป็นแทน เจ้าตัวพยักหน้ารับทราบและเปิดตู้เย็นหยิบไข่มาตีเพิ่มโดยไม่ยอมมองหน้าเขา ชายหนุ่มหันไปมองฟารุตอีกครั้ง

"แล้วตกลงแกไปไหนมา" เขาถามคำถามเดิมอีกครั้ง

"งานเลี้ยงของมหาวิทยาลัยของพวกเกียรติประภาสน่ะ เจ้าป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ