บทที่ 2 เกลียดผู้หญิงแบบนี้ชะมัด
@PUB SIX
"ไอ้เพลิง! วันนี้ถ้ามึงไม่เอาหญิง มึงออกจากแก๊งค์ไปเลย!!"
"..."
"ไอ้ห่า~ มึงดูแต่ละคนดิ๊ เด็ดๆทั้งนั้น อย่างมึงไม่ต้องกระดิกนิ้วให้เสียเวลา มึงก็มีกินไม่รู้จบแล้ว แมร่งง! ใช้ของไม่เป็นนี่หว่า" ผมนั่งมองไอ้ทอสอย่างเอือมระอา ตอนนี้ผมอยู่ที่PUB SIXก็ผับไอ้ทอสมันนี่แหละ ผมมากินมาดื่มก็แค่แก้เบื่อ แต่สำหรับไอ้ทอส… แค่แอลก์ฮอลที่เข้าปากมันอย่างเดียวคงไม่พอ ทุกวันมันจะต้องได้หญิงกลับเพื่อสนองตัณหาตัวมันเอง สักวันเถอะมึงเดี๋ยวได้เจอแจ็กพอตพร้อมเเพคเกจนอนโรงพยาบาลตลอดชีวิตอ่ะ ผมคนหนึ่งไม่เอาด้วยหรอก
"เพลาๆบ้างมึงอ่ะ"
"ก็กูมีความสุขกับชีวิตแบบนี้ดี ไม่ต้องมีพันธะ ไม่ต้องรับผิดชอบ แฟร์ๆทั้งสองฝ่าย" ไอ้ทอสตอบไอ้เบรฟอย่างไม่สนอะไร มันยังคงนั่งกระดกแก้วเหล้าต่อไปพร้อมกับมองหาเหยื่อจากชั้นล่าง..
ผับมันมีสองชั้น สามโซน คือชั้นล่างปกติ ส่วนชั้นสองเป็นโซนวีไอพีครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครั้งเป็นห้องทำงานของมัน ซึ่งพวกผมมีสิทธ์เกือบเทียบเท่ามันทุกอย่างเมื่ออยู่ที่นี่ พวกเราสามคนสนิทกันมานาน นานจนรู้ไส้รู้พุงกันดี
"ว่าแต่มึง เสร็จตรงนี้แล้วไปไหนต่อ" ไอ้เบรฟหันมาถามผม
"กลับห้อง"
"เดี๋ยวนี้รักห้องจังนะมึงอ่ะ อย่าให้รู้ว่าแอบซุกเมียอยู่แล้วไม่บอกพวกกูอ่ะ" ไอ้ทอสพูดทั้งที่ไม่ได้มองหน้าผม มันยังคงมองหาหญิงที่จะตกเป็นเหยื่อของมันรายต่อไป..
"คุณ! คุณครับ ไม่ได้นะครับ!" เสียงพนักงานคนหนึ่งดังมาแต่ไกล ทำให้พวกผมหันไปมอง มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเดินตรงมาทางนี้
พรึบ! เธอยื่นแฟ้มอะไรสักอย่างมาให้ผม ผมมองอย่างงงๆก่อนจะรับมัน
"อะไรว่ะ" ไอ้เบรฟถาม
"...นี่อะไร" ผมถามผู้หญิงคนนั้นหลังจากมองแฟ้มที่อยู่ในมือ เอกสารนี่มันไม่เกี่ยวอะไรกับผมสักนิด เพราะมันเป็นเอกสารการรักษาอะไรสักอย่างที่มียอดเงินสูงใช้ได้
"พ่อฉันกำลังจะตาย"
"...แล้ว?"
"ฉันมาขอร้องนาย.. นายจำฉันไม่ได้เหรอ" ผมมองหน้าไอ้เบรฟไอ้ทอสแล้วเธอคนนี้... ผมไม่รู้จักเธอ
"มาไม้นี่ต้องการอะไร" ผมถามอย่างไม่สนใจมากนัก ผมนึกหน้าคนที่ผมรู้จักแล้วผู้หญิงที่ผมเคยมีซัมติงด้วยบางคน ซึ่ง.. ไม่มีเธอในสารระบบความจำของผม
"2ล้าน.. แลกกับทุกอย่างที่นายต้องการจากฉัน หรือจะให้ฉันทำอะไรก็ได้"
"...บ้าหรือไง" ผมพูด
"เห้ยๆ เดี๋ยวนะ ทุกอย่างนี่.. รวมถึง.."
"ทุกอย่างที่นายอยากจะทำเลย" เธอหันไปตอบไอ้ทอสผมรู้ว่าไอ้ทอสมันหมายถึงเรื่องอะไร เธอพูดด้วยสีหน้านิ่งเรียบไม่สะทกสะท้าน ผมพยายามใช้สายตาหรี่มองไปที่เธอ เธอดูเศร้า.. แต่ทำเหมือนไม่มีอะไร ผู้หญิงคนนี้บ้ามาจากไหนกัน
"..งั้นเธอบอกฉันมา ว่าฉันรู้จักเธอ? หรือเราเคยรู้จักกัน?"
"ฉัน ลิซ... ลูกของอาภัทร"
"...." ผมนึกถึงชื่อนั่น อาภัทร.. ไม่นานผมก็นึกออก อาภัทรเป็นเพื่อนสนิทของพ่อผม แต่ตอนนี้พ่อผมไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว แล้วเธอคือ..ลิซ ลิซที่เคยเล่นด้วยกันตั้งแต่เด็ก อย่างนั้นสินะ..
"..นายคงลืมไปหมดแล้ว"
"...." ผมไม่ตอบ ผมมองเธออย่างพิจารณา ผมจำไม่ได้เลยสักนิด เธอเปลี่ยนไปมาก แล้วเปลี่ยนไปในทางที่ดีมากซะด้วยเมื่อเทียบกับตอนนั้น
"...ตามฉันมา" ผมลุกจากวงแล้วไปจับแขนลิซให้เดินตามผมมาโดยไม่สนใจเสียงของเพื่อนตัวเองที่ร้องเรียกตามหลัง ลิซเดินตามผมมาโดยไม่พูดอะไร และตอนนี้ผมก็พาลิซเข้าไปในโซนห้องทำงานไอ้ทอสเพื่อที่จะคุยกับเธอ
"ทำบ้าอะไร" ร่างสูงๆยืนพิงโต๊ะทำงานแล้วกอดอกมองอีกฝ่าย
"ก็บอกแล้วไง ว่าพ่อฉันกำลังจะตาย"
"ไม่ใช่เรื่องนั้น... ฉันหมายความว่าคิดบ้าอะไรเดินดุ่มๆเข้าไปแบบนั้นฮ่ะ แล้วเรื่องที่เธอพูดนะไม่กลัวบ้างเลยหรือไง?"
"นายจะช่วยฉันไหม" แต่ลิซไม่ตอบ กลับพูดสวนผมด้วยท่าทางน่าโมโห
"นี่! ฟังอยู่ป่ะว่ะ! นี่ถ้าอาภัทรเขารู้ว่าเธอเร่เดินเอาตัวมาให้ผู้ชายถึงที่นี่ท่านจะรู้สึกยังไง!"
"...จะไม่ช่วยสินะ ไม่เป็นไร" เธอดื้อชะมัดลิซ! เธอพูดแล้วหยิบเอกสารจากมือผมกลับคืนไปก่อนจะเดินผ่านผมไปโดยท่าทีที่ไร้ความรู้สึกสุดๆ
"เดี๋ยว!"
"..."
"ตอนนี้อาภัทรอยู่ไหน"
"โรงพยาบาล"
".. พาฉันไป" เรื่องขออาภัทรผมต้องช่วยอยู่แล้วไม่ปฎิเสธ ท่านดีกับครอบครัวผมมาก ครอบครัวเราสนิทกันมากตอนเราเด็กๆ แต่มันก็มีช่วงหนึ่งที่อาภัทรหายไป ผมไม่รู้ข่าวคราวของท่านอีกเลยจนวันนี้..
"อาภัทรเป็นอะไร" ผมเอ่ยถามลิซอีกครั้งเมื่อเราอยู่ในรถ
"..เส้นเลือดในสมองตีบ"
"...." ลิซตอบผม เธอคอยมองออกไปนอกกระจกรถเสมอ แต่จะให้ผมปลอบคน ผมปลอบไม่เป็นหรอก ผมไม่เคยทำอะไรแบบนั้น
"แล้วตอนนี้เธอพักอยู่ที่ไหน"
"บ้านเพื่อน"
"แล้วบ้านเธอ?"
"ไม่มีแล้ว"
"..."
"จริงๆฉันอยู่คอนโด แต่ตั้งแต่พ่อป่วย ฉันก็ปล่อยเช่าเพื่อเอาเงินไปรักษาพ่อ แล้วย้ายไปอยู่กับเพื่อน เพราะงานที่ทำ เงินมันไม่มากพอ"
"..." ผมเงียบอีกครั้ง
"..." เธอเงียบ
"..ฉันจะช่วยเรื่องค่ารักษาอาภัทรทั้งหมด เธอไม่ต้องห่วง ส่วนเรื่องที่อยู่ออกมาซะ แล้วมาอยู่คอนโดฉัน หมายถึงเลือกห้องที่คอนโดฉัน"
"แล้ว.. นายจะให้ฉันทำอะไรตอบแทน นายอยากได้อะไรนายบะ..!" ผมทนฟังคำพูดของคนไร้ความคิดแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ผมจะไม่ติดอะไรเลยถ้าคนที่พูดเรื่องแบบนี้ไม่ใช่ลิซ แต่นี่เป็นเธอ เราเคยสนิทกันมากพอที่จะรู้ว่าต่างคนต่างเป็นยังไง แล้วผมไม่ชอบที่เธอมาดูถูกหรือตัดสินผมเพราะเปลือกจากภายนอกแบบนี้!
"เอะอะก็เสนอตัวอย่างเดียว! ทำไมว่ะ! …เกลียดชะมัดผู้หญิงแบบนี้"
"เกลียดฉันได้เท่าที่นายอยากจะเกลียดเลย..."
"ลิซ! เธอนี่มะ..!"
"เพราะฉันทำทุกอย่าง เพื่อพ่อก็เท่านั้น" ใบหน้าไร้ความรู้สึกที่นิ่งงัน ทำให้เพลิงนิ่งกลับเพื่อสบตามองร่างบางที่ตอบสนองเขาด้วยความรู้สีกที่.. ไม่ได้เต็มใจ
