บทที่ 4 ชีวิตเพื่อนแก มันเป็นของแกหรือไง
@หมู่บ้านภักดี2
"ฮัลโหล ซานแกอยู่บ้านป่ะ แกเปิดประตูบ้านหน่อยดิ" ฉันวางสายจากซานเพราะตอนนี้ฉันกับเพลิงอยู่หน้าบ้านซานแล้ว ฉันยังไม่ได้บอกซานเรื่องที่จะต้องไปอยู่คอนโดเพลิง.. หมายถึงคอนโดของเพลิงแต่คนละห้องกัน นั่นคือข้อตกลงของเราระหว่างทางที่มาที่นี่
แกร๊ก~ แกร๊กก~~ เสียงไขกุญแจหน้าบ้านดังขึ้นพร้อมกับซานที่เปิดประตูรั้วออกมาและทำหน้าสงสัย
"..แกมากับใคร"
"เพลิง"
"ห๊ะ?!" ซานตกใจแล้วชะโงกมองเข้าไปในรถที่ดำตั้งแต่ตัวรถยันฟิลม์กระจก เพลิงไม่ได้ลงมาด้วยเขานั่งรออยู่ในรถ
"แกมากับมันได้ไง"
"เขาช่วยฉัน"
"ช่วย? ด้วยข้อเสนอบ้าๆขอแก้เนี่ยนะ! เห้ย! แกคิดอะไรอยู่ว่ะลิซ" ครั้งนี้ซานดูโมโหกว่าทุกครั้ง ฉันได้แต่ยืนนิ่ง ฉันเลือกแล้ว..
"ฉันมาเก็บของ แค่แกกับคุณลุงคุณป้าให้ฉันพักอยู่ฉันก็เกรงใจจะแย่แล้วซาน นี่มันปัญหาของฉัน ฉันต้องจัดการเอง"
"แต่! ..แกก็รู้นิว่าพวกมันเสือผู้หญิงอ่ะ! มันจะทำอะไรกับแกเมื่อไหร่ก็ได้นะเว้ย!"
"2ล้าน... กับค่ารักษาพ่อฉันตอนนี้เขาจ่ายให้ และตลอดการใช้จ่ายเขาก็จะจัดการให้จนกว่าพ่อฉันจะหาย.. สำหรับฉัน มันคุ้มซาน" ฉันพูดความจริงทั้งหมด ถ้าฉันก้าวขาออกมา.. เท่ากับชีวิตพ่อฉันสั้นลงอีก1วัน ฉันไม่ถอยแน่ๆ ซานไม่พอใจกับสิ่งที่ฉันเลือกมากๆ ฉันดูออก
"ลิซ.. แต่ฉันไม่อยากให้แก..!"
ปึง!
"ร่ำลากันเสร็จหรือยัง มันเสียเวลาฉัน" เพลิงเปิดประตูรถลงมาขัดจังหวะที่ซานกำลังพูดพอดี
"เสือก!"
"ซานน!!" ฉันกำชับซานเสียงแข็ง นี่มันดึกมากแล้ว แล้วฉันก็ไม่อยากให้เรื่องมันใหญ่โดยใช่เรื่อง
"..โถ่เว้ย!!!"
"ซาน.. ฉันรู้ว่าแกเป็นห่วงฉัน แกเป็นเพื่อนที่สุดของฉัน แต่นี่ชีวิตฉัน ฉันเลือกแล้ว" ฉันพยายามพูดกับซานดีๆ ไม่นานซานก็เหมือนจะใจเย็นขึ้นแต่ก็แสดงออกว่าไม่พอใจอย่างแรง ซานมองเพลิงอย่างไม่ละสายตา แต่เพลิงกลับมองซานเพียงครู่แล้วยืนพิงรถเลื่อนโทรศัพท์อย่างไม่สนใจอะไร
"เออ โอเค.. เดี๋ยวฉันช่วย" แต่สุดท้ายซานก็ยอมช่วยฉันเก็บของ ตลอดเวลาที่เก็บของอยู่ด้วยกันซานไม่พูดอะไรสักนิด แล้วฉันก็ไม่มีอะไรจะพูด ต่างฝ่ายต่างนิ่ง เป็นบรรยากาศที่อึดอัดมาก
ซานลากกระเป๋าฉันมาหน้าบ้าน ฉันรับมันต่อจากซาน
"ลิซ"
"...อื้ม"
"แกยังมีฉันเหมือนเดิมนะ"
"..อื้ม ขอบใจนะ" ฉันตอบซาน ซานยิ้มให้ฉันอย่างฝืนยิ้มก่อนจะเดินไปหาเพลิงที่ยังยืนพิงรถอยู่ แล้วชี้หน้าเพลิงทันที
"ถ้ามึงทำให้ลิซร้องไห้ กูไม่เอามึงไว้แน่!"
"ซาน!!"
"ชีวิตเพื่อนแก มันเป็นของแกหรือไง" แล้วเพลิงที่นิ่งมานานก็เป็นฝ่ายพูดบ้าง ฉันละหวั่นว่าพวกเขาจะมีเรื่องกันตอนนี้เหลือเกิน นี่มันก็จะตี3แล้วด้วย
"มึง!" ซานกัดฟันกรอดดด
"เพื่อนแกเดินเอาชีวิตมาให้กูเอง นั่นหมายความว่า.. เพื่อนแกยอมทุกอย่างเพื่อที่จะให้พ่อตัวเองมีชีวิตอยู่ต่อ ไม่ว่าฉันจะทำอะไรก็ตาม" เพลิงพูดพลางยิ้มเจ้าเล่ห์
"มึง!!!"
"แล้วคนที่มีสิทธิ์ทุกอย่าง... คือกู! ไม่ใช่มึง"
"พอ!! พอเลยทั้งสองคน!!"
"หึ๊.. เสร็จแล้วใช่ไหม ขึ้นรถ" เพลิงทำเสียงและท่าทางเหมือนผู้ชนะในเกมส์นี้ใส่ซาน เขาเดินมาลากกระเป๋าในมือฉันไปใส่ไว้ท้ายรถ ซานได้แต่ยืนกัดฟันด้วยความโมโห ฉันล่ะปวดหัวจริงๆตอนนี้
"..ฉันไปนะ ซาน"
"....มีอะไรแกโทรหาฉันได้ตลอดนะลิซ" ซานหันมาพูดกับฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง
"อื้ม ที่ผ่านมาขอบใจนะ:)"
สุดท้ายฉันขึ้นขึ้นไปนั่งรอในรถ ไม่นานเพลิงก็เข้ามา เขาสตาร์ทรถแล้วเดินเครื่องออกจากตรงนี้ทันที ทั้งที่ซานยังคงยืนมองอยู่ไม่เข้าบ้าน
"เพื่อนเธออ่ะ ท่าทางเป็นห่วงชีวิตเธอจังนะ"
"ฉันกับซานเป็นเพื่อนกันมานาน มันก็แค่ห่วงฉัน"
"ห่วงเหรอ... หวงล่ะไม่ว่า"
"ไม่มีทาง"
"ผู้หญิงอย่างเธอมันจะไปรู้อะไร"
"แล้วผู้ชายอย่างนายมันต้องรู้ไปซะทุกเรื่องหรือไงกัน"
"หึ๊! เธอไม่รู้จักฉันดีพอ"
"ใช่... ฉันคง..ไม่รู้จักนายในตอนนี้เลยสักนิด"
"ก็ดี... เวลาทำให้คนเปลี่ยน เข้าใจใช่ไหม" เขาพูดนิ่งๆ บางทีความนิ่งของเขาก็แอบทำให้ฉันหวั่นๆ แค่เห็นเขาในตอนนี้มันก็ต่างจากตอนนั้นชัดเจนอยู่แล้ว..
จากผู้ชายที่ยิ้มจนตาเป็นสระอิ ผู้ชายที่ชอบสีขาวและชอบให้มีสีขาวในชุดที่เขาใส่เสมอ มันหายไป... กลายเป็นเขา ผู้ชายที่มีแต่ความดุดันทางสายตา และสิ่งของรอบตัวเขาในตอนนี้ไม่มีสีขาวอยู่เลย... แม้แต่ผ้าเช็ดคอนโทรลรถผืนนี้ยังเป็นสีเทาที่ค่อนไปทางดำ และแม้กระทั่งนาฬิกาที่เขาชอบให้มันเป็นสีขาว มันก็กลายเป็นสีดำ ทุกอย่างเปลี่ยนไป...
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันคิดว่าเขาไม่มีทางเปลี่ยนไป.. คือเขาจะปกป้องฉันเสมอไม่ว่าจะตอนนั้นหรือตอนนี้ เวลาที่ฉันหกล้มหรือมีแผลเขาก็จะเป็นคนทำแผลให้ตลอด.. ถึงจะไม่แสดงออกว่ารู้สึกอย่างไร แต่เขาจะยังคงมีวิธีปกป้องฉันในแบบของเขา ฉันเชื่อแบบนั้น..
"..."
"มันมีอีกหลายอย่าง ที่เธอไม่รู้เกี่ยวกับฉัน" แต่ตอนนี้ฉัน... เริ่มไม่แน่ใจอะไรสักอย่างเลย ไม่สักนิดเดียว
