บทที่ 75 ต้นข้าว & วิคเตอร์ 3 - เดี๋ยวก็มีใจเอง

“ไปเลยลุง ไปมหาวิทยาลัยข้างหน้านี้” เขาสั่งอย่างสบายอารมณ์พลางขยับตัวเข้ามาใกล้ชิดฉัน

“ขยับออกไปเลยนะวิคเตอร์” ฉันผลักดันเขาออกเบา ๆ พร้อมกระซิบบอก

“จำชื่อฉันได้ด้วยเหรอเนี่ย” เขาทำดวงตาเบิกโพลงราวกับตกใจและตื่นเต้นมาก

“ฉันบอกให้ขยับออกไปไง นี่มันเข้าข่ายคุกคามกันแล้วนะ!” พวกเรากระซิบกระซาบกันเบา ๆ ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ