บทที่ 8 แทนตัวเองแบบนี้ก็น่ารักดี

หลังเลิกเรียน  

เวลาห้าโมงครึ่งเพียงขวัญเดินออกจากคอนโดมาเพื่อตรงมายังร้านชาบูเพียงเจ้าเดียวที่อยู่หน้ามหาวิทยาลัยและใกล้กับคอนโดของเธอที่สุด เธอเลือกที่จะมาจองโต๊ะก่อนเพราะยิ่งเย็นคนจะยิ่งเยอะ

ร่างบางที่สวมเสื้อนักศึกษาสีขาวสะอาดและกระโปรงทรงเอสั้นอวดท่อนขาเรียวสวยไร้รอยขีดข่วน ในมือมีโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่เจ้าของกำลังกดยิกเพื่อส่งข้อความตอบโต้กับพี่ชายที่พึ่งเสร็จงานในช็อป จนได้ความว่าภารัณและสิบทิศจะตามมาให้เธอจองโต๊ะและสั่งอะไรกินรอได้เลย เพียงขวัญเห็นพี่ชายตอบมาดังนั้นจึงปิดโทรศัพท์และตั้งหน้าตั้งตาเดินตรงไปยังร้านชาบู

โชคดีที่ตอนที่เธอมาถึงคนยังไม่เยอะสักเท่าไหร่นัก เพียงขวัญบอกจำนวนคนกับพนักงานก่อนจะตรงมาที่โต๊ะ มีเรียวบางหยิบเมนูมาเปิดก่อนจะจิ้มไปที่จอสำหรับสั่งอาหารและสั่งมาตามความต้องการของตน

ก็นะ ไม่ใช่คนจ่ายตังเสียหน่อย

หลังจากสั่งอาหารไปได้ไม่นานนัก สองร่างที่คุ้นตาเดินเข้ามาในร้านและเรียกสายตาสนอกสนใจจากสาวๆ ภายในร้านได้เป็นอย่างดี

แหงล่ะ เพราะทั้งสิบทิศและภารัณเองก็มีชื่อเสียงในมหาวิทยาลัยระดับหนึ่ง ทั้งเรียนดี กีฬาเด่น และเข้าร่วมกิจกรรมไม่เคยขาด

เป็นสมบัติของคณะล่ะนะ

“สั่งอะไรกินหรือยัง”

ภารัณเดินมาทิ้งตัวนั่งลงตรงข้ามกับน้องสาวและเอ่ยถาม ตามด้วยสิบทิศที่ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เพื่อนสนิทและมองน้องสาวของเพื่อนรักเล็กน้อย จนเพียงขวัญมองค้อน

จะมองอะไรนักหนา!

“สั่งไปแล้ว ขวัญสั่งของที่พี่สิบทิศชอบด้วยนะคะ”

สิ้นเสียงของเพียงขวัญภารัณสำลักน้ำที่กำลังดื่มออกมา และมองหน้าน้องสาวที่ส่งทิชชูให้ด้วยสีหน้าตกตะลึง

เมื่อกี้น้องสาวเขาคุยกับสิบทิศใช่ไหม ไม่ใช่เขา

เพียงขวัญที่เห็นสีหน้าของสิบทิศและภารัณก็หลุดหัวเราะออกมา บอกแล้วว่าเธอจะไม่ยอมให้ใครมาหยามเธอได้เด็ดขาด

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นก่อนที่ภารัณจะเป็นฝ่ายหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาแล้วเดินออกไปนอกร้านเพื่อรับสาย ทั้งโต๊ะจึงเหลือเพียงเพียงขวัญและสิบทิศ ดวงตาคมจ้องมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเล็กน้อย

“จำได้ด้วยเหรอว่าชอบกินอะไร”

เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้น จะว่าสิบทิศกับเพียงขวัญไม่ชอบหน้ากันก็ไม่ถูก เพราะมีเพียงสาวสวยเท่านั้นที่ไม่ชอบขี้หน้าสิบทิศอยู่ฝ่ายเดียว

“แน่นอนสิคะ ขวัญจำได้หมดแหละ”

เพียงขวัญตอบยิ้มๆ เธออยากจะเอาหน้าจุ่มลงไปในหม้อชาบูให้รู้แล้วรู้รอด แต่เพราะอีโก้ที่ค้ำคอทำให้เธอกล้ำกลืนฝืนทนที่จะทำตัวเป็นเด็กดี

“แทนตัวเองว่าขวัญบ่อยๆ สิ น่ารักดี”

ฮะ อะไรนะ?

เพียงขวัญมองหน้าสิบทิศแบบไม่เชื่อสายตา ก่อนจะรีบหลบตาลงต่ำ

เธอจะแกล้งจีบเขาเพื่อเอาชนะคำสบประมาทพี่ชายแท้ ๆ แต่โดนเหมือนเขากำลังจะเล่นเกมกับเธอกลับ

เจอแบบนี้ …ไปไม่เป็นเลยยัยขวัญ

...

วันรุ่งขึ้น

@สนามแข่ง

ร่างบางในชุดนักศึกษาทับด้วยช็อปคณะเดินมาทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้พลาสติกมีพนักพิงในพิท เธอโยนกระเป๋าสัมภาระลงไปบนโต๊ะสักตัวที่ว่างอยู่ มือเรียวหยิบเบียร์กระป๋องที่ซื้อติดมือมาเมื่อครู่เปิดก่อนจะยกดื่ม

เพียงขวัญทอดมองพระอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังจะลาขอบฟ้า ดวงตาคู่สวยจับจ้องอย่างจดจ่อ วิวอัสดงที่สนามคือโลเคชั่นที่สาวสวยชอบ มันทั้งสวยงามและสงบ ยิ่งได้จิบเบียร์เย็นๆ ไปด้วยเพียงขวัญยิ่งสบายใจ

“อ้าว เจ๊ มาแต่เย็นเลย”

เสียงของเจตดังขึ้นพร้อมๆ กับร่างของเจ้าตัวในชุดของสถาบันทำให้เพียงขวัญรู้ว่าอีกฝ่ายคงจะเลิกเรียนและตรงมาที่นี่เลยเช่นเดียวกันกับเธอ เพียงขวัญผ่อนลมหายใจก่อนจะส่งเบียร์อีกกระป๋องให้กับรุ่นน้องคนสนิท

“แค่เบื่อๆ เห็นวันนี้เตอร์มันจะลงแข่งอีกแล้วเลยจะมารอโมรถให้มัน”

“เฮียเตอร์นี่ฮอตทั้งในสนาม นอกสนามเลยนะ เห็นว่ารอบนี้ที่มาถ้าแข่งเป็นอาเจ๊คนสวยด้วยนี่”

เพียงขวัญทำหน้าสงสัยก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าอาเจ๊ที่เจตบอกเป็นใคร

‘มิลิน’ แฟนเก่าของพี่ชายเธอที่เลิกรากันไปได้เกือบปีและตอนนี้กำลังตามจีบเซนเตอร์เพื่อนสนิทของเธออยู่ แต่เซนเตอร์เองก็ไม่ได้มีท่าทีสนใจ ไม่ใช่เพราะเป็นแฟนเก่าของพี่ชายเพื่อน แต่เพราะเจ๊มิลินที่แก่กว่าถึงสี่ปีไม่ใช่สเปกของเขา

แห้วไปซะยัยป้ามหาภัย

“เอาเถอะ ยังไงก็ชนะเตอร์มันไม่ได้อยู่แล้ว เพราะนอกจากฝีมือมันก็มีรถของมันนี่แหละที่ฉันจะโมให้เองกับมือ”

เพียงขวัญยกยิ้มภูมิใจก่อนที่จะเห็นรถคันใหม่ของเพื่อนสนิทเคลื่อนมาจอดหน้าพิท ร่างสูงเดินลงมาจากรถพร้อมๆ กับน้ำอิงที่ลงมาจากฝั่งข้างคนขับ

“อ้าว แล้วไอ้เซคล่ะ ไม่ได้มาพร้อมกันเหรอ”

“น้องมันไปเรียนพิเศษ ไปรอรับอยู่เดี๋ยวตามมา”

น้ำอิงตอบก่อนจะเดินมาทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ว่างข้างๆ เพียงขวัญ เธอสอดสายตามองไปรอบๆ อย่างตื่นตาตื่นใจ เธอไม่เคยเข้ามาที่พิทมาก่อน ทุกครั้งที่มาน้ำอิงจะไปนั่งรอที่ห้องวีไอพีเสมอ

“มึงไม่เคยเห็นเหรออิง”