บทที่ 89 ต้นข้าว x วิคเตอร์ 17 - ต้องการอะไรกันแน่

ฉันนั่งเรียนจนเสร็จในเวลาที่แสนยาวนาน สมองและหัวใจแทบจะไม่ได้จดจ่อกับสิ่งตรงหน้า จะว่ายังไงดีล่ะ ฉันรู้สึก….กระวนกระวาย หายใจไม่ทั่วท้องและไม่รู้ว่าตัวเองกำลังต้องการอะไรอยู่กันแน่ แค่รู้สึกเหงาขึ้นมาจับใจ

เหงามาก….

“น้องครับ”

เสียงเรียกละมุนละม่อมทำให้ฉันที่เดินเหม่อลอยอยู่ข้างล่างของตึกคณะหันขวับก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ