บทที่ 9 ไม่เกลียดสิแปลก
เพียงขวัญว่าก่อนจะโดนเพื่อนสาวมองค้อน กุญแจรถของเซนเตอร์ถูกโยนให้เพียงขวัญก่อนที่เจ้าของมันจะเดินตรงไปเปิดถังเพื่อหยิบเบียร์ขวดออกมาก่อนจะใช้ฟันเปิดฝาอย่างชำนาญ และอีกขวดที่ยังไม่ได้เปิดถูกส่งให้กับน้ำอิง
“เบียร์ขวดก็มี มึงซื้อแบบกระป๋องมาทำไมก่อนเพียง”
“กูไม่ชอบยี่ห้อนี่ เดี๋ยวพี่ภารัณเข้ามากูฝากซื้อ เลยซื้อมาก่อน แบ่งไอ้เจตด้วย”
“อ้าว มึงก็อยู่เหรอไอ้เจต”
น้ำอิงหันไปทักเด็กหนุ่มที่มุดเข้าไปใต้รถอีกคันที่จอดอยู่ก่อนหน้า คนถูกทักเลื่อนตัวออกมาก่อนจะสิ่งยิ้มที่คิดว่าหล่อที่สุดให้กับสาวสวย
“แหม ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับพี่อิงคนสวย มีแฟนหรือยังน้า”
“ไม่มี แต่ไม่เอามึง”
“เจ็บนะ”
เจตทำหน้างอเรียกเสียงหัวเราะจากเพียงขวัญและน้ำอิงเป็นอย่างดี
ทว่าจังหวะนั้นรถซูเปอร์คาร์คันหรูเคลื่อนตัวมาหยุดลงข้างๆ รถของเซนเตอร์ ประตูรถถูกเปิดออกก่อนจะมีร่างของหญิงสาวเดินลงมา
ร่างสมส่วนแหละหน้าอกที่ใหญ่บดเบียดกันอยู่ภายใต้เสื้อครอปสายเดียวรัดรูป กางเกงยีนขาสั้นเต่ออวดท่อนขาเรียวขาว และแว่นตาสีชาที่ปกปิดดวงตาเอาไว้ ริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีไวน์คลี่ยิ้มบาง ๆ
“สวัสดีค่ะ ไม่เจอกันนานเลยนะคะ”
สาวสวยเอ่ยทักทายและส่งสายตาเสน่ห์หามาให้เซนเตอร์อย่างเปิดเผย แต่กลับมีสายตาเสียดแทงมาจากดาวคณะวิศวะอย่างเพียงขวัญที่มองอย่างไม่ชอบใจ
รองจากสิบทิศก็ยัยนี่นี่แหละที่เพียงขวัญเกลียดเข้าไส้
“ว่าไงคะน้องเพียงขวัญ ไม่ได้คุยกันนานเลย สบายดีนะคะ”
ได้ยินดังนั้นคนถูกถามก็เบ้ปาก เพียงขวัญไม่ใช่คนที่เกลียดใครง่ายๆ หรือเกลียดไปทั่ว แต่ยัยนี้ทำให้เธอเกลียดขั้นสุดได้แบบไม่มีลิมิต
เพราะที่ยัยนี่เลิกกับพี่ชายของเธอเพราะยัยนี่เป็นฝ่ายที่นอกใจภารัณก่อน
เพียงขวัญเองก็ไม่ได้รู้ตื้นลึกหนาบางอะไรนัก เธอจำได้ว่าวันนั้นพี่ชายของเธอนักจะไปดูหนังกับเจ้าหล่อน แต่กลับถูกเทกลางคัน เธอสงสารจึงไปเป็นเพื่อนกับภารัณ
ระหว่างที่กำลังแวะร้านอาหารญี่ปุ่นเพื่อนทานรอถึงรอบฉายของหนัง ภารัณและเพียงขวัญก็เห็นมิลินเดินเคียงคู่มากับหนุ่มคณะบริหารที่เจ้าตัวเคยบอกว่าเป็นคนรักของเพื่อนสนิทของเธอ
นอกจากจะแย่งแฟนเพื่อนก็ยังนอกใจพี่ชายของเธออีก
ไม่เกลียดสิแปลก!
“แล้วทำไมเพียงขวัญต้องคุยกับพี่ด้วยคะพี่มิลิน ไม่เห็นมีเหตุจำเป็นเลย”
“ก็อีกเดี๋ยวพี่จะมาเป็นแฟนของน้องเซนเตอร์ไงคะ คนเคย ๆ น่ะ”
มิลินตอบพลางสาวเท้าเข้ามาหาเซนเตอร์ที่ยืนไม่สนใจสิ่งใด รวมถึงสาวๆ ที่กำลังจะได้ลงไม้ลงมือกัน เพียงขวัญลุกขึ้นก่อนจะมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่เหยียดหยาม
“พอดีว่าไม่อยากคุยกับผู้หญิงที่นอกใจพี่ชายน่ะค่ะ มันเสียสุขภาพจิต อีกอย่างขวัญไม่เห็นว่าเซนเตอร์มันจะสนใจพี่ตรงไหน มั่นใจดีนักนะคะ”
“อีเด็กเวรนี่ ปากดีนักนะ”
ฝ่ามือเรียวของมิลินหมายจะฟาดลงใบหน้าสวยๆ ของเพียงขวัญ ดาวคณะสาวเชิ่ดหน้าท้าทาย ถ้ายัยนั่นตบมาเธอจะราดเบียร์ในมือใส่หัวให้
แต่มือของมิลินกลับถูกดึงไร้ไว้ด้วยฝีมือใครบางคน ทุกสายตาจับจ้องไปยังผู้มาเยือนใหม่ที่ได้ช่วยเพียงขวัญเอาไว้
“สิบทิศ”
แน่นอน ว่าสิบทิศก็เคยเป็นเป้าหมายของมิลิน แต่เพราะถูกปฏิเสธกลางห้างทำให้สิบทิศเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่มิลินไม่เคยคิดจะกลับมายุ่งด้วยอีก
ดวงตาคมปราดมองคนที่ตัวเล็กกว่าเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความเกรี้ยวกราดที่อยู่ลึกภายใน มิลินสะบัดข้อมือออกก่อนจะก้าวฉับกลับไปขึ้นรถของตนแล้วเคลื่อนออกไปยังพิทของเธอ
“ยัยบ้านั่น”
เพียงขวัญสบถเบา ๆ ก่อนจะมองหน้าคนที่ช่วยตนไว้เมื่อครู่ แม้จะเกลียดขี้หน้าเขามากแค่ไหนแต่เพียงขวัญเองก็จำใจระบายรอยยิ้มหวานและเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มหู
อีโก้มันสูงปรอทแตกเลยล่ะ
“ขอบคุณนะคะพี่สิบทิศ”
สิ้นเสียงหวานที่เพียงขวัญเอ่ย ทุกสายตาหันมามองที่เธอเป็นสายตาเดียวกัน ไม่เว้นแม้แต่เซนเตอร์ที่ปกติจะไม่ค่อยสนใจอะไรยังมองไปที่เพียงขวัญ เรียวคิ้วเข้มขมวดแน่น ส่วนเจตที่อยู่ใต้รถถึงกับเลื่อนตัวออกมาดูสถานการณ์แปลก ๆ
เพียงขวัญพูดดีกับสิบทิศงั้นเหรอ
ฝนตก พายุเข้าประเทศไทยแน่ ๆ
