บทที่ 26 บำเรอรัก❤️มาเฟียร้าย<25> ปลอบโยน

"ร้องไห้เหมือนลูกหมาถูกทิ้งอยู่กลางสายฝนไปได้"

คำพูดที่ร้ายกาจหลุดออกมาจากริมฝีปากหนาได้รูปของคนที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี ก่อนที่มือใหญ่ข้างที่ว่างจะค่อย ๆ ยกขึ้นมากอดตอบร่างเล็กที่ซุกหน้าอยู่บนแผงอกแกร่ง พร้อมกับร้องไห้ตัวสั่นสะท้านราวกับเด็กน้อย จนน้ำตาที่กลิ้งอยู่บนพวงแก้มสวยพลอยหยดลงบนเสื้อเชิ้ต...