บทที่ 8 บทที่ 4.1 ถึงบ้านหนูไม่รอดแน่

บทที่ 4.1 ถึงบ้านหนูไม่รอดแน่ 

ครืดๆ ครืดๆ

มือควานหาโทรศัพท์หลังได้ยินเสียงเรียกมาพักหนึ่งแล้ว ทว่าจับได้แว่นตาเสียก่อนเลยหยิบมาใส่พร้อมเปิดโคมไฟหัวเตียงเพื่อมองหามือถือให้เต็มตา เหลือบมองนาฬิกาตรงผนังห้องพบว่าเป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้ว ยามวิกาลขนาดนี้ใครกันที่โทรมา คิ้วสวยขมวดเข้าหากันด้วยใครที่ว่าก็...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ