บทที่ 1 1 คู่หมั้นกับเพื่อนสนิท

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด แกร๊ก

เสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลดังขึ้นเบาๆ ตามด้วยประตูที่ถูกผลักเข้าไป แพรวาก้าวเท้าเข้ามาในคอนโดหรูใจกลางกรุงอย่างเงียบเชียบ ในมือถือถุงกระดาษแบรนด์เนมที่ข้างในมีแชมเปญรสชาติที่ภาคินชอบอยู่

วันนี้เธอเหนื่อยแทบขาดใจ ลากสังขารไปลองชุดหมั้นที่สตูดิโอตั้งแต่เช้ายันบ่าย ยิ้มจนปวดแก้มให้พวกออร์แกไนเซอร์ ขณะที่ว่าที่เจ้าบ่าวอย่างภาคินอ้างว่า ติดประชุมด่วนกับบอร์ดบริหาร ขอตัวกลับไปทำงาน

ด้วยความที่อยากเซอร์ไพรส์ และอยากอวดชุดหมั้นที่ถ่ายรูปเก็บไว้ในมือถือ แพรวาเลยตั้งใจแวะมาหา ไม่ได้กะจะมาจับผิดอะไรเลยสักนิด จนกระทั่งสายตาของเธอสะดุดเข้ากับกองรองเท้าที่หน้าประตู

รองเท้าหนังแบรนด์หรูของภาคินถอดทิ้งไว้ระเกะระกะ และข้างๆ กันคือส้นสูงสีนู้ดแบรนด์ Jimmy Choo คอลเลกชันล่าสุด

รองเท้าที่แพรวาจำได้แม่นยำ เพราะเธอเพิ่งเป็นคนรูดบัตรซื้อให้ มายด์ เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อเดือนที่แล้ว

หัวคิ้วขมวดเข้าหากันที รอยยิ้มที่เตรียมมาเซอร์ไพรส์ค่อยๆ จางหายไป แพรวาวางถุงกระดาษลงบนเคาน์เตอร์ครัวอย่างเบามือที่สุด สัญชาตญาณบางอย่างในตัวกำลังกรีดร้อง หัวใจเต้นแรงขึ้นมาดื้อๆ ไม่ใช่เพราะตื่นเต้น แต่เพราะลางสังหรณ์ที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ

ตั่บ ตั่บ ตั่บ

"ซี๊ดดด คินขา เสียวจัง"

"ของคุณแน่นชะมัด เอามันกว่ายัยแพรอีก ซี๊ดดด"

เสียงครางกระเส่าและเสียงเนื้อกระทบกันเบาๆ เล็ดลอดออกมาจากช่องว่างใต้บานประตูห้องนอน แพรวายืนนิ่ง ขาทั้งสองข้างเย็นเฉียบจนชาหนึบ แต่สมองกลับแล่นปรู๊ดปร๊าดคิดอย่างรวดเร็ว

ความรู้สึกเสียใจยังไม่ทันได้ก่อตัว ความโกรธก็พุ่งขึ้นมาแทนที่

แพรวาสูดหายใจเข้าลึกๆ ล้วงมือถือออกจากกระเป๋าสะพาย ปลดล็อกหน้าจอแล้วกดเข้าโหมดวิดีโอ นิ้วเรียวกดปุ่มอัด ก่อนจะผลักบานประตูห้องนอนที่แง้มอยู่เพียงนิดให้เปิดกว้างออกจนสุด

ปัง

บานประตูกระแทกผนังเสียงดังลั่นห้อง กิจกรรมเข้าจังหวะบนเตียงนอนชะงัก คนสองคนที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาสะดุ้งเฮือก ภาคินเบิกตากว้าง หันขวับมามองแพรวา สีหน้าซีดเผือด ส่วนผู้หญิงที่นอนอยู่ใต้ร่างเขา ก็คือมายด์ เพื่อนในกลุ่มที่ชอบทำตัวใสซื่อ อ่อนหวาน และคอยให้คำปรึกษาเรื่องความรักของแพรวามาตลอด

"พ... แพร!" ภาคินละล่ำละลัก เสียงหลงจนแทบไม่เป็นคำ รีบคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมท่อนล่างของตัวเองแทบไม่ทัน

มายด์กรีดร้องเบาๆ ดึงผ้าห่มส่วนที่เหลือไปซุกตัวซ่อนใบหน้าซีดเผือดไว้

แพรวายืนพิงประตู มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ถ่ายคลิปวิดีโอไว้นิ่งสนิท ไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด ไม่มีเสียงสะอื้น มีเพียงริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดที่เหยียดยิ้มออกมา

"หยุดทำไมล่ะ" เธอเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับเย็นเยียบจนน่าขนลุก "ทำต่อสิ มุมกล้องกำลังสวย แสงธรรมชาติจากหน้าต่างกำลังสาดเข้ามากระทบผิวพอดี เอาไปลง OnlyFans น่าจะได้หลายซับอยู่นะ"

"แพร แพรฟังคินก่อนนะ มันไม่ใช่อย่างที่แพรคิด!" ภาคินพยายามจะก้าวลงจากเตียง แต่ติดที่ผ้าห่มพันแข้งพันขา สภาพตอนนี้ดูทุเรศทุรังจนแพรวาแทบจะหลุดขำออกมาด้วยความสมเพช

"ไม่ใช่อย่างที่คิด อ๋อ คือแกสองคนกำลังซ้อมบทละครเวทีกันอยู่ หรือกำลังสาธิตวิชากายวิภาคศาสตร์? โถ คิน ทำงานหนักจนเบลอเหรอ ถึงจำไม่ได้ว่าของเล่นชิ้นนี้มันของสาธารณะ ไม่ใช่ของที่แกควรเอามาเล่นบนเตียงฉัน"

"แพรวา!" มายด์โผล่หน้าออกมาจากผ้าห่ม ดวงตามีน้ำตารื้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ตีหน้าเศร้าเหมือนตัวเองเป็นเหยื่อ "มายด์ขอโทษ มายด์ไม่ได้ตั้งใจ มัน มันเป็นอารมณ์ชั่ววูบ แพรอย่าโกรธคินเลยนะ คินเขารักแพรมาก เขากำลังเครียดเรื่องงานแต่ง"

"หุบปาก" แพรวาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเฉียบขาดจนมายด์สะดุ้ง "ฉันไม่ได้คุยกับแก อย่าสะเออะ เสนอหน้ามาตอนที่ฉันกำลังจะคุยกับ อดีต คู่หมั้น"