บทที่ 2 2 คู่หมั้นกับเพื่อนสนิท
ภาคินหน้าเสีย เขาพุ่งพรวดเข้ามาหาแพรวา ลืมตัวไปชั่วขณะว่าตัวเองอยู่ในสภาพไหน แต่แพรวาก้าวถอยหลังรักษาระยะห่าง มืออีกข้างคว้าแก้วน้ำดื่มที่วางอยู่บนโต๊ะข้างประตู
"อย่าเข้ามาใกล้ฉัน สกปรก"
"แพร อย่าทำแบบนี้สิ คินอธิบายได้นะ คินพลาดไปจริงๆ คินเมา"
"เมา?" แพรวากดหยุดอัดวิดีโอ เปลี่ยนเป็นเซฟไฟล์ลงเครื่องอย่างใจเย็น "เมาตอนบ่ายสามโมงเนี่ยนะ แล้วคอนโดแกก็ไม่ได้มีแอลกอฮอล์เลยสักหยด ตอแหลให้มันเนียนหน่อยเถอะคิน สันดานมักมากก็ยอมรับมาตรงๆ แมนๆ หน่อย"
"แพร คินขอร้อง เรากำลังจะแต่งงานกันเดือนหน้านะ แพรจะพังทุกอย่างเพราะเรื่องแค่นี้เหรอ" ภาคินพยายามใช้ไม้ตายเรื่องงานแต่งที่เตรียมการไปกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์
"เรื่องแค่นี้" แพรวาทวนคำ ช้อนตามองผู้ชายตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ความรู้สึกขยะแขยงตีขึ้นมาจนอยากจะอ้วก "ใช่ สำหรับแกมันอาจจะแค่เรื่องแค่นี้ แต่สำหรับฉัน การเอาเพื่อนร่านๆ มานอนขย่มทับรอยฉันบนเตียงที่แกบอกว่าจะเป็นเรือนหอของเรา มันคือความต่ำตมที่ฉันรับไม่ได้"
ซ่า
น้ำในแก้วถูกสาดเข้าเต็มหน้าภาคินจนเขาผงะหงายหลัง แพรวากระแทกแก้วเปล่าลงบนโต๊ะข้างผนังเสียงดังลั่น
"งานหมั้นเดือนหน้า ยกเลิก แขกฝั่งฉัน ฉันจัดการเอง ส่วนฝั่งแก ฝากบอกคุณหญิงแม่แกด้วยนะว่าลูกชายแกคุมหางเสือตัวเองไม่อยู่ ไปมุดส้วมสาธารณะจนติดเชื้อ ฉันเลยขอสละสิทธิ์"
"แพรวา แกจะด่าฉันมากไปแล้วนะ" มายด์ที่ทนฟังไม่ได้ตะโกนแทรกขึ้นมา ลืมคราบสาวเจ้าน้ำตาไปสนิท
"ด่าแค่นี้ยังน้อยไปสำหรับคนอย่างแก มายด์" แพรวาหันไปจิกสายตาใส่คนที่อยู่บนเตียง "อ้อ ไม่ต้องห่วงนะ คลิปเมื่อกี้ฉันเซฟไว้ในคลาวด์แล้ว ถ้าพรุ่งนี้ฉันเห็นข่าวลืออะไรแปลกๆ จากฝั่งพวกแก คลิปนี้กระเด็นเข้ากรุ๊ปไลน์เพื่อนทุกคนแน่ ขอให้สนุกกับเศษเดนของฉันนะเพื่อนรัก"
แพรวาหมุนตัวกลับ เดินกระแทกส้นสูงออกไปจากห้องโดยไม่หันกลับไปมองอีก ภาคินพยายามตะโกนเรียกและวิ่งตามมา แต่แพรวาคว้ากระเป๋าใบเก่ง ดึงประตูห้องปิดอัดหน้าเขาเสียงดังสนั่น
ปัง
ทันทีที่พ้นจากประตูห้องและเดินมาถึงหน้าลิฟต์ ขาที่เคยแข็งแกร่งก็เริ่มสั่นเทา แพรวายกมือขึ้นมากอดตัวเอง สูตลมหายใจเข้าปอดลึกๆ
เธอไม่ได้ร้องไห้ ไม่มีความรู้สึกอยากจะร้องไห้เลยสักนิด มันมีแต่ความโกรธ ความแค้น และความขยะแขยงที่ตีวนอยู่ในช่องท้อง การถูกหักหลังโดยคนที่ไว้ใจที่สุดสองคนพร้อมกันมันให้ความรู้สึกแบบนี้นี่เอง
ตาบอดมาตั้งนาน โง่ให้พวกมันสวมเขามาตั้งเท่าไหร่แล้ววะ
ติ๊ง
ประตูลิฟต์เปิดออก แพรวาก้าวเข้าไปยืนพิงผนังลิฟต์ มองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจก
"ผู้ชายเฮงซวย" เธอพึมพำกับตัวเอง ดึงแหวนเพชรเม็ดเป้งที่นิ้วนางข้างซ้ายออกอย่างไม่ไยดี แล้วโยนมันลงไปก้นกระเป๋าสะพาย
พอเดินมาถึงลานจอดรถ แพรวายัดตัวเองเข้าไปในรถสปอร์ตเปิดประทุนคันโปรด สตาร์ทเครื่องยนต์เสียงดังกระหึ่ม มือเรียวกำพวงมาลัยแน่น แอดรีนาลีนในเลือดยังคงพุ่งพล่าน ความรู้สึกอยากจะระเบิดอารมณ์ยังค้างคาอยู่ในอก
เธอกลับบ้านตอนนี้ไม่ได้ ถ้ากลับไปในสภาพนี้ แม่ต้องซักไซ้จนบ้านแตกแน่ๆ
แพรวาต้องการแอลกอฮอล์ ต้องการเพลงดังๆ เพื่อกลบเสียงครางบ้าๆ นั่นที่ยังหลอกหลอนอยู่ในหู ต้องการสถานที่ที่ไม่มีใครจากสังคมไฮโซของเธอไปเหยียบ
นิ้วเรียวกดเปิดจีพีเอสบนหน้าจอรถ พิมพ์ชื่อสถานที่แห่งเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัว สถานที่ที่ปกติเธอจะหลีกเลี่ยงการไปเหยียบให้ไกลที่สุด เพราะเจ้าของที่นั่นคือศัตรูคู่อาฆาตที่เจอหน้ากันเป็นต้องลับฝีปากกันทุกรอบ
The Black Onyx Club คลับหรูระดับไฮเอนด์ย่านทองหล่อ แหล่งมั่วสุมของพวกผู้ชายสายดาร์ก และที่สำคัญ มันเป็นอาณาเขตของ เฮียภัทร พี่ชายของนีน่า เพื่อนสนิทอีกคนของเธอ
"เอาวะ อย่างน้อยไอ้หน้าหนวดนั่นก็คงไม่ปากพล่อยเอาเรื่องฉันไปเล่าให้ใครฟังหรอก"
