บทที่ 27 27 ของแท้เว้ย พ่อให้มาล้วนๆ

แพรวาสะท้านไปทั้งตัว ฝ่ามือร้อนผ่าวที่กำลังบีบเคล้นสะโพกเธอผ่านเนื้อผ้ามันไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น แต่ปลายนิ้วหนากลับเริ่มลูบไล้ต่ำลงไปถึงต้นขาด้านหลังอย่างจงใจ

มีเหรอคนอย่างแพรวาจะเขินอายม้วนต้วน คนตัวเล็กกลับยิ้มกริ่ม ความขี้เล่นบวกกับความอยากรู้อยากเห็นมันตีตื้นขึ้นมาจนอดไม่ได้ เธอขยับตัวหมุนกลับไป...