บทที่ 3 3 คนนี้ผัวฉัน

ที่ The Black Onyx Club

แพรวาใส่ ชุดเดรสสีแดงนั่งไขว่ห้างอยู่หน้าบาร์วีไอพี มือเรียวบางหมุนแก้วคริสตัลที่มีเตกีลาช็อตที่สี่ของคืนนี้ไปมา แสงไฟสลัวในคลับสะท้อนกับของเหลวสีใส ก่อนที่เธอจะกระดกรวดเดียวหมดแก้ว ความร้อนผ่าวไหลบาดคอลงไปถึงกระเพาะ แต่มันก็ยังเทียบไม่ได้กับความร้อนรุ่มที่สุมอยู่ในอกตอนที่เห็นอดีตว่าที่เจ้าบ่าวกลิ้งเกลือกอยู่กับเพื่อนสนิทบนเตียงที่เธอเลือกเองกับมือ

"น้อง ขอเตกีลาอีกช็อต" แพรวาวางแก้วกระแทกเคาน์เตอร์บาร์ สั่งบาร์เทนเดอร์เสียงห้วน

"พอแล้วมั้ง"

เสียงทุ้มต่ำติดจะดุดันดังขึ้นซ้อนทับเสียงเพลง แพรวาปรายตาหางตาไปมอง คนตัวโตเจ้าของคลับเดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามาหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เฮียภัทร พี่ชายแท้ๆ ของนีน่าเพื่อนสนิทเธอ วันนี้เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมบนสามเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งกับรอยสักลายเส้นดุดันที่โผล่พ้นร่มผ้ามาวับๆ แวมๆ แขนเสื้อถูกพับลวกๆ ขึ้นมาถึงข้อศอก โชว์เส้นเลือดปูดโปนบนท่อนแขนที่ดูแข็งแรงจนน่าหมั่นไส้

"ร้านเปิดรับลูกค้า ไม่ได้เปิดให้เจ้าของร้านมาไล่แขกนะเฮีย" แพรวาสวนกลับทันที เงยหน้าขึ้นท้าทายสายตาดุๆ ที่มองลงมา

"ถ้าเป็นลูกค้าปกติฉันก็ไม่ไล่หรอก แต่นี่ดูสภาพตัวเองก่อนไหมแพรวา นั่งกระดกเหล้าเหมือนหมาโดนทิ้ง ชุดหมั้นไม่ได้ไปลองหรือไงถึงมาระรานที่คลับฉันตั้งแต่หัวค่ำ" ภัทรพูดพลางกอดอกพิงเคาน์เตอร์บาร์ สายตาคมกริบกวาดมองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า

เธอพ่นลมหายใจแรง "ปากหมาไม่เปลี่ยนเลยนะเฮีย ไม่แปลกใจที่ป่านนี้ยังไม่มีเมีย"

"ปากแบบนี้ไงถึงน่ารำคาญ มีเรื่องอะไร หรืองอนกับไอ้ลูกแหง่นั่นมาอีก"

"ไม่ได้งอน เลิกกันแล้ว งานหมั้นยกเลิก จบไหม" แพรวาตอบปัดๆ ไม่อยากนึกถึงภาพอุจาดตาที่คอนโดอีกจังหวะที่เบือนหน้าหนี สายตาเธอกลับไปปะทะเข้ากับแผงอกกว้างของคนตรงหน้าอย่างจัง

ตอนที่ภัทรกอดอก เสื้อเชิ้ตสีดำที่พอดีตัวอยู่แล้วก็ยิ่งรั้งตึงจนเห็นสัดส่วนกล้ามเนื้อชัดเจน แพรวากะพริบตาปริบๆ ความคิดบ้าๆ บางอย่างผุดขึ้นมาในหัวตอนที่ฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มทำให้สติพร่ามัว

ทำไมเมื่อก่อนไม่เคยสังเกตเลยวะ ว่าพี่ชายยัยนีน่ามันหุ่นแซ่บขนาดนี้กล้ามอกแน่นๆ กับไหล่กว้างๆ นั่นถ้ายืมมาซบหน้า ถ้ายืมมาซุกตอนกำลังหนาวๆ คงจะอุ่นน่าดู อยากซบเฮียภัทรขาจังเลย

"มองอะไร" เสียงดุๆ ดึงสติแพรวากลับมา

"มองคนขี้เก๊ก" เธอเชิดหน้าใส่ ทำเป็นหยิบเลมอนขึ้นมากัดแก้เก้อ

แต่ก่อนที่ภัทรจะได้ด่ากลับ เสียงเอะอะโวยวายก็ดังมาจากทางเข้าโซนวีไอพี แพรวาหันขวับไปมองแล้วก็ต้องกลอกตาบนอย่างสุดจะทน

ภาคินเดินดุ่มๆ ฝ่าการ์ดของร้านเข้ามา สภาพเสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่ ชายเสื้อหลุดลุ่ย ผมเผ้าไม่เป็นทรง บ่งบอกว่ารีบใส่เสื้อผ้าแล้วพุ่งตามเธอมาทันทีที่เกิดเรื่อง

"แพร อยู่นี่เอง คินตามหาแทบแย่" ภาคินพุ่งเข้ามากระชากแขนแพรวาอย่างแรงจนเธอเซเกือบตกจากเก้าอี้

"ปล่อย อย่ามาจับตัวฉัน" แพรวาสะบัดแขนสุดแรง แต่ภาคินกลับบีบข้อมือเธอแน่นขึ้น

"กลับไปคุยกันให้รู้เรื่องที่คอนโดเดี๋ยวนี้ แพรจะมาทำตัวเหลวไหลกินเหล้าเมาประชดชีวิตแบบนี้ไม่ได้นะ"

"ประชดชีวิต เฮอะ ฉันมากินเหล้าฉลองความโสดต่างหาก ปล่อยมือโสโครกของแกเดี๋ยวนี้นะคิน ก่อนที่ฉันจะเอาแก้วเตกีลานี่ฟาดหน้าแก"

"แพรจะบ้าไปถึงไหนวะ ก็บอกแล้วไงว่าเรื่องแค่นี้เอง ผู้ชายมันก็ต้องมีเผลอกันบ้าง แพรจะทำลายงานแต่งของเรา ทำลายหน้าตาทางสังคมของพ่อแม่เรา เพียงเพราะเรื่องงี่เง่าแค่นี้เนี่ยนะ? โตๆ กันแล้ว ใช้เหตุผลหน่อยดิวะ"

"เหตุผลเหรอ เหตุผลคือฉันขยะแขยงแกไงคิน ขยะแขยงจนไม่อยากจะใช้อากาศหายใจร่วมด้วยซ้ำ หน้าตาทางสังคมบ้าบออะไรนั่น แกก็เอาไปแต่งกับนังมายด์สิ ศีลเสมอกันดีนี่ ผีเน่ากับโลงผุ!"

"แพรวา มันจะมากไปแล้วนะ มายด์เขาเป็นเพื่อนแพรนะ แพรไม่สงสารมายด์บ้างเหรอที่ต้องมาโดนด่าแบบนี้"

ความหน้าด้านของภาคินทำเอาแพรวาสตั้นไปสามวินาที โกรธจนมือสั่น นี่เธอกลายเป็นนางมารร้ายที่ไปรังแกเพื่อนผู้น่าสงสารตั้งแต่เมื่อไหร่วะ

"มานี่เลย กลับไปคุยกันให้รู้เรื่อง เลิกทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาเรียกร้องความสนใจสักที" ภาคินออกแรงกระชากแขนแพรวาอีกครั้ง คราวนี้แรงจนร่างบางถลาเข้าไปปะทะอกเขา

แพรวาดิ้นรนสุดฤทธิ์ ความหงุดหงิดพุ่งทะลุขีดจำกัด เธอเกลียดสัมผัสของผู้ชายคนนี้ เกลียดสายตาที่มองมาเหมือนเธอเป็นคนผิด เกลียดที่ตัวเองต้องมาทนฟังตรรกะป่วยๆ แบบนี้