บทที่ 5 5 คบกันเถอะ

"ปล่อย โอ๊ย เฮีย แพรเจ็บนะ"

แพรวาสะบัดข้อมือสุดแรง แต่ฝ่ามือใหญ่ที่กำรอบข้อมือเธออยู่กลับรัดแน่นขึ้น นภัทรไม่ตอบ เขาเพียงแค่ดึงรั้งยัยตัวแสบในชุดเดรสสีแดงให้เดินตามไปยังทางเดินแคบๆ ด้านหลังโซนวีไอพี

ประตูห้องทำงานถูกผลักออก ก่อนที่ตัวของแพรวาจะถูกเหวี่ยงเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของเจ้าของคลับ แพรวาเซไปชนขอบโต๊ะทำงาน ไม่ทันจะได้ตั้งหลัก ประตูก็ถูกปิดลง

"เล่นบ้าอะไรของเธอ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำตวัดถามทันที ภัทรยืนพิงบานประตู ยกแขนขึ้นกอดอก สายตาดุๆ ที่เคยมองพวกขี้เมาตีกันในร้าน ตอนนี้กำลังจดจ้องมาที่เธอเพียงคนเดียว

แพรวายกมือขึ้นลูบข้อมือตัวเองปอยๆ เชิดหน้าขึ้นสู้สายตา "ก็ไม่ได้เล่นบ้าอะไรนี่ แค่ยืมตัวเฮียมาใช้ประโยชน์นิดหน่อย ทำเป็นหวงตัวไปได้ ทีสาวๆ ในสต๊อกเฮียเกาะแกะไม่เห็นเฮียจะบ่น"

"นิดหน่อย" ภัทรแค่นหัวเราะในลำคอ แต่แววตาไม่ได้ขำด้วยเลยสักนิด "ดึงฉันไปจูบกลางคลับ ประกาศใส่หน้าแฟนเก่าปาวๆ ว่าฉันเป็นผัวใหม่ นี่เรียกนิดหน่อยของเธอเหรอ แพรวา รู้รึเปล่าว่าพรุ่งนี้ข่าวจะกระพือไปถึงไหน"

"ก็ช่างมันสิ แพรไม่แคร์"

"เธอไม่แคร์ แต่ฉันแคร์ โดยเฉพาะถ้ายัยนีน่ารู้เรื่องนี้"

ชื่อเพื่อนสนิททำเอาแพรวาชะงัก ความมั่นใจที่พกมาเต็มร้อยเริ่มหดหายไปดื้อๆ

"อย่านะเฮีย ห้ามบอกยัยนีน่านะ"

"ทำไมฉันต้องช่วยปิดบัง" ภัทรล้วงมือถือออกจากกระเป๋ากางเกง ทำท่าจะกดโทรออก "ฉันจะโทรบอกนีน่าเดี๋ยวนี้ ว่าเพื่อนรักของมันพังงานหมั้นตัวเอง แถมยังมาเมาอาละวาดจับพี่ชายมันทำผัวกลางร้าน"

"เฮียภัทร"

แพรวาลนลานแล้วรีบพุ่งเข้าไปประชิดตัว มือเล็กตะปบเข้าที่หลังมือหนาที่กำลังถือโทรศัพท์ นภัทรชะงัก สายตาคมหลุบมองมือนุ่มที่ทาบทับมือเขาอยู่ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตากับดวงตากลมโตที่ตอนนี้เริ่มมีประกายออดอ้อน

คนอย่างเฮียขาต้องใช้ไม้อ่อนซะแล้ว

"เฮียขา" น้ำเสียงที่เคยแข็งกระด้างอ่อนลง กลายเป็นเสียงหวานหยดเยิ้มแบบที่ผู้ชายคนไหนฟังก็ต้องใจอ่อน แพรวาขยับตัวเข้าหาอีกก้าว จนปลายรองเท้าส้นสูงชนกับรองเท้าหนังของเขา

นภัทรยืนนิ่ง ไม่ขยับหนี แต่กล้ามเนื้อใต้เสื้อเชิ้ตสีดำกลับเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

แพรวาปล่อยมือจากโทรศัพท์ เปลี่ยนมาวางแหมะลงบนแผงอกของคนตรงหน้า ลูบไล้เบาๆ ผ่านเนื้อผ้า ลมหายใจร้อนๆ ที่เจือกลิ่นเตกีลาลอยรดปลายคางของคนตัวสูงที่เธออยากอยากจะฟัด

"เฮีย ทำไมตอนนั้นแพรมองไม่เห็นเฮียเลยอ่ะ" เธอพึมพำชิดอกเขา แล้วช้อนตาขึ้นมองสันกรามและใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างไปแค่คืบ "ทำไมเฮียหล่อจังเลย อกแน่นๆ ของเฮียเนี่ย แพรขอซบได้มั้ยค้า"

เจ้าของไม่ทันอนุญาติ ยัยตัวแสบเอียงหน้าแนบแก้มลงกับหน้าอกแกร่ง แล้วถูไถเบาๆ อย่างออดอ้อน ความร้อนจากอุณหภูมิร่างกายของนภัทรแผ่ซ่านทะลุเสื้อเชิ้ตออกมาจนเธอรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นแรงขึ้นของเขา

"ทำอะไรของเธอ แพรวา" เสียงของนภัทรพร่าลงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนทั้งสองข้างของเธอ ออกแรงดัน ให้ห่างตัว "เมาแล้วก็อย่ามารุ่มร่าม ถอยไป"

"ไม่ได้เมาสักหน่อย แค่กรึ่มๆ เอง" แพรวาดื้อดึง ไม่ยอมถอย แถมยังขยับเบียดเข้าไปใกล้กว่าเดิม ฝ่ามือเล็กเลื่อนขึ้นไปเกาะเกี่ยวคอเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมออกสามเม็ดของเขาไว้หลวมๆ "เฮียช่วยแพรหน่อยไม่ได้เหรอค้า"

"ช่วยอะไร"

"คบกับแพรเถอะ แค่แกล้งคบตบตาไอ้คินมันก็ได้ ให้มันรู้ว่าแพรไม่ได้เสียใจที่เลิกกับมัน ให้มันเห็นว่าแพรหาผู้ชายที่โคตรจะเพอร์เฟกต์ แถมยังหล่อ รวย และแซ่บกว่ามันร้อยเท่าได้สบายๆ"

ภัทรมองผู้หญิงตรงหน้านิ่ง แพรวาในตอนนี้ต่างจากยัยเด็กปากดีที่เป็นคู่กัดเขาทุกครั้งที่เจอ นัยน์ตาคู่นั้นมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่ลึกๆ แต่กลับถูกฉาบไว้ด้วยความเย่อหยิ่งและมารยาหญิงที่แพรวพราวซะจนน่าหงุดหงิด

"ฉันไม่ใช่ของเล่นของใคร แพรวา" คนตัวโตตอบเสียงเรียบ พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไปกับความนุ่ม นิ่มที่เบียดชิดหน้าอกเขาอยู่ "และฉันก็ไม่ได้ว่างพอจะมาเล่นละครเป็นแฟนกำมะลอเพื่อแก้แค้นแฟนเก่าให้เธอ"

"เฮียกลัวเหรอ กลัวว่าแกล้งคบกันไปมา แล้วเฮียจะเผลอใจตกหลุมรักแพรจริงๆ ใช่ปะล่ะ"

"...." ยัยตัวแสบมันน่าจับตีก้นชะมัด รักแล้วยังไงวะ ในเมื่อเธอไม่เคยจะสนใจเฮีย

นภัทรไม่ได้ดันเธอออก เขาปล่อยมือจากแขนของแพรวา แล้วรั้งตัวเธอให้เข้ามาแนบชิด สายตาของเขากวาดมองใบหน้าสวยเฉี่ยว ดวงตาฉ่ำปรือ และริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดที่เพิ่งจะบดเบียดจูบเขาไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

น่าจับจูบซะให้เข็ดยัยตัวแสบ

เขามองเธออย่างจาบจ้วงและเปิดเผย แววตาดุดันที่เคยมีเปลี่ยนเป็นความต้องการที่อยู่ในส่วนลึก จนแพรวาเองที่เพิ่งจะปากดีท้าทายไปเมื่อกี้ถึงกับลมหายใจสะดุด หัวใจเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง ที่ได้อยู่ใก้ชิดคนตรงหน้าที่เธอมีใจมานาน

นภัทรโน้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเฉียดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดริมฝีปากบางที่เผยอขึ้นน้อยๆ อย่างลืมตัว

"คนอย่างฉันไม่เคยกลัวอะไร แต่ฉันแค่จะเตือนเธอไว้ ว่าเล่นกับไฟ ระวังจะไหม้ตัวนะ แพรวา"