บทที่ 6 6 มันขืนใจเฮีย

คำพูดของเฮียภัทรควรจะทำให้แพรวาสร่างเมาและดึงสติกลับมา แต่มันกลับตรงกันข้าม

ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดริมฝีปาก สายตาดุดันที่จ้องมองเหมือนจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์หรูผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และแอลกอฮอล์ที่ลอยกรุ่นอยู่รอบตัวเขา มันทำลายสติสตังของเธอจนป่นปี้

ทำไมก่อนหน้านี้เฮียไม่จีบแพรวะ เฮียภัทรทั้งหล่อ ทั้งอันตราย ดึงดูดสายตาจนไม่อยากมองไปทางอื่น

ตอนนี้ในหัวของแพรวากลับตอบสนองนี๊ดของตัวเองด้วยการเขย่งปลายเท้า วางสองมือลงบนท้ายทอยแล้วดึงรั้งใบหน้าหล่อเหลานั้นลงมาประกบจูบอีกครั้ง

จูบที่มาจากความต้องการ และโหยหา

"อึก"

นภัทรชะงักไปแค่เสี้ยววินาที ก่อนที่ความอดทนอันน้อยนิดของเขาจะขาดลง สองแขนแกร่งตวัดรัดเอวแล้วดึงยัยตัวแสบเข้ามาบดเบียดจนแทบจะหลอมรวมกัน ริมฝีปากหยักบดขยี้ลงมาอย่างดุดัน เอาแต่ใจ และเต็มไปด้วยความกระหาย แพรวาเผยอปากรับสัมผัสจาบจ้วงนั้นอย่างเต็มใจ ปล่อยให้เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาหยอกเย้าความหวานปนขมของเตกีลาในปาก

"อื้อ..."

เมื่อแผ่นหลังถูกดันจนไปชนกับขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ คนตัวโตไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจ เขาสอดมือเข้าใต้ข้อพับเข่า ออกแรงยกตัวเธอขึ้นไปนั่งทับบนโต๊ะทำงาน

โครม

แฟ้มเอกสาร กระดาษ และปากการ่วงกราวลงไปกองกับพื้นจากการกวาดมือเพียงครั้งเดียวของเจ้าของห้อง แต่ตอนนี้ไม่มีใครสนเรื่องของนอกกายอีกแล้ว

นภัทรแทรกตัวเข้ามายืนระหว่างเรียวขาที่ถูกแยกออก มือข้างหนึ่งรั้งท้ายทอยเธอให้รับจูบที่ลึกล้ำขึ้น ส่วนอีกข้างเลื่อนจากเอวลงมาลูบไล้ต้นขาที่โผล่พ้นรอยผ่าของเดรสสีแดง แพรวาสะดุ้งเฮือกเมื่อปลายนิ้วลากผ่านผิวเนื้อไปมา เธอจิกเล็บลงบนไหล่ของเขา ระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วท้องน้อย

สัมผัสของเขาโคตรจะดิบ โคตรจะอันตราย แต่ก็ทำให้หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกจากอก

"เฮียขา" แพรวาหอบหายใจกระเส่าตอนที่เขาผละริมฝีปากออกไปซุกไซ้ที่ซอกคอ ไรหนวดสากๆ ครูดกับผิวเนื้อจนเธอต้องแหงนหน้าขึ้นรับสัมผัส

"ฉันเตือนเธอแล้วนะแพรวา คืนนี้อย่าหวังว่าจะได้เดินออกจากห้องนี้ไปง่ายๆ"

มือหนาเลื่อนขึ้นมาปลดกระดุมชุดเดรสของเธออย่างชำนาญ แพรวาหลับตาลง ปล่อยให้ความต้องการนำทาง ทุกอย่างกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม แต่ทว่า

แกร๊ก ปัง

"เฮีย การ์ดหน้าประตูบอกว่าเฮียลากยัยแพรเข้ามาใน... กรี๊ดดดดด ไอ้เหี้ยยยยยยย!"

เสียงประตูเปิดออกพร้อมกับเสียงกรีดร้องสิบแปดหลอดทะลุแก้วหูดังลั่นห้องทำงาน

แพรวาสะดุ้งสุดตัว สติสตังกลับเข้าที่ร้อยเปอร์เซ็นต์ แล้วผลักนภัทรออกสุดแรงจนคนตัวสูงเซถอยหลังไปครึ่งก้าว เธอรีบตะครุบคอเสื้อเดรสที่หลุดลุ่ยของตัวเองมาปิดหน้าอก ใบหน้าซีดเผือด หันขวับไปมองอีเพื่อนตัวแสบที่ขัดจังหวะ

นีน่า ยืนเบิกตากว้างอ้าปากค้างอยู่หน้าประตู มือข้างหนึ่งค้างอยู่ที่ลูกบิด อีกข้างชี้มาที่พวกเธอสองคนสลับกันไปมาเหมือนคนช็อก

"อีแพร ทำไม ทำไมมึงไปอยู่บนโต๊ะทำงานพี่กู แล้ว แล้วมึงทำอะไรกัน เสื้อมึง ปากพี่กู"

บรรยากาศรุ่มร้อนเมื่อกี้หายไปในพริบตา แพรวาหัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ฉิบหายแล้ว โดนใครจับไม่ได้ ดันมาโดนน้องสาวเขาจับได้คาหนังคาเขา

แพรวากระโดดลงจากโต๊ะทำงานอย่างทุลักทุเล มือสั่นๆ พยายามติดกระดุมเสื้อให้เข้าที่ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามขุดวิญญาณตัวแม่กลับมาสิงร่าง ทั้งที่ในใจกำลังกรีดร้องวิ่งวนเป็นหนูติดจั่น

"เอ่อ คือมึง ใจเย็นๆ ก่อนนะอีนีน่า" แพรวายืดหลังตรง เชิดหน้าขึ้นนิดๆ ตีเนียนทำเป็นใจดีสู้เสือ "คือเรื่องมันมีอยู่ว่า..."

"เรื่องอะไร มึงกำลังจะแต่งงานเดือนหน้านะเว้ย ไอ้คินล่ะ ไอ้คินไปไหน ทำไมมึงมานัวกับพี่กูได้วะ กูงงไปหมดแล้วเนี่ย!" นีน่ากุมขมับ เดินวนไปวนมาหน้าประตู

"ฉันจะถอนหมั้นย่ะ" แพรวาโพล่งออกไปเสียงแข็ง

"ห๊ะ!? ถอนหมั้น? มึงผีเข้าเหรอแพร งานแต่งเตรียมไปถึงไหนต่อไหนแล้ว การ์ดก็แจกแล้ว!"

"เออ ถอนก็คือถอน ผู้ชายสันดานเสียแบบนั้นใครอยากได้ก็เอาไปเหอะ" แพรวาเบือนหน้าหนีเมื่อนึกถึงเรื่องที่คอนโด ก่อนจะหันกลับมามองเพื่อนสนิท แล้วชี้มือไปทางผู้ชายตัวโตที่ยืนพิงขอบโต๊ะทำงานอยู่ "แล้วนี่ ไหนๆ มึงก็มาเห็นแล้ว กูแนะนำอย่างเป็นทางการเลยแล้วกัน ผัวกูค่ะเพื่อน"

นีน่าอ้าปากพะงาบๆ มองเพื่อนสนิทสลับกับพี่ชายตัวเอง "มึงบ้าไปแล้วเหรอแพร นี่เฮียภัทรนะเว้ย พี่กู มึงกัดกับเขายังกับหมามาเป็นสิบปี จู่ๆ จะมานับญาติเป็นผัวเนี่ยนะ"

นภัทรที่ยืนเงียบดูละครฉากใหญ่มาพักหนึ่ง ยกมือขึ้นเช็ดคราบลิปสติกสีแดงที่เปื้อนมุมปากตัวเองออกลวกๆ แววตาดุดันเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นความขบขันระคนหมั่นไส้

"มันขืนใจเฮีย" นภัทรพูดหน้าตาย

แพรวาหันขวับไปถลึงตาใส่คนเจ้าเล่ห์ทันที "ขืนใจบ้าอะไรยะ เมื่อกี้มือใครล้วง... อุ๊บ!"

แพรวารีบตะครุบปากตัวเองแทบไม่ทัน แต่ก็ไม่ทันสายตาจับผิดของนีน่า