บทที่ 7 7 มันขืนใจเฮีย

"อ๋อ... ล้วงเลยเหรอ สรุปคือสมยอมทั้งคู่ว่างั้น" นีน่าหรี่ตามอง จับผิดพี่ชายตัวเองที่ยืนกอดอกยิ้มมุมปาก ไม่สะทกสะท้านกับข้อกล่าวหา "เฮียก็เหมือนกัน ยัยแพรมันเมา เฮียก็ไปบ้าจี้ตามมันเนี่ยนะ ปกติเห็นด่ามันยับ"

"ก็ลองไม่ตามใจดูสิ มันเล่นดึงคอเสื้อเฮียไปจูบโชว์คนทั้งร้าน แถมยังประกาศว่าเฮียเป็นผัวมันอีก ถ้าเฮียไม่ลากมันเข้ามาเคลียร์ในนี้ พรุ่งนี้คงได้ลงหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์กอสซิป" นภัทรโยนความผิดให้แพรวาหน้าตาเฉย

"อีแพร มึงทำขนาดนั้นเลยเหรอ!"

"ก็ไอ้คินมันตามมารังควานนี่หว่า กูรำคาญ กูหาไม้กันหมาไม่ได้ กูเลยยืมพี่มึงแป๊บเดียวเอง!"

"ยืมแป๊บเดียวแล้วไปจบที่บนโต๊ะทำงานเนี่ยนะ!?"

ก่อนที่นีน่าจะทันได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไรไปมากกว่านี้ เสียงริงโทนโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายของนีน่าก็แผดเสียงดังขึ้นขัดจังหวะ

นีน่าล้วงมือถือขึ้นมาดูหน้าจอ ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น "ยัยมายด์โทรมา"

ชื่อของบุคคลที่สามทำเอาบรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปฉับพลัน แพรวาที่กำลังยืนเถียงหน้าดำหน้าแดงเมื่อกี้ นิ่งงันไปทันที

"รับสายดิ้"

"มึงทะเลาะอะไรกับมันอีกวะ ปกติเห็นรักกันปานจะแหกตูดดม" นีน่าบ่นพึมพำ แต่ก็เตรียมจะกดรับ

"เปิดลำโพงด้วย อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะตอแหลมึงว่ายังไง"

นีน่ามองหน้าแพรวาอย่างชั่งใจ ดูเหมือนว่าเรื่องนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ เธอใช้นิ้วสไลด์หน้าจอรับสายแล้วกดเปิดลำโพง

"ฮัลโหล มายด์ มีอะไรเปล่า โทรมาซะดึกเชียว" นีน่ากรอกเสียงลงไป พยายามทำน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด

"ฮึก นีน่า นีน่าอยู่กับแพรไหม..."

เสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจดังลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ แพรวากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโมโหที่ต้องมาฟังเสียงเสแสร้งของคนที่เพิ่งนอนเอากับคู่หมั้นตัวเอง

"เปล่า กูอยู่คลับเฮียภัทร แพรมันไม่ได้มาด้วยนี่ ทำไมวะ มึงร้องไห้ทำไม เกิดอะไรขึ้น" นีน่าตอแหลกลับอย่างแนบเนียน ชำเลืองมองเพื่อนตัวเองที่ตอนนี้หน้าตึงเปรี๊ยะยิ่งกว่าฉีดโบท็อกซ์

"นีน่าช่วยพูดกับแพรให้มายด์หน่อยได้ไหม ฮือ แพรเข้าใจมายด์กับคินผิด แพรโกรธมาก ประกาศยกเลิกงานหมั้นเลย มายด์ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว นีน่าช่วยมายด์ด้วยนะ..."

คำพูดของคนในสายทำเอาความอดทนของแพรวาขาดสะบั้น เธอพุ่งตัวเข้าไปกระชากโทรศัพท์จากมือนีน่ามาถือไว้เอง ก่อนที่เพื่อนจะทันได้ห้าม

"เข้าใจผิดงั้นเหรอวะ เข้าใจผิดเรื่องอะไรมายด์ เรื่องที่กูเปิดประตูเข้าไปเจอมึงนอนอ้าขาให้คู่หมั้นกูเอาอยู่บนเตียงเนี่ยนะ เรียกเข้าใจผิด"

ปลายสายเงียบกริบไปทันที มีเพียงเสียงสูดน้ำมูกเบาๆ

นีน่าเบิกตากว้าง เอามือปิดปากตัวเองแน่น ช็อกกับข้อมูลใหม่ที่เพิ่งได้รับ

"พ แพร..." เสียงมายด์สั่นเครือ ไม่ได้เสแสร้งเหมือนเมื่อกี้ แต่เป็นความตื่นตระหนกที่ถูกจับได้ "แพรฟังมายด์ก่อนนะ มันเป็นอุบัติเหตุ มายด์เมา มายด์ไม่ได้ตั้งใจจะแย่งคินจากแพรเลยนะ..."

"เมาตอแหลอะไรของแก แดกน้ำเปล่าจนเมาเหรออีบ้า!" แพรวาตวาดลั่นห้อง อย่างหงุดหงิด "แกไม่ต้องมาบีบน้ำตาตอแหลแถวนี้ กูถ่ายคลิปเก็บไว้หมดแล้ว ทุกการกระทำ ทุกคำพูดของพวกมึงสองคน! ถ้าพรุ่งนี้เช้ากูยังเห็นแกเสนอหน้าอยู่ในวงสังคมของพวกกูอีกล่ะก็ เตรียมตัวดูคลิปตัวเองว่อนเน็ตได้เลย!"

"แพร! อย่าทำแบบนี้นะ แพรก็รู้ว่าถ้าคลิปหลุดออกไป หน้าที่การงานมายด์จะพังหมด" มายด์เริ่มร้องไห้โฮ ด้วยความกลัว

"ก็พังไปสิ ตอนที่มึงถกกระโปรงขึ้นเตียงกับผัวกู มึงไม่คิดบ้างล่ะว่างานแต่งกูจะพังไหม!"

แพรวากระแทกนิ้วกดตัดสาย โยนโทรศัพท์คืนให้นีน่าที่รับไว้แทบไม่ทัน

ห้องทำงานกลับมาเงียบอีกครั้ง นีน่ามองเพื่อนสนิทด้วยสายตาสงสารจับใจ เพิ่งเข้าใจเดี๋ยวนี้เองว่าทำไมแพรวาถึงเมาแอ๋และมาอาละวาดจูบพี่ชายตัวเองกลางคลับแบบนี้

"แพร มึง..." นีน่าขยับเข้าไปหาเพื่อน แตะไหล่บางเบาๆ "มึงโอเคไหมวะ"

แพรวาสูดหายใจลึกๆ เชิดหน้าขึ้น ปัดความอ่อนแอทิ้งไปในพริบตา "กูโอเค กูไม่เป็นไร ผู้ชายชั่วๆ กับเพื่อนเลวๆ ตัดทิ้งไปจากชีวิตได้เร็วก็ถือว่าเป็นบุญ"

เธอกล่าวจบก็หมุนตัวเดินไปคว้ากระเป๋าสะพายที่หล่นอยู่บนโซฟามุมห้อง ก่อนจะหันกลับมามองสองพี่น้อง

"กูกลับก่อนนะนีน่า ฝากบอกการ์ดหน้าร้านด้วยว่าถ้าไอ้คินมันมาป้วนเปี้ยนอีก ให้กระทืบส่งโรงพยาบาลไปเลย"

แพรวาทำท่าจะก้าวออกจากห้อง แต่แล้วสายตาก็ปะทะเข้ากับคนตัวโตที่ยังคงยืนกอดอกอยู่ที่เดิม นภัทรมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

แพรวาเชิดหน้าขึ้น สบตาเขากลับอย่างไม่ยอมแพ้

"ส่วนเฮีย เรื่องบนโต๊ะเมื่อกี้ ถือว่าแพรจ่ายค่าตัวไม้กันหมาล่วงหน้าก็แล้วกัน เจ๊ากันไปนะ ไม่ต้องทอน"

พูดจบเธอก็สะบัดบ๊อบ เดินสับส้นสูงออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้นภัทรยืนมองตามแผ่นหลังบางนั้นไปจนสุดสายตา

"เจ๊ากันงั้นเหรอ คิดว่าจ่ายแค่นั้นแล้วจะจบง่ายๆ หรือไง แพรวา ขโมยของของฉันไปแล้ว ยังไงก็ต้องชดใช้"