บทที่ 8 8 เฮียขา มารับแพรหน่อย

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

เสียงรหัสประตูดิจิทัลของคอนโดดังขึ้นรัวๆ ตามด้วยเสียงกระแทกประตูปึงปัง ไม่หยุด แพรวาที่เพิ่งได้นอนไปไม่ถึงสี่ชั่วโมง ซุกหน้าลงกับหมอนใบโต ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงหนีแสงแดดที่แยงตาและเสียงรบกวน แต่คนข้างนอกก็ไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้ง่ายๆ จนน่าหงุดหงิด

"อีแพร เปิดประตูเดี๋ยวนี้ กูรู้ว่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ