บทที่ 32 เพื่อนกัน

"ไม่เอาหรอก..." ลินินสั่นหน้าหลุกหลิกไม่ยอมท่าเดียว

"ผมจ่ายตังค์ให้ก็ได้เอ๊า..." เขาเอ่ยทำเสียงเป็นป๋าใจป้ำ เพราะชักรู้แกวว่า...ถ้ามีค่าเสียเวลา คนขี้งกอาจจะสนใจขึ้นมา

ลินินนิ่งไปนาทีหนึ่ง

"เท่าไหร่" เสียงถามพร้อมกับทำสีหน้า... อาจจะรับพิจารณาถ้าหากราคาโอเค...

ทศวรรษซ่อนยิ้ม นั่นปะไรล่ะ! คิดผิดซะที่...