บทที่ 54 คุณหลวงผู้แสนโรแมนติก

"เจ้าน่ะรึ...สิบแปดแล้ว อายุก็ยังลืม พี่เห็นจักต้องเชิญหลวงเวทย์มาดูใหม่ให้แน่ใจเสียแล้ว"

เขากล่าวขยับตัวลุกขึ้นยืน แต่ลินินรีบคว้ามือใหญ่เอาไว้ รู้สึกกลัวขึ้นมาดื้อๆ ที่จะถูกปล่อยให้อยู่คนเดียว เพราะไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปและจะนอนหลับฝันร้ายอีกหรือไม่ หรือจะนอนหลับแล้วตื่นขึ้นในโลกของความจริง....