บทที่ 59 สายใยผูกพันแห่งชาติภพ

จากนั้นก็เกิดเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทรมานดังขึ้น...

"มิได้ ข้ามิได้รับ โอ...ทรมานเหลือเกิน หิวโหย อดอยากเหลือเกิน"

เสียงร้องคร่ำครวญดังห่างออกไปและหายไปในที่สุด

ทศวรรษปล่อยวางให้นิมิตผ่านไป เพราะพระอาจารย์ได้สอนแล้วว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นก็ให้ปล่อยผ่าน เราเป็นเพียงแค่ผู้ดูเฉยๆ ต่อมาก็รู้สึกจ...