บทที่ 85 ห้ามฝันถึงใครเด็ดขาด

"จงละ...โมหะ โทสะ ความอาฆาตพยาบาท แรงนี้ทำให้เจ้าเจ็บปวดทรมานและไม่ได้ไปผุดไปเกิดเสียที... ปล่อยมันไปเถอะ ให้อภัยและอโหสิกรรมซึ่งกันและกันเสีย"

จิตได้เอ่ยกับผีร้ายไปเช่นนั้น... เสียงร้องโหยหวนเงียบไป...

"ข้าจะพยายาม" เสียงตอบแผ่วเบาคล้ายสายลมพัดใบไม้แล้วหายไป...

วันรุ่งขึ้น ทศวรรษตื่นแต่มืด ปฏิ...