บทที่ 9 วงล้อสื่อรัก
"อุย...ขอ ขอโทษค่ะ ฉันจะทำแผลให้ คุณไปนั่งก่อนค่ะ เหมือนจะมีเลือดออกนิดหนึ่งด้วย"
หญิงสาวรีบเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวล รู้สึกผิดขึ้นมาอย่างเต็มประตู ทศวรรษพยักหน้า เดินตามคนขว้างวงล้อแม่นไปด้านใน มีห้องเล็กพร้อมโซฟาวางอยู่ มีตู้ยาติดผนังตามมาตรฐานของโรงงานที่ต้องมีอุปกรณ์ปฐมพยาบาลเอาไว้ในทุกที่ที่สะดวกในการหยิบใช้
ลินินหยิบอุปกรณ์ที่จำเป็นออกมา หญิงสาววางมันลงบนโต๊ะเตี้ยหน้าโซฟาแล้วหย่อนตัวนั่งข้างๆ ร่างสูงของช่าง
"อาจจะแสบนิดนะคะ จะใช้น้ำเกลือฆ่าเชื้อเช็ดแล้วจะปิดปลาสเตอร์ให้นะคะ คุณเป็นหวัดเหรอ"
หญิงสาวเอ่ยถามในตอนท้าย ทศวรรษพยักหน้ารับ มีคนหาเหตุผลให้เรียบร้อยในการที่เขาสวมแมสก์
"นิดหน่อย...คุณทำงานที่นี่นานหรือยัง ผมไม่เคยเห็น"
ชายหนุ่มชวนคุยระหว่างที่มือบางทำแผลให้อย่างระวังและเบามือ แบบนี้เป็นหมอได้ คนไข้คงจะเพียบ เพราะคุณหมอทำไม่เจ็บและมีใบหน้าที่ใช้แทนยาแก้ปวดได้ ทศวรรษชะงักกับความคิดเหลวไหลของตัวเอง
"เพิ่งทำได้สามเดือนกว่าค่ะ"
"ชื่ออะไร" เขาถามต่อด้วยความอยากรู้ เมื่อวันอาทิตย์ ทศวรรษได้โทรไปยกเลิกเดตกับหญิงสาวที่มีชื่อเกี่ยวกับผ้าทุกคนเรียบร้อยแล้ว ไม่ได้เชื่อหมอดูหรอก แต่กันไว้ดีกว่าแก้...ดังนั้น แพรวา ไหมแก้ว มัดหมี่ ทอฝัน ดาหลา...เป็นอันต้องเซย์กู๊ดบายกันไป เพื่อนมันงงกันเป็นแถว แม้แต่น้องเซ็นต์ ซึ่งเป็นคนโปรด เขาก็ยังแคนเซิลเลย ...เพราะถ้าหาก หลา มันเกี่ยวกับผ้า เซ็นต์ ก็ต้องเกี่ยวด้วย!
"ชื่อนินค่ะ"
เสียงใสเอ่ยตอบอย่างไม่หวงชื่อ ทศวรรษนิ่งคิด ชื่อ... นิล...เป็นชื่อพลอยชนิดหนึ่ง ไม่เกี่ยวกับผ้า ชายหนุ่มถอนหายใจโล่งอกออกมาอย่างไม่รู้ตัว
"เจ็บเหรอคะ"
มือนุ่มชะงักปลาสเตอร์ที่กำลังติดได้ข้างหนึ่ง
"เปล่าๆ ทำต่อเถอะ" เขารีบเอ่ยบอก สายตาก้มมองใบหน้านวลที่เงยขึ้นเต็มที่อย่างตั้งใจทำการปฐมพยาบาล จนเจ้าตัวไม่รู้ว่ามันค่อนข้างใกล้ ถ้าหากเขาก้มหน้าลงไปหา... ทศวรรษคิดพลางไล้สายตาไปบนริมฝีปากคู่อิ่มสีเรื่อตามธรรมชาติ
"คุณล่ะชื่ออะไร"
ลินินถามเขาเมื่อทำแผลเสร็จ เงยหน้ามองอยู่ในท่าเดิม รู้สึกคุ้นกับเขาอย่างแปลกประหลาด มันเป็นความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เหมือนได้พบเพื่อนเก่า...
"เล็ก" ทศวรรษตอบง่ายๆ ยกมือขึ้นลูบหัวโนเกือบแตกของตัวเอง เวลานี้เริ่มรู้สึกเจ็บมากกว่าเดิม เห็นใบหน้าเรียวยิ้มแหยอย่างรู้สึกผิด เขาจึงยิ้มให้
"ไม่เจ็บหรอก ขอบคุณมาก..." เสียงห้าวเอ่ยปลอบคนที่รู้สึกผิด ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน รู้สึกเสียดายขึ้นมานิดหนึ่ง อยากนั่งอยู่ต่ออีกหน่อยถ้าเป็นไปได้ แต่มันก็หมดเหตุผลที่จะต้องนั่งจ้องหน้ากัน ทศวรรษถอนหายใจ คิดว่าสมองคงจะได้รับความกระทบกระเทือนแน่ถึงได้คิดแบบนี้
ด้านนอกได้ยินเสียงคนคุยกันเจี๊ยวจ๊าว...หมดเวลาเบรกแล้วนั่นเอง
"ถ้าคุณมีเวลาก็ไปหาหมอหน่อยก็ดีนะคะ" ลินินเอ่ยด้วยความเป็นห่วงเขา และเป็นกังวลกลัวว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บด้านในกะโหลกมากกว่าที่ตาเห็น เรื่องของสมองจะต้องระมัดระวังและไม่ประมาท
"ถ้าผมเป็นอะไรไป คุณต้องรับผิดชอบนะ"
ทศวรรษแกล้งทำเสียงซีเรียส เห็นใบหน้าน่ารักซีดลงไปทันที
"เอ่อ...ค่ะ...งั้นฉันจะพาคุณไปโรงพยาบาลเอง คุณมีสวัสดิการสังคมและมีบัตรทองใช่มั้ยคะ"
"มี..." เขาไม่ได้โกหก มีบัตรเครดิตทองคำฝังเพชรที่คุณนายไขแขให้เป็นของขวัญวันเกิด ชนิดรูดได้ไม่จำกัดวงเงิน
"งั้นไปเย็นนี้เลย ผมเลิกงานหกโมง คุณล่ะ"
เขาถาม ความจริงก็ทราบเวลาเลิก แต่ไม่แน่ใจว่าเจ้าหล่อนจะทำโอทีหรือเปล่าเท่านั้นเอง รู้สึกสนุกที่ได้แกล้งคนแอบชอบเจ้านายตัวเองเล่น...
ลินินอ้ำอึ้งและนิ่งคิดครู่หนึ่ง สงสัยต้องปฏิเสธโอทีสำหรับคืนนี้แล้วล่ะ เพราะถ้าหากเขาเป็นอะไรไป ลินินจะต้องเป็นคนผิดอย่างเต็มๆ ต้องรีบไปตรวจเช็กให้แน่ใจเพื่อความปลอดภัยไว้ก่อน
"เลิกสี่โมงครึ่งค่ะ ฉันจะกลับไปอาบน้ำรอ แล้วเจอกันที่ อืม..."
"หกโมงครึ่งผมจะไปรับคุณที่บ้านก็แล้วกัน" ทศวรรษกล่าวรวบรัด
"โอเคค่ะ ถ้างั้นคุณเอาเบอร์โทรมาให้ฉัน ฉันจะโทรหาคุณเอง"
"ตกลง" ทศวรรษเอ่ย แล้วก็ดึงมือนุ่มไปกุมอย่างไม่ขออนุญาต มือใหญ่ดึงปากกาจากกระเป๋าเสื้อแล้วจดขยุกขยิกลงไปบนกลางฝ่ามือเล็ก... เขามองคนที่ทำตาโตกับการถูกเขาจับมือ เจ้าตัวกะพริบตารัวๆ และแก้มเป็นสีแดงเรื่อคล้ายกับเขิน ชายหนุ่มซ่อนยิ้มไว้หลังแมสก์
"เจอกันเย็นนี้"
เสียงห้าวกล่าวแล้วก็เดินออกจากห้องเล็กไป ลินินเดินตามออกมา เพื่อนๆ ทั้งสี่คนต่างก็กำลังมองเขากับเธอด้วยอาการอ้าปากค้างไปตามๆ กัน เมื่อร่างสูงพ้นจากประตูไป ทุกคนก็กรูกันเข้ามาที่จักรของลินิน
"เฮ้ย เกิดอะไรขึ้นนิน...เขาคือใคร...ทำไมถึงแอบไปจู๋จี๋กันในห้องเล็กนั่น"
"เมื่อกี้เราได้ยินเสียงครางด้วย เฮ้ย...นิน...อย่าบอกนะว่าตัวเองกับนายช่างร่างสูงหุ่นเหลือใจนั่นกำลังฟิเจอริงกันอยู่ในนั้น!"
"บ้าแล้ว ไม่มีอะไรสักหน่อย...นินทำวงล้อจักรไปโดนหัวเขา เลยพาไปทำแผลใส่ยาให้ก็เท่านั้นเอง"
"ไม่เชื่อๆ เรื่องนี้จะต้องเป็นข่าวใหญ่สำหรับวันนี้ อิอิ เราได้แอบถ่ายรูปเอาไว้ด้วย...หุ่นอะไรแบบนี้วะ ทำไมไม่เคยเห็นเดินเข้ามาในนี้มาก่อนเลย"
"อย่าบ้านะ...นินไม่ได้มีอะไรกับเขาจริงๆ"
ลินินตกใจกับประโยคของพวกเพื่อนร่วมงาน เพราะพวกนี้ทำอะไรอย่างที่พูดได้เพื่อความสนุกสนานบันเทิง ให้หายเหนื่อยจากงานหนัก แต่ลินินไม่ต้องการเป็นเป้าหมายให้ใครมาโจมตีหรือเพ่งมองเป็นพิเศษ เพราะกลัวถูกหมั่นไส้ ถ้าเกิดนายช่างคนนี้มีแฟนแล้วก็จะยิ่งไปกันใหญ่... เล็ก... เขาชื่อ... เล็ก... คนตัวสูงเท่าตึกแต่ดันชื่อ...เล็ก!
"เอ้า วงล้อแห่งรักของนิน...มันสนิมเขรอะขนาดนี้ น่ากลัวจะต้องเปลี่ยนแล้วล่ะมั้ง"
เพื่อนคนหนึ่งเก็บวงล้อจักรมายื่นให้ นั่นทำให้ลินินนึกขึ้นได้ว่า เขายังไม่ได้ซ่อมจักรสักหลังเลย... หญิงสาวมองวงล้อจักรมือ
ไพ่ยิปซี...! ไพ่บอกว่าให้ระวังเกิดอุบัติเหตุ!
โอแม่เจ้า! แม่นจริงไม่ต้องอิงวิจัยเลยแอปนี้!
