บทที่ 107 เลว 107

“คงหายแล้วใช่ไหมฮะ” เธอแหงนเงยหน้าขึ้นถามคนตัวโตหลังจากกวาดกินน้ำกะทิข้นที่ปล่อยออกมาจากท่อน้ำส่วนตัวของเขาที่เปรอะเปื้อนตามขาจนไม่เหลือคราบ ส่วนคราบที่หยดลงพื้น เธอก็นำทิชชูมาเช็ดด้วยกลัวว่าจะมีคนมาเห็นมัน เพราะมันเปื้อนเยอะเหมือนกัน

“ร่างกายหาย แต่ใจยังไม่หาย บอกได้ไหมว่าพี่กับไอ้หน้าขาวนั่น ใครส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ