บทที่ 42 ดี 42

            ดิฐาเองก็ไม่เข้าใจตัวเอง ทำไมต้องเอานักศึกษาฝึกงานตัวเล็กมาเกะกะรกหูรกตาก็ไม่รู้ และให้ตายเถอะ เหมือนเอามาทรมานตัวเองชัดๆ เมื่อก้มมองที่เป้ากางเกงตัวเองที่แข็งตุงคับเป้าตอนนี้จนต้องเอามือมากุมคลึงเป้าไปมาเพื่อให้มันผ่อนคลาย แต่เหมือนว่ามันจะรุนแรงขึ้นจนไม่ไหวต้องปลดกระดุมกางเกงรูดซิปแล้ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ