บทที่ 87 เลว 87

                “อือ...ขอบใจ” ลภัชดนย์รับข้าวกล่องจากมือเล็กมาถือไว้แล้วก็นั่งลงเบียดคนตัวเล็กแล้วก้มหน้าไปกระซิบให้ได้ยินกันสองคน ‘ทำไมให้ผู้ชายคนอื่นแตะเนื้อต้องตัว’

แตงไทยไม่ตอบ เธอทำเพียงส่งยิ้มแห้งๆ ให้คนตัวโตที่นั่งเบียดตัวเองพร้อมขยับตัวถอยห่าง แต่ลภัชดนย์ก็เคลื่อนไหวตาม

“วันนี้คุณเลวไม่ได้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ