บทที่ 91 เลว 91

                “ก็แค่อารมณ์มันพาไปฮะ แตงขอตัวนะฮะ” แล้วเธอก็รีบลุกขึ้นวิ่งหนีออกจากห้องรับแขกโดยไม่สนใจแขกพร้อมกับพี่ชายของเธอทำธุระส่วนตัวเสร็จเดินสวนเข้ามาพอดี ส่วนคนที่กำลังจะลุกตามก็ลุกไปนั่งที่เดิมของตัวเองทำเหมือนกับว่าก่อนหน้านี้ไม่ได้ลุกไปไหน

ลภัชดนย์ขบกรามแน่น กลืนข้าวไม่ลงเมื่อมองไปทางคน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ