บทที่ 2 เสพกามลวง 2

“อ่า นายท่าน...อ่า ได้โปรด...ไม่ไหวแล้ว หนูไม่ไหวแล้วนายท่านขา...อ่า” เดือนดาราครางกระเส่าแอ่นเด้งเร่าบิดครวญครางขึ้นหานายท่านเหนือร่าง ตั้งแต่เล็กจนโตหล่อนมีเพียงเขาและลุงชมที่ดูแลมาตลอด ไม่เคยออกไปนอกรั้วของคฤหาสน์แดง ไม่เคยเจอผู้คนภายนอก โลกของเธอมีเพียงสองคนนี้เท่านั้น

“อ่า ฉันรู้ว่าเธอกำลังร้อนมากแค่ไหนเดือนดารา อ่า ไม่ไหวแล้วใช่ไหม อื้ม ฉันเองก็ไม่ไหว อ่า”

เคลื่อนไล้ปลายจมูกโด่งคลอเคลียถูกไถตามซอกคอระหงมายังเนินอกอวบอูมพร้อมกับวงแขนแข็งแรงปล่อยเธอให้นอนบิดเร่ากับเตียงนุ่น แล้วกรอบกุมขยุมขยำสองเต้าบีบเคล้นคลึงจังหวะสวาททรมานเจ้าหล่อน

“อ่า นายท่านขา...หนูไม่ไหวแล้ว อ่า ได้โปรดเถอะ อ่า ชะ...ช่วยหนูด้วย อ่า  ซี๊ด อ่า”

ความทรมานเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเดือนดาราไม่อาจจะต้านทานได้อีกต่อไป ร่างสวยผิวสีน้ำผึ้งอาบชิ้นไปด้วยเหงื่อไคล ยาปลุกกำหนัดก็เร่งรัดคลึงร่างกายสาวให้ทรมานหนักหน่วงภายใน สองเรียวแขนเล็กตวัดโอบกอดลำคอหนาของนายท่านที่เคลื่อนไหวเหนือร่างตัวเองพร้อมแอ่นเด้งสองเต้าขึ้นหาเขาอย่างโหยหา

“อ่า อื้ม ใจเย็น เดือนดารา ฉันรู้ว่าหนูต้องการอะไร อ่า”

ตอนนี้พันภพก็ต้องการเช่นกัน อยากสอดเร่าไปในร่างสาวพรหมจรรย์ รอมาตลอดสิบแปดปี วันนี้ที่รอคอยก็มาถึง วันที่จะได้สมสู่ร่วมเตียงกับเด็กที่เป็นโชคชะตาของตัวเอง หวังว่าหล่อจะเป็นยาดีในการแก้คำสาปของตระกูลเขา เขาอยากหลุดพ้นจากความทรมานตลอดหนึ่งพันห้าร้อยกว่าปีที่ผ่านมา

“อ่า หนูไม่ไหวแล้วนายท่าน ได้โปรดเถอะ อ่า”

แม้จะเห็นตัวของนายท่านประกายแสงเรืองรองเป็นสีทองพร้อมกับมีเกล็ดสีเหลืองทองขึ้นเต็มตัว รู้สึกหวาดกลัวแต่ก็ไม่ได้ทำให้ความร้อนรุ่มทรมานเธอลดน้อยลง หล่อนยังคงต้องการคนเหนือร่าง และที่เดือนดาราสงสัยมาตลอด เวลาผ่านมาสิบแปดปีนายท่านยังคงหนุ่มแน่นไม่แก่ยังคงเหมือนเดิม เนี่ยคือความสงสัยที่เกิดขึ้น ต่างจากลุงชมที่แก่ตามวันเวลา

“ฉันรู้ว่าหล่อนไม่ไหว และตอนนี้หล่อนคงพร้อมให้ฉันได้ครอบครองแล้วเดือนดารา”

น้ำเสียงทุ่มพร่าเอ่ยออกมาด้วยความยากลำบาก กลิ่นกายหอมของเรือนร่างเปลือยใต้ร่างช่างทำให้เขาร้อนรุ่มได้ดีไม่แพ้ผิวสีน้ำผึ้งของเจ้าหล่อน พันภพเคลื่อนไหวกดแนบบดเบียดท่อนเนื้ออวบใหญ่ตัวเองเข้าไปในกายสาวน้อยใต้ร่างทันที

“อ่ะ เจ็บ!” ถึงกับร้องเจ็บจุกออกมาพร้อมน้ำตาไหลซึมออกทางหางตาด้วยความเจ็บปวด เดือนดาราเคลื่อนไหวเอวเล็กคอดตัวเองส่ายหนีความทรมานเจ็บกลางร่างแต่ไม่ได้ผลเมื่อนายท่านได้ตวัดกอดรวบร่างหล่อนยกขึ้นหาพร้อมกับกดแนบบดเบียดตัวเองสอดลึกกว่าเดิม

“อ่า เจ็บ! ได้โปรดหยุดเถอะนายท่าน อ่า หนูเจ็บ ฮือๆ” เธอร้องบอกเขาเสียงสั่นสะอื้นไห้เจ็บปวดทรมานใจแทบขาด ร่างกายเหมือนโดนฉีกทึ้งแยกออกจากกันเมื่อนายท่านสอดตัวเองเข้ามาในตัวเธอ ความรู้สึกร้อนรุ่มก่อนหน้าได้หดหายไปมีแต่ความทรมานและอยากหนีไปจากเตียงเข้ามาแทนที่

“ชูว์ ฉันรู้ว่าสาวพรหมจรรย์อย่างหล่อนจะเจ็บ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของความสวยงาม จากนี้เธอจะชอบมันเดือนดารา อยู่นิ่งๆ ผ่อนคลาย อย่าดิ้นหนีฉันเด็กดี อ่า ภายในหล่อนตอดรัดฉันแน่นมาก อ่า ผ่อนคลายแล้วฉันจะขยับ อ่า”

พันภพบอกคนในวงแขนที่กอดรัดแน่น ตอนนี้ไม่อาจหยุดหรือถอยได้ตามคำขอร้องของหล่อน เพียงสิ่งเดียวที่ทำได้คือไปให้ถึงปลายทางที่รออยู่ตรงหน้า ตลอดระยะพันห้าร้อยกว่าปีเขาวกวนกับเรื่องคาวสวาทมามากนักต่อนัก มักออกไปหาความสุขตลอดยามค่ำคืน แต่ค่ำคืนนี้เขาและเด็กที่เลี้ยงมาเพื่อแก้คำสาปกำลังเสพสมกลืนกินกายกันและกัน มันคือสิ่งที่เขาเฝ้ารอมาตลอด เฝ้ามองเด็กที่เลี้ยงมาตั้งแต่เล็กเพื่อให้ถึงวันที่หล่อนอายุครบสิบแปดปีมันนานเหลือเกินในความรู้สึกคนที่รออย่างเขา

“อ่า หนูจะเชื่อฟังนายท่าน อ่า หนูจะไม่ดิ้น ไม่เกร็ง จะผ่อนคลาย อ่า เจ็บ!”

สาวน้อยเดือนดาราเป็นเด็กดีตามคำสั่งของนายท่าน และเมื่อทำตามหญิงสาวก็ได้รับรู้ว่าตัวเองเริ่มไม่เจ็บเหมือนคราแรกแล้ว เริ่มรู้สุขร้อนรุ่มอีกครั้ง เธอแหงนเงยหน้าขึ้นหานายท่านที่คร่อมทับกอดรัดเธอแน่นพร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอนให้บุรุษเคลื่อนไหว

หึหึ

พันภพได้แต่ยกยิ้มขำในลำคอพร้อมกับเริ่มเคลื่อนไหวจังหวะเร่าร้อนโหมกระแทกกายสอดลึกแล้วถอดถอนเด้งเร่าเข้าออกซอยถี่เข้าหาความเป็นสาวคับแน่นที่ตอดรัดคลึงตัวเองยามสอดจ้วงลึกไปในตัวหล่อน ความรู้สึกมันแตกต่างจากที่เคยได้สมสู่กับสตรีที่ผ่านมา เดือนดาราแตกต่างอาจเพราะหล่อนเป็นผู้หญิงที่ถูกโชคชะตาขีดเส้นให้เขาก็เป็นได้

“อ่า แน่นดีเหลือเกินเด็กน้อยของฉัน อ่า เดือนดารา อ่า ไม่ไหวแล้ว หล่อนตอดรัดฉันแรงเหลือเกิน อื้ม โอว์ เสียว”

พั่บ!พั่บ!พั่บ!

เสียงกระแทกกายของทั้งสองดังหนักหน่วงสลับกับเสียงครวญครางกระเส่าของเดือนดาราและพันภพก็ดังขั้นสลับกันเช่นกันกับเสียงกระทบกระทั่งของร่างกายที่กระแทกกระทันตอบสนองกัน เดือนดาราสาวน้อยไร้เดียงสาแอ่นเด้งบิดพลิ้วขึ้นรับจังหวะเร่าร้อนอย่างเงอะงะ และความเงอะงะนี้เองทำให้พันภพรู้สึกใจเต้นแรงผิดปกติ ทั้งๆ ปกติแล้วเขาไม่เคยเกิดความรู้สึกเช่นนี้มาก่อนกับสตรีนางใด