บทที่ 37 สมิงห่าม(รัก) 37

สายใจนั่งซักผ้าที่ริมลำธารแล้วภาพครั้งแรกของตัวเองกับกล้าที่ได้ใกล้ชิดกันก็ฉายซ้ำในหัวจนน้ำตาคลอ มือขยี้ขยำผ้าไปยกปาดเช็ดน้ำตาไปด้วย โดยไม่รู้ว่าตอนนี้คนที่ตัวเองกำลังคิดถึงนั้นมาหยุดยืนอยู่ด้านหลังตัวเอง

“ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย” สาวน้อยพึมพำกับตัวเองยกมือปาดเช็ดน้ำตา ก้มหน้าขยี้ผ้าตรงหน้าตัวเองต่อ...