บทที่ 5 เสพกามลวง 5
“นะ...นายท่านออกไปจากตัวหนูได้แล้วค่ะ” เธอดันหัวไหล่หนาของคนที่คร่อมทับตัวเองยกขึ้นและสั่งเขาออกห่างตัวเอง
หึหึ
“น่าขำนักเดือนดารา เธอเสร็จแล้วก็ไล่ฉันเนี่ยนะเด็กน้อย หึหึ ฝันไปเถอะแค่นี้มันไม่พอ ฉันจะสมสู่กับเธอจนกว่าเธอจะตั้งท้องลูกกับฉัน”
เขาบอกเน้นในตอนท้ายและยิ่งทำให้เธอดิ้นแรงด้วยกลัวว่าตัวเองจะตั้งท้องกับนายท่าน ถึงแม้ว่าไม่เคยเห็นโลกภายนอกแต่ก็ใช่ว่าจะไม่ได้เรียนหนังสือ ลุงชมพร่ำสอนมาตั้งแต่เด็กว่าหากชายหญิงอยู่ใกล้ชิดกันจะเกิดอะไรขึ้นมั่งและมีมีผลอะไรตามมา
“มะ...ไม่นะ หนูท้องไม่ได้ นายท่านไม่ใช่คน นายท่านเป็นงู ถ้าหนูท้องลูกก็จะเป็น ไม่ ไม่นะ” เธอดิ้นแรงพร้อมกับส่ายหน้ารัวๆ แต่ก็ถูกพันภพกอดรัดแน่นพร้อมกับกระแทกท้อนเนื้ออวบใหญ่เข้าหาเธอลึกกว่าเดิม
“อ่ะ อื้อ นะ...นายท่านอย่าทำแบบนี้กับหนู ยะ...อย่า อ่า อ่อย นั่นแหละค่ะ ขยับอีก หนูต้องการลึกอีก อ่า เสียว” แพ้เหมือนเดิมเมื่อถูกกระตุ้นด้วยท่อนเนื้ออวบใหญ่ที่สอดลึกอยู่ในท้องของตัวเอง เขากำลังเคลื่อนไหวอีกครั้งและเธอก็ต้องการอีกครั้งเช่นกัน เอวเล็กของเดือนดาราเด้งเร่าตอบสนองภายในก็ตอดรัดคลึงเช่นกัน
“อ่า เห็นไหมเราเข้ากันได้ดีแบบนี้ยังจะไล่ฉันอีกเด็กน้อย อ่า แน่นเสียวเป็นบ้า โอว์ ฉันเป็นคนเหมือนเธอ เพียงแตกต่างจากคนทั่วไป อ่า อื้ม” เขาบอกแค่นั้นแล้วเริ่มเร่งสาวเอวสอบอีกครั้งเมื่อไม่อาจทนต่อแรงตอดรัดภายในของเด็กน้อยใต้ร่างได้อีกครั้ง
พั่บ!พั่บ!พั่บ!
สติหลุดลอยอีกครั้งเมื่อถูกไฟกามครอบงำอีกครั้ง เดือนดาราปล่อยตัวเองให้คนเหนือร่างบังคับเอาแต่ใจ สองมือน้อยจับรั้งไหล่หนาแล้วยกร่างตัวเองบิดพลิ้วตามจังหวะของเอวสอบที่โยกเร่าคลึงหนักหน่วง ยิ่งยามนี้หล่อนตาพร่ามัวมองภาพทุกอย่างเลือนรางไปหมดแต่แสงที่เกล็ดตามลำคอและไหล่ของเขามันกลับชัดเจนสะท้อนเข้าตาจนรู้สึกแสบหลับตาปล่อยให้มันเป็นไปตามพันภพต้องการ และเธอก็ไม่อยากเชื่อว่ามันเป็นความจริง ขอให้เป็นมันเป็นความฝันหวังว่าพรุ่งนี้ตื่นมาทุกอย่างจะหายไป และเธออยู่ห้องนอนของตัวเอง
“อ่า ไม่ไหวแล้วนายท่านขา อ่า เสียว หนูไม่ไหวแล้ว”
“อ่า ฉันรู้เดือนดารา อ่า ไม่นานฉันและเธอจะไปถึงสวรรค์แล้ว อ่า พร้อมกันอีกรอบเด็กน้อย อื้ม”
พั่บ!พั่บ! พั่บ!
กว่าจะถอดถอนตัวเองจากความฉ่ำของเดือนดาราได้ก็เกือบเช้าของอีกวัน พันภพยืนมองตัวเองในกระจกก่อนจะแต่งตัวให้เรียบร้อย พอแต่งตัวเรียบร้อยก็ออกมายืนมองคนที่หลับสนิทบนเตียงของตัวเองแล้วก็เดินออกจากห้องไปยังห้องสมุดด้วยสีหน้าเรียบเฉยเย็นชาเหมือนเช่นเคย
“นายท่าน” ลุงชมที่ตื่นเช้าเป็นปกติเอ่ยทักถามนายท่านที่เข้ามาในห้องหนังสือที่ตัวเองกำลังเก็บจัดเรียงหนังสือเข้าที่เหมือนทุกวัน เมื่อวานตอนเย็นว่าจะปลุกนายท่านเขาก็ไม่ได้ปลุกด้วยไม่อยากรบกวนแม้รู้ดีว่านายท่านให้ปลุกได้ตอนเย็นของเมื่อวานที่ผ่านมา
“ชมทำไมฉันถึงเป็นครึ่งงูครึ่งคน” นั่งลงยังเก้าอี้ลายไทยตัวโปรดพร้อมเอ่ยถามชมอย่างสงสัยกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง เพราะไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน หากจะเป็นงูก็จะเป็นทั้งตัวไม่เป็นครึ่งตัวแบบวันที่สมสู่กับเดือนดารา
“ยังไงครับนายท่าน” มือเหี่ยวย่นของชมหยุดงานแล้วเดินมาหยุดตรงหน้านายท่านของตัวเองพร้อมกับถามอย่างสงสัยและไม่เข้าใจ
“ฉันเป็นงู หางของฉันออกตอนอยู่กับเดือนดารา และหล่อนเห็นฉัน และหวาดกลัวฉัน รังเกียจฉันชม”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดเมื่อนึกถึงสายตาหวาดกลัวรังเกียจของเดือนดารายามมองเขาในร่างของครึ่งคนครึ่งสัตว์เลื้อยคลาน เขาไม่ประสงค์จะได้รับสายตาแบบนั้นจากเด็กน้อย เขาไม่ชอบสายของเดือนดาราในตอนนั้นเลย หล่อนมองเขาเป็นตัวประหลาดและรังเกียจ
“หาง หมายความว่านายท่านเปลี่ยนร่าง”
“ไม่ใช่ ฉันเปลี่ยนแค่ท่อนล่างของตัวเอง ส่วนท่อนบนยังคงเป็นปกติ และมีอีกอย่างตามร่างกายก็มีเกล็ดขึ้นด้วย มันแปลก มันเกิดอะไรขึ้นชม”
“โอว์ นายท่านเป็นสัญญาณที่ดี อีกไม่นานคำสาปจะถูกแก้ นายท่านจะเป็นอิสระ”
“หมายความว่ายังไง”
“หมายความว่าไม่นานนายท่านจะหลุดพ้น ครอบครัวของนายท่าจะเป็นอิสระจากคำสาปของพญานาคครับ เพราะตอนนี้เราใกล้ความจริงแล้ว อีกอย่างนายท่านก็จะมีความสุขและได้ใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไปครับ” ชมเอ่ยตามตำราที่ได้เรียนมาตลอด และชมดีใจที่นายท่านของตัวเองจะหลุดพ้นจากคำสาปในครั้งนี้
“หมายความว่าฉันก็จะแก่? ”
ตอนนี้ความรู้สึกของพันภพมันสับสนไปหมด เขายังไม่อยากแก่ตอนนี้ ยังอยากอยู่ดูแลเดือนดาราและลูกน้อยของเขาที่จะเกิดกับหล่อนในอนาคต แล้วใจของหนุ่มอายุพันปีก็เต้นแรงเมื่อนึกถึงหน้าสวยๆ และเสียงครางกระเส่าของเดือนดารายามอยู่ใต้ร่างตัวเอง
“อันนี้ผมก็ไม่รู้ครับ เราต้องดูผลตอนเราทำลายคำสาปได้ ออ และที่สำคัญคำสาปจะหายได้ก็ต่อเมื่อนายท่านรู้สึกรักเดือนดาราจริงๆ และเดือนดาราก็รักนายท่านและยอมรับตัวตนที่แท้จริงของนายท่านได้ครับ” ชมบอกข้อสำคัญของการแก้คำสาปในครั้งนี้ แม้ทั้งคู่จะร่วมสวาทกันจนมีลูกด้วยหัน หากทั้งสองใจไม่ตรงกันก็ไร้ประโยชน์
