บทที่ 22 ทนไปไย ตัดใจดีกว่า 1

22

คนป่วยถูกส่งตัวไปรักษาตัวต่อที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังซึ่งมารอรับอยู่ที่ท่าเรือ ตามคำสั่งของอนาวรรธน์ สายตาคมกริบที่ทอดมองร่างไร้สติบนรถเข็นซึ่งกำลังถูกยกขึ้นรถพยาบาลนั้นฉายชัดถึงความรู้สึกอันหลากหลาย

ทว่าสิ่งสำคัญที่สุดในนั้นคือความเป็นห่วงที่ปิดไว้ไม่มิด

และเพราะมีงานด่วนรออยู่ที่กรุงเทพฯ อนาว...