บทที่ 130 130

“คุณราฟฟ์มาหาครับ”

ปลัมน์หันไปมองประตูหลังปิดมือถือที่สามารถโทรเข้ามาบอกไม่กี่วินาที เขาไม่ได้ขยับไปไหนเมื่อไม่มีอารมณ์จะต้อนรับใคร แต่ก็จำใจให้หลานเข้ามาและเขายังคงนอนทอดร่างอันยาวเหยียดไปกับโซฟาในห้องนั่งเล่นอยู่อย่างนั้น

“มีอะไรเหรอ ตามสบายนะดูแลตัวเอง”

มีเพียงปากที่พอจะขยับได้ แต่หลานตัวสูงให...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ