บทที่ 14 Ep. 14
“ผมไม่ได้ความว่าอย่างนั้น แต่ช่างเถอะ ผมพูดอะไรไปก็คงไม่เข้าหูคุณหรอกตอนนี้ เอาเป็นว่า สี่ล้านสำหรับคุณถ้าตัดสินใจเดินจากหลานผมไปก็แล้วกัน สามล้านสำหรับใช้ไถ่ที่สวนให้กำนันไสว อีกหนึ่งคุณเก็บไว้ใช้ นี่คือโอกาสสุดท้ายที่คุณจะได้ เลือกซะ ก่อนที่คุณจะไม่มีอะไรติดมือกลับไป”
เมื่อหย่อนเบ็ดไว้แล้วปลัมน์ก็ผละไปทันที
“คุณรู้ได้ยังไงเรื่องที่สวนฉัน คุณให้คนไปคอยสืบเรื่องราวของฉันเหรอ”
พลอยหยกหลุดปากถามออกไปด้วยความเจ็บใจ ที่ความลับความคับแค้นในหัวใจถูกเขาล่วงรู้
“ผมไม่จำเป็นจะต้องสืบให้ยุ่งยากเลยสักนิด แค่เดินไปซื้อต้นไม้ร้านข้างๆ ตาคุณก็ได้ยินแล้ว และผมหวังว่าคุณคงไม่คิดสั้นด้วยการจะไปแต่งงานกับลูกชายกำนันคนนั้นแทนที่จะยอมเสียศักดิ์ศรีรับเงินผมไปหรอกนะ เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นผมว่าเป็นการตัดสินใจที่โง่สุดๆ เท่าที่ผมเคยเห็นมาเลยล่ะ คิดให้ดีๆ พร้อมเมื่อไหร่ติดต่อผมได้ทุกเมื่อ”
พลอยหยกได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างกับเรือนร่างสูงที่กำลังเดินไปทางสนามเพื่อเข้างานเพียงเท่านั้น เพราะไม่รู้จะทำอะไรได้มากไปกว่านี้อีกแล้ว และความคิดที่จะกลับไปในงานฝืนยืนให้คนมองด้วยสายตาแปลกๆ ก็จบสิ้นลงในนาทีนั้น
สองเท้าจึงก้าวเดินออกไปจากคฤหาสน์หลังงาม ทิ้งความอยากรู้ว่าแฟนหนุ่มกำลังทำอะไร กับใคร อยู่ที่ไหนเอาไว้เบื้องหลัง ไม่คิดจะหันหลังกลับไปมองสถานที่ที่จากมาอีกเลย
“แกแน่ใจเหรอหยก คิดให้ดีๆ นะ เปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังไม่สายนะ”
ดาริกาเตือนอีกครั้งกับการตัดสินใจอันเด็ดเดี่ยวและขาดความยั้งคิดอย่างถี่ถ้วนในครั้งนี้ ขณะนั่งมองเพื่อนแต่งตัวเตรียมออกไปข้างนอก หลังจากมาขอพักด้วยเป็นอาทิตย์แล้ว
เพื่อหนีการตามของปริญนับตั้งแต่ค่ำคืนนั้นในบ้านกับอาของเขา พลอยหยกก็ตัดสินใจได้อย่างแน่วแน่แล้วว่าจะเลือกโอกาสสุดท้ายที่มีเพื่อจบปัญหาสารพัดในตอนนี้ลง
“ฉันไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้แล้วนะดา ไม่ต้องห่วงหรอกปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่มันควรจะเป็นเถอะ ดาอย่าคิดมากเรื่องของฉันนักเลย เอาเวลาไปเตรียมตัวสัมภาษณ์งานบ่ายนี้เถอะ ขอให้โชคดี ขอให้ได้งานนะ ไปล่ะแล้วเจอกันเย็นๆ”
พลอยหยกไม่คิดจะหันหลังกลับไปมองหน้าเพื่อนที่จ้องมาหาด้วยสายตามีคำถามอีก เพราะเชื่อมั่นในหนทางที่เลือกแล้ว จึงเดินออกจากอพาร์ตเม้นต์ตรงไปหาแท็กซี่ที่แล่นเข้ามาพอดี จุดหมายปลายทางก็คือคอนโดของปลัมน์ตามเวลาที่นัดกับเขาไว้แล้วเมื่อวานนี้
“คุณนีลรออยู่แล้วครับ”
เพียงแค่ลงจากแท็กซี่ก็มีหนุ่มล่ำในสูทสีดำไม่ต่างจากบอดี้การ์ดในหนังแป๊บเดียวคชั่นมายืนรอรับ แล้วพาไปหาลิฟต์กดขึ้นชั้นบนสุดเรียบร้อย แทบทั้งชั้นเหมือนเขาจะเหมาไว้คนเดียวก็ว่าได้ในความคิดพลอยหยก
เพราะประตูลิฟต์เปิดก็เห็นประตูห้องเขาที่มีหนุ่มร่างล่ำอีกคนยืนรออยู่แล้ว ก่อนจะผายมือให้เธอเดินผ่านประตูเข้าไป
“เปิดประตูไว้ก็ได้สามารถ เพื่อความสบายใจของแขก เชิญ!”
พลอยหยกเห็นเจ้าของห้องสั่งเสียงทรงอำนาจแล้วผายมือไปหาชุดรับแขกหรูหรา แต่ทว่าเขากลับอยู่ในชุดเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตา ซึ่งนั่นทำให้รู้สึกไม่ค่อยพอใจกับความไม่มีมารยาทของเขาขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
“ขอโทษทีสำหรับเครื่องแต่งกายผม แต่เวลามีน้อยจริงๆ ผมอยากออกกำลังกายก่อนเข้าประชุม และหวังว่าเราคงจะใช้เวลาไม่นานนัก”
เขาหันหน้าไปหาสระว่ายน้ำสิบสองเมตรในห้องชุดสุดหรูประหนึ่งอ่านความในใจเธอออก
“ถ้าคุณไม่มีอะไรจะคุย ฉันก็คิดว่าไม่นานค่ะ”
เลยตอบออกไปอย่างเสียไม่ได้ขณะทรุดกายลงนั่งอย่างเสียไม่ได้อีกเช่นกัน
“ดี! ผมชอบอะไรที่ตรงไปตรงมาไม่ยืดเยื้อ นี่เป็นสัญญาที่ผมอยากให้คุณเซ็นก่อนรับเช็คสี่ล้าน อ่านให้เข้าใจก่อนแล้วค่อยเซ็น เพราะถ้าคุณเผลอทำผิดข้อใดข้อหนึ่งในสัญญานี้โดยเฉพาะเอาเรื่องข้อเสนอของผมไปบอกเจ้าราฟฟ์จนทำให้มันอาละวาดแม่กับพี่สะใภ้ผมแล้วแล่นไปหาคุณอีก ผมจะไม่ปล่อยคุณให้อยู่สุขสบายไปอีกตลอดชีวิต”
พลอยหยกปรายตามองเขาด้วยอาการของคนพยายามควบคุมอารมณ์เอาไว้อย่างที่สุด แล้วรีบเปิดเอกสารในซองอ่านอย่างละเอียด แต่เนื้อหาสำคัญทั้งหมดทั้งมวลที่มีนั่นคือการไม่พาตัวเองมายุ่งเกี่ยวกับหลานชายของเขาอีกตลอดชีวิต
และด้วยวิธีนุ่มนวลไม่ให้เสียหายทั้งสองฝ่าย มันคงจะง่ายสำหรับผู้หญิงที่เห็นเงินสำคัญกว่าความรัก สำหรับกับเธอแล้วมันช่างยากเย็นนัก
แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อไม่มีทางเลือกไหนดีไปกว่าทางนี้อีกแล้ว มือบางจรดปากกาลงในเอกสารทั้งสองชุดแล้วนำมาถือไว้หนึ่งพร้อมกับเช็คเงินสดสี่ล้านที่เขายื่นให้
“เป็นอันว่าเสร็จเรียบร้อย คนของผมจะพาคุณไปธนาคาร เบิกเงินออกมาแล้วไปไถ่ที่สวนกับกำนันเลย”
เขาเสียงทรงอำนาจไม่ต่างจากคำสั่งดีๆ นี่เอง
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจัดการเองได้ ขอบคุณที่กรุณา”
“ผมไม่อยากให้เงินสี่ล้านของผมสูญเปล่าโดยที่คุณจะถูกโจรทุบหัวเอาหลังออกจากธนาคารแล้วเท่านั้น และถ้าผมไม่เข้าไปยุ่งเรื่องกำนันกับทางบ้านให้ แน่ใจเหรอว่าทางกำนันจะไม่เล่นแง่ เพราะเห็นท่าเขาอยากได้คุณเป็นสะใภ้เหมือนกันนี่ หรือคุณกะจะเอาทั้งสองทาง คือได้สี่ล้านจากผมแล้วก็หันไปซบอกลูกชายกำนันกันล่ะ”
พลอยหยกหันขวับไปหาเขาแล้วจ้องด้วยสายตาเกลียดชังอย่างที่สุด แต่เขาก็ไม่สะทกสะท้านกับคำพูดนี้ แถมยังผายมือให้เธอเดินไปหาประตูเป็นเชิงไล่กลายๆ ด้วยซ้ำ
“ทำตามที่ผมสั่งแล้วทุกอย่างจะเรียบร้อย” แล้วเขาก็หันหลังหมายจะเดินไปหาสระว่ายน้ำ
