บทที่ 3 ไม่ชอบทุกอย่างที่เป็นพาย

ตอนที่ 3 ไม่ชอบทุกอย่างที่เป็นพาย

กายผุดผาดมองซ้ายมองขวาอย่างกับโจรกำลังคิดการร้าย แท้ที่จริงแล้วพายเพียงจะเดินขึ้นคอนโดที่ตนถือครองกรรมสิทธิ์ก็เท่านั้น

ครั้นเห็นว่าปลอดร่างหนามักจะดักอยู่ตลอดสองเดือน จึงรีบจ้ำอ้าวลงจากรถสับขาวิ่งเข้าตึก จุดหมายปลายทางอยู่เส้นทางข้างหน้าไม่กี่ก้าวนั่นก็คือลิฟต์ 

พายแทรกตัวเข้าเครื่องผ่อนแรงด้วยใจที่ลุ้นระทึกก่อนจะกดย้ำ ๆ ไปยังหมายเลขห้องของตนเอง ในทันใดนั้นตรงประตูทางเข้าคอนโดปรากฏร่างหนาที่กำลังหลบหนีอยู่

“ซวยแล้ว!” ข่มความรู้สึกดีใจที่ได้เห็นหน้าไว้ด้วยความผิดชอบชั่วดี หัวใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม ยิ่งคุณเห็นถึงการมีอยู่ของเขา ทำเอาคิ้วหนามุ่นเข้าหากันแน่นพร้อมตบเท้าเข้ามาหา 

พายตื่นตระหนก อย่างไรเสียจะไม่ยอมให้สองเดือนที่ผ่านมาด้วยความยากลำบาก…ลำบากที่ต้องหลบหน้าคนมีเจ้าของ ให้พังทลายเพียงแค่ความชิดใกล้

“ป๊าาช่วยหนูพายด้วย!” 

และแล้วความโล่งอกโล่งใจแทรกซึมเข้ามาเมื่อประตูลิฟต์ปิดทันท่วงทีก่อนที่คุณจะมาถึง แผ่นหลังสวยชิดกำแพงเหล็กพร้อมทอดถอนหายใจยาวพรืด

สมองฉายแววตาคู่คมที่มองมาก่อนประตูลิฟต์จะปิด…มันแฝงด้วยความถวิลหาอยากพบเจอ อยากพูดคุย

“มีแฟนอยู่แล้วยังอุตส่าห์ส่งสายตาแบบนั้นมาให้พายอีก” เส้นผมสีดำพริ้วไปมาเพราะแรงส่ายหัว 

เขาชอบพี่คุณ…ไม่สิ ต้องเรียกว่ารักถึงจะถูก ไม่มีใครชอบคนคนหนึ่งได้เป็นปีทั้งที่เคยมีช่วงเวลาดี ๆ เพียงน้อยนิด ทว่าความรู้สึกกลับสวนทางอย่างไร้เหตุและผล 

แม้จะชอบมากขนาดนั้น กระนั้นพายพึงระลึกไว้เสมอว่าไม่ควรเอาตัวไปพัวพันกับคนมีเจ้าของให้เป็นที่ครหา ไม่ควร

ป๊ากับม้ามี้และอากวินเลี้ยงพายมาดีมาก ชนิดที่ว่ายุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม ไม่มีข้อจำเป็นที่ต้องแต้มจุดดำให้ตนเอง แอบรักคนมีเจ้าของไม่ผิด จะผิดก็ต่อเมื่อรู้แล้วแต่ไร้การยับยั้งชั่งใจต่างหาก

ในใจปวดหน่วงพานหายใจไม่ทั่วท้อง พายสูดเอาอากาศเข้าปอดเมื่อชีวิตผู้ใหญ่ที่กำลังเริ่มขึ้นไม่ง่ายเลย ตั้งแต่เรียนมาสองเดือนเขายังไม่มีเพื่อนเพิ่มสักคน

“ช่างเถอะพายไม่อยากมีหรอก”

เหตุผลก็เพราะไม่เข้าคณะรวมตัวทำกิจกรรมกับคนอื่น ๆ ไปเหยียบแค่วันแรกจริง ๆ เลี่ยงไม่เจอพี่คุณได้พายยอมทุกอย่างแม้ตัวเองต้องเจ็บ แต่ก็ดีกว่าเป็นมือที่สามของคนอื่น

ติ้งงง ประตูลิฟต์เปิดอ้า ร่างบอบบางเคลื่อนไหวคอตกเปิดประตูห้อง แต่ทว่ายังไม่ทันก้าวเข้าไป เสียงลิฟต์อีกตัวดังเตือนชวนหันไปมอง ปรากฏใบหน้าไม่สบอารมณ์ของพี่คุณ

พายผวาเบิกตากว้างเท่าผลส้ม ก่อนจะผลักประตูเข้าไปโดยพลัน ไม่ลืมล็อกห้องอย่างแน่นหนา แผ่นหลังเดิมยันประตูอีกทาง พยายามข่มอัตราการเต้นของหัวใจให้เป็นปกติ

“ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอพาย ไม่! อย่าไปฟังเสียงหัวใจ”

ก่อนใจจะอ่อนจึงตักเตือนตัวเองพลางตัดใจเมินเสียงเคาะหน้าประตู เพียงแค่บานไม้กั้นเท่านั้น แต่ความใจแข็งของพายไม่อาจทำให้คนสองคนที่ถวิลหาได้พบเจอกัน

ท้ายที่สุดแล้วคุณต้องเป็นฝ่ายเดินหัวเสียกลับขึ้นห้องไปเหมือนทุกที

“เจอเมื่อไหร่จะจับตีก้นเสียให้เข็ด” ทุกวันของคุณมีแต่ความหงุดหงิดจนหมาใต้คณะยังเข้าหน้าไม่ติด! 

“เฮ้อ ไปได้สักที” พายถอนหายใจพลางถอดรองเท้าราคาแพงวางไว้เป็นระเบียบ พลันก้าวเข้าสู่ห้องกว้างกลับต้องยกมือเกาหัว เขามีระเบียบก็จริง นิสัยนี้ได้มาจากมารดา แต่ติดอยู่อย่างหนึ่ง

…ถุง‍‍แบรนด์‍เนม‍หลายแบรนด์ถูกจัดเรียงอย่างเรียบร้อยกินเนื้อที่ไปแล้วครึ่งห้อง เกือบจะถึงห้องรับแขกแน่ะ

ม้ามี้โทรมาถามทำไมพายใช้เงินสิ้นเปลือง เพียงไม่กี่เดือนหมดไปเกือบสิบล้าน และสิ่งตรงหน้าคือคำตอบ

“ทำไงดี” ชำเลืองมองตะกร้าผ้าที่แยกสีแยกส่วนอยู่ก่อนแล้ว กองเท่าภูเขา กระนั้นไม่มีชิ้นผ้าชิ้นไหนห้อยเลยขอบ เป็นระเบียบก็จริง แต่พายไม่เคยซักผ้าตลอดสองเดือนที่อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน

ถุงแบรนด์เนมนั่นมาอยู่ในห้องนี้ได้เพราะพายไม่มีเสื้อใส่จนต้องซื้อแล้วซื้ออีก ไม่ใช่ว่าในห้องไม่มีเครื่องซักผ้า เรื่องนั้นม้ามี้ซื้อเข้ามาและสอนวิธีใช้มาแล้ว แต่เป็นเขาเองที่ลืมสิ้น

“เฮ้อ ไม่คิดว่าอิสระมันจะยากขนาดนี้” 

จัดการเรื่องง่าย ๆ ด้วยตนเองไม่เป็นแม้แต่เรื่องเดียว ก่อนมาอยู่วาดฝันไว้ซะเกินเอื้อม จะทำกับข้าวกินเอง จะซักผ้าเอง และเก็บห้องเอง ความจริงพายทำได้แค่ดูดฝุ่นเก็บกวาดห้องเท่านั้น 

ป๊าเคยเสนอจะให้แม่บ้านเข้ามาดูแลจิปาถะเหล่านี้ แต่เป็นเขาเองที่ดื้อดึงและประเมินตัวเองสูงเกินไป

“ช่างมันเถอะเดี๋ยวค่อยทำ” ยิ้มให้กับตนเองก่อนจะทิ้งตัวนอนโซฟา “เพราะพี่คุณคนเดียวเลยพายถึงไม่ได้ไปไหน”

แล้วต้องใช้ชีวิตแบบนี้…หลบหน้าคุณไปอีกนานแค่ไหนกันนะ คำตอบไม่ปรากฏในหัวเลย

“ช่างมันเถอะ” มือเรียวหยิบเครื่องสื่อสารออกมาหวังใช้เทคโนโลยีคลายเหงา การไม่มีเพื่อนใหม่สักคนมันแย่จริง ๆ นั่นแหละ กระนั้นในโลกโซเชียลลูกคุณหนูอย่างเขาไม่ได้เป็นเช่นนั้น กลับได้รับความนิยมอย่างเหลือล้น

พลันเข้าหน้าแรกของแอปดังที่ถ่าย vlng อัปเดตชีวิตในแต่ละวัน คนข้างนอกนั่นชื่นชอบเขามาก วาจาที่เคยลั่นไว้ว่าเลือกคบคนมันไม่จริงสักนิด เพราะไม่มีใครให้เลือกต่างหากพายถึงมีเพื่อนแค่สองคน  

กดไลฟ์สดคลายปมด้อยเอาความสนใจที่คนอื่นมีให้ถมทับไว้ รอยยิ้มสวยฉีกกว้างให้กับกล้องขณะปรายตามองตัวเลขคนดูที่ถึงหลักหมื่นเพียงไม่กี่นาที

พี่คุณสบประมาทพายเกินความจริง ถ้าไม่มีใครอยากเป็นเพื่อนกับพาย คงไม่มีใครให้ความสนใจมากขนาดนี้หรอก

‘โห!! ข้างหลังคุณหนูภูเขาแบรนด์เนมเหรอ’

พายหันไปตามคอมเมนต์ เขาเผลอถ่ายติดก่อนจะขยับกล่องหลบ ให้คนอื่นรู้ไม่ได้ว่าพายไม่ได้ซักผ้าจนต้องซื้อเสื้อตัวใหม่ใช้ทุกครั้ง

“พายยังไม่ได้เก็บน่ะ”

‘เยอะมากกกก นับด้วยตามีเป็นร้อยถุงแน่’

“ก็…ไม่รู้เหมือนกัน” 

‘ทำอะไรอยู่’

“เซ็ง ๆ ครับ เพิ่งกลับจากมอ เหนื่อยมากเลย พายไม่คิดว่าการศึกษามันจะเหนื่อยขนาดนี้” ปากระเรื่อบ่นมุบมิบเล่าสิ่งที่ตนเองเจอในวันนี้โดยไม่เอ่ยถึงคุณประหนึ่งอีกฝ่ายไม่ได้มีบทบาทในชีวิตขนาดนั้น

‘ขายถุงแบรนด์เนมไหม หนูอยากซื้อ’

“เขาขายกันด้วยเหรอ พายไม่รู้ ถ้าอยากได้มาเอาเลย พายไม่ขาย” 

‘กรี๊ดดดดอยากได้ ต้องไปเอาที่ไหน’

“พายพักที่ไมเลศปริ้นซ์ 8 ทักส่วนตัวได้เลยนะพายจะลง…ให้นิติขนไปให้” ลงไปเองมีหวังเจอคนที่หลบหน้าอยู่แน่ ๆ นั่งคุยต่ออีกพักใหญ่กระทั่งแอ็กเคานต์หนึ่งปรากฏในคอมเมนต์ ทำเอาชาวที่ดูไลฟ์หลักหมื่นแตกตื่น

‘K : .’

‘แด๊ดของน้องพายมาแล้วววว’

‘น้องพายเปิดโดเนต อยากเห็นคนเปย์แบบจัดเต็ม’ 

‘คุณ K ไม่เคยเมนต์มาก่อน เงินในบัญชีคงดิ้นไม่ไหวแล้วอยากเปย์น้องพาย’

“ไม่ต้องโดเนตให้พายหรอกครับ ซื้ออาหารให้แมวดีกว่าน้า” 

พายยิ้มกว้างให้กับคำแซวที่ไหลรัวจิ้นเขากับคุณ K อะไรนั่น ฝั่งนั้นตามมาตั้งแต่อายุสิบห้าจนตอนนี้เขาสิบแปดก็ยังตามอยู่ ดีนะที่มะปรางสอนปิดโดเนต ไม่งั้นต้องลำบากใจเพราะรับของจากคนแปลกหน้าแน่ ๆ 

ประเด็นคือมาแค่จุดเดียว เล่นเอาพายหน่ายกับความจิ้นเกินเหตุของคนดูจนต้องปิดไลฟ์ และแจ้งนิติให้ขึ้นมาขนถุงแบรนด์เนมตามจำนวนคนที่ต้องการ

พายเผื่อหลายถุงปรากฏว่าหมดเกือบครึ่งห้องที่มี เนื้อที่โล่งมากจนนัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างราวกับพบเจอแสงสว่าง 

หาวิธีเอาออกจากห้องพายได้แล้ว!

ม้ามี้เคยสอนว่า ของบางอย่างแม้ไม่มีค่ากับเรา แต่มันมีค่ากับคนอื่นมาก ๆ วันนี้พายได้เรียนรู้การเป็นผู้ให้ มันสร้างความรู้สึกดีมากจริง ๆ 

ตกดึกของคืนนั้นพายชวนมะปรางและน้ำพีมานั่งดูหนังเคี้ยวขนมเพลิน ๆ ทว่าแทนที่จะคลายกังวลกลับกดดันมากกว่าเดิมสิบเท่าเพราะคำว่า พี่รหัส….

ในห้องกว้างที่เหลือพายคนเดียวเฉกเช่นทุกวัน เจ้าตัวเอาหน้าฟุบเตียงอย่างคนไร้หนทางต่อโชคชะตา อาจจะเวอร์ไปแต่เขากำลังรู้สึกแบบนั้นไม่มีผิด

“หนีมาได้ตั้งนาน พายต้องเข้าคณะเหรอ” 

กิจกรรมกระชับมิตรสหายพี่น้องอะไรนั่น พายไม่ให้ความสนใจหรือคิดว่าจำเป็นเลยสักนิด กระทั่งเรียนมาได้ครึ่งทาง จึงพบเจอว่ามันจำเป็น เขาต้องมีพี่รหัสเพื่อขอถ่ายทอดวิชาเรียนและคำแนะนำ ที่สำคัญพรุ่งนี้เฉลยสายรหัสแล้ว ดูเหมือนเขาคนเดียวที่ยังหาไม่เจอ คำใบ้ที่เพื่อนเอามาให้เมื่อเดือนก่อนก็ลืมสนิท 

“ทำไงดีล่ะพายฮึกฮื่ออออ”

เสียงร่ำไห้เปล่งออกจากลำคอหากแต่กลับไร้เม็ดน้ำตา ทั้งกายผุดผาดเอาแต่ดิ้นพล่านอย่างคนอับจนหนทาง

“ไม่ต้องกลัวนะ พระเจ้ารู้ พายไม่ได้คิดจะแย่งแฟนใครทั้งนั้น เราแค่ออกไปใช้ชีวิตของตนเองเท่านั้น ใช่ หนีแบบนี้ไม่ดีหรอก ไหนว่าต้องการอิสระที่ไม่มีป๊าคอยจัดหาทุกอย่างมาให้ไง อย่าให้คนอื่นมาพังสิพาย ใช่ คนอื่น”

พายพร่ำบอกตนเองแกมให้กำลังใจยาวเหยียด สามารถปลุกความกล้าและปรับเปลี่ยนวิธีคิดใหม่ตั้งแต่ตอนนี้

ใบหน้าหล่อเหลาที่แอบรักมาตั้งแต่อายุสิบห้าผุดขึ้นในหัวก่อนจะสลายเป็นฟองสบู่ เพราะเจ้าของส่ายหัวแรง ๆ จัดการตัวเองเตรียมเข้านอน พร้อมสำหรับเป็นพายคนใหม่ที่ไม่ต้องหลบหน้าใคร

เย็นวันต่อมา

พร้อมก็แย่ ไม่มีความพร้อมเลยสักนิด พายยืนคอตกอยู่หน้าคณะร่วมนาทีได้ ในมือถือถุงแบรนด์ดังเตรียมสำหรับพี่รหัสซึ่งไม่รู้เพศ เขาจึงซื้อเป็นเทียนหอมกลิ่นที่เข้าได้กับทุกเพศทุกวัย

พายสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเดินลัดเลาะในเส้นทางที่คนไม่ใช้กันเพื่อไปยังลานกิจกรรมแต่แล้ว…

“เมี้ยวว กินซะนะจะได้อ้วน ๆ”

เสียงทุ้มดังขึ้นทางด้านหน้า พายเจอเข้ากับแผ่นหลังกว้าง เล่นเอาหัวใจหล่นไปอยู่ตาตุ่มคิดว่าเป็นคุณ ครั้นขยับสายตาขึ้นอีกหน่อยเรือนผมของผู้ชายคนนั้นเป็นสีทอง ใจจึงเบาหวิว

“ไง ไปเรียกแม่มากินด้วยมา เมี้ยว ๆ” 

คนแอบฟังเผลอยิ้มเพราะน้ำเสียงทุ้มต่ำที่พร้อมกดทุกคนอยู่ในโอวาทช่างไม่เหมาะกับการเลียนเสียงสัตว์น่ารัก ๆ เอาเสียเลย 

และการมาถึงของพายสร้างความตกใจให้น้องแมว เจ้าแมววิ่งหนีไปหลบอยู่หลังคนตัวใหญ่ ก่อนพ่อแมวจะหันมา…อ่า เจ้าชายคามาล

อีกฝ่ายปรายตามองก่อนจะดึงสายตากลับไปสนใจแมวต่อ เห็นหน้าค่าตาบ่อย ๆ แต่ไม่เคยคุยกันส่วนตัว ครั้งนี้พายคิดจะทำเหมือนทุกที สองขาก้าวต่อไปกระทั่งมาถึงตำแหน่งเดียวกับเจ้าชายคามาล ได้เหลือบมองอาหารแมวถุงใหญ่ที่มีทั้งขนมแมวเลีย อาหารเปียก และอาหารเม็ด

“รีบไปสักที ตัวเล็กกลัวเธอ”

สะดุ้งกับน้ำเสียงที่พูดขึ้นโดยไม่มองหน้ากัน “ขอโทษครับ”

อาหารแมว คุณ K คามาล

พายเดินต่อไปพร้อมคำสามคำที่เชื่อมโยงกันอยู่ในหัว

ไม่หรอก ไม่ใช่ ๆ ความเป็นไปได้เท่ากับศูนย์ ไม่มีเหตุผลใดที่เจ้าชายต้องพิศวาสเขา

ครั้นมาถึงลานที่ปีหนึ่งของคณะบริหารรวมตัวกัน พายพยายามเต็มที่แล้วจะไม่ทำตัวเด่น แต่ไม่วายเรียกสายตาร้อย ๆ คู่หันมาในเวลาเดียวกัน แต่ถึงอย่างนั้นสายตาของคุณมีอานุภาพทำลายล้างความมั่นใจของเขาสูงกว่าคนอื่น

ทั้งนี้ทั้งนั้นต้องสะกดจิตทำเป็นไม่สนใจ เมินเหมือนที่เมินคนอื่น ๆ

พายเดินไปหามะปรางและน้ำพีที่โบกมือนั่งคุยกับเพื่อนใหม่ ไปถึงจึงหย่อนตัวนั่งลงกับพื้นดิน ก่อนมะปรางจะเปิดบทสนทนาขึ้นมาใหม่ หลังเงียบเพราะการมาของเขา

“พายซื้ออะไรมาให้พี่รหัส”

มือขาวชูถุงขึ้น “เทียนหอม”

“ผิดที่ปรางเองไม่ได้บอก” ปรางยิ้มแหยเป็นอันรู้กันว่าต้องมีอะไรผิดพลาด พายกวาดสายตามองรอบ ๆ ของให้พี่รหัสที่ทุกคนถือติดมือมาด้วยเป็นเพียงขนมไม่กี่บาท มีแต่เขาคนเดียวเป็นแบรนด์เนม

“ปรางงงงง” จากที่จะทำตัวให้กลมกลืน ไหงเด่นกว่าคนอื่นซะงั้น

“ปรางขอโทษ”

“ไหน ๆ ซื้อมาแล้ว ให้เถอะแทนคำขอโทษที่พายไม่ได้เข้าร่วมกิจกรรม” น้ำพีเสริมความมั่นใจให้พาย

“เอางั้นเหรอ”

“ใช่”

“ก็ได้”

ไม่นานประธานรุ่นปีสองอย่างชนะพลเรียกรวมตัว อายุห่างกันแค่ปีเดียว ไยต้องวิ่งกรูราวกับกลัวคำสั่งขนาดนั้น มีเพียงแค่พายคนเดียวเดินเข้าแถวหลังสุดอย่างไม่รีบร้อน และเหมือนจะเป็นตัวถ่วงของคนอื่นจนได้สายตาของรุ่นพี่และรุ่นเดียวกัน

ไม่อยากวิ่งอะ ทำไมต้องวิ่ง ไม่ใช่ฝูงเป็ดสักหน่อย 

เหลือเชื่อจริง ๆ เขาไม่เข้าร่วมกิจกรรมเลย แต่พี่ชนะพลไม่วายยังคงใช้เสียงดังจนหูแทบระเบิดตะคอกคุยกับคนที่อายุน้อยกว่าแค่ปีเดียว

มีสิทธิ์อะไรถึงสอนคนอื่นอย่างกับตนเองผ่านโลกมามาก 

พายไม่สนใจแถมยังชมนกชมไม้ กระทั่งความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ที่เคยเอ็ดตะโร และทุกสายตากำลังจับจ้องมาทางนี้

“ผมถามว่าใครยังไม่เจอพี่รหัส!!”

อ่า เขาสินะ 

ทุกสายตาราวกับคาดหวังให้เขายกมือ คราแรกว่าจะจำนนยกแต่โดยดี แต่พอเห็นทุกคนคาดหวัง ไอ้ส่วนลึก ๆ ของกมลสันดานยั้งมือขาวเอาไว้ 

ขืนยังใช้สายตาและน้ำเสียงคาดคั้นเหมือนเขาผิดมหันต์อยู่แบบนี้ ไม่จำเป็นต้องยก ตั้งแต่เกิดมาป๊าไม่เคยตะคอกใส่ด้วยซ้ำ คนอื่นไม่เห็นต้องแคร์

ชนะพลจนมุมหันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากคุณที่นั่งมองคุณหนูพายตาแข็ง แทบจะเก๊กเป็นพี่ว้ากต่อไม่ไหวแล้ว 

“ดีครับ หาได้ทุกคนก็ดี เชิญแยกย้ายไปหาพี่รหัสของตนเองได้”

พายยืนขึ้นเคว้งคว้างอยู่คนเดียวมองเพื่อน ๆ สลายต่อคำสั่งไปหาพี่รหัส มะปรางและน้ำพีส่งสายตาให้กำลังใจมา เขายิ้มก่อนจะเดินเข้าไปหาชนะพล พยายามไม่มองผ่านเกินกว่านั้นเพราะมีคนที่ไม่อยากเจอนั่งอยู่ข้างหลัง

“พี่ครับ พี่รหัสของพายเป็นใครเหรอครับ”

“น้องพายนี่เอง”

ชนะพลทำตัวไม่ถูก น้ำเสียงที่ใช้คุยไม่เห็นตะคอก‍โฮก‍ฮาก‍อย่างเมื่อครู่เลย แบบนี้ค่อยน่าคุยหน่อย และไอ้ท่าทีละล่ำละลักของชนะพล คุณเลยต้องแทรกพลางหยัดกายขึ้น สองมือล้วงกระเป๋าวางท่า

“เมื่อกี้ทำไมไม่ยกมือ”

โดยรอบเงียบกริบ เพื่อนวัยเดียวกับคุณต่างก็ถอยไม่เว้นแม้แต่ชนะพล ยกรุ่นน้องลูกคุณหนูคนนี้ให้เพื่อนดูแลต่อ มีไม่บ่อยนักหรอกที่มันจะออกตัว คามาลที่นั่งลูบหัวแมวยกยิ้มมุมปากก่อนจะเดินจากไป เป็นคนเดียวที่ไม่มีน้องรหัสอะไรนั่น น่ารำคาญเกินกว่าจะร่วมด้วย ที่มาวันนี้เพราะธุระสำคัญเท่านั้น

…ให้อาหารแมว

พายทำใจสู้ปรายตามองคุณ “พี่อยากรู้เหตุผลของพายจริง ๆ เหรอครับ”

“ว่ามาสิ”

“พายไม่เข้าใจทำไมต้องตะคอก ในเมื่อคุยกันดี ๆ ก็ได้” 

“เธอมีความผิดรู้ตัวหรือเปล่า กิจกรรมไม่ร่วม ทำผิดอะไรไม่เคยยอมรับ แม้แต่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เธอยังไม่ยอมรับ มีเหตุผลจะอธิบายไหม”

“พายรู้ว่าผิด แต่ไม่ได้ผิดขนาดที่ทุกคนต้องประณามด้วยสายตา ถ้าพายไม่ยอมรับผิดคงไม่เดินมาถามจริงไหมครับ”

“หึ เหรอ”

“…” ได้เห็นสีหน้าเย้ยหยันจากคนที่แอบรัก

“แน่ใจว่าถ้ามันไม่ส่งผลกระทบกับตัวเธอ เธอจะเดินมารับผิดเหมือนที่ทำอยู่ตอนนี้ แล้วที่ผ่านมาเคยทำหรือเปล่า”

ความผิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในอดีตไหลเข้าความคิด ซึ่งแน่นอนบางเหตุการณ์เขาปล่อยเบลออย่างที่พี่คุณว่าจริง ๆ 

ไม่เคยฉุกคิดเรื่องนี้มาก่อนเลย อดตั้งคำถามกับตัวเองไม่ได้ ไยต้องเมินเฉยไปแบบนั้น ทั้งที่ม้ามี้สอนตลอดว่าทำผิดให้รับผิดชอบในสิ่งที่ทำ

แต่ความถูกบ่มเพาะมาอย่างยาวนานทุกครั้งที่พายทำผิด จะมีบิดาคอยรับผิดชอบแทนจึงหล่อหลอมให้เขากลายเป็นคนนิสัยเสียตั้งแต่เมื่อไหร่ ยามเกิดเรื่องใดเรื่องหนึ่งในหัวมีแต่คำว่าเดี๋ยวป๊าก็เคลียร์ให้ ขณะนั้นหัวใจเต้นตุบตับต่อคำพิพากษา

“มันเรื่องส่วนตัวของพาย”

“เธอคิดแบบนั้น?”

“ถ้ามันไม่เดือดร้อนใครพายจะไม่รับผิดชอบก็ได้”

“ที่ฉันเห็นมันไม่ใช่แบบนั้น มีคนเดือดร้อนเพราะเธอ”

บางอย่างไม่ต้องรับผิดชอบต่อหน้าก็ได้ ซึ่งทุกเหตุการณ์ที่มีคนเดือดร้อน พายจะกลับไปสารภาพกับป๊า แล้วป๊าจะจัดการให้ เรื่องที่ฝังใจมาก ๆ จนจำขึ้นใจ…

ก็ตอนม.3 ที่ทำแจกันแตก พายกลับไปร้องไห้สารภาพกับป๊า วันรุ่งขึ้นป๊ามอบเงินชดใช้ให้โรงเรียนและจ่ายค่าปลอบขวัญให้เด็กคนนั้น และยังจำได้อีกว่าเขายกมือขอโทษสำนึกผิดจากใจจริง กระนั้นจำไม่ได้ว่าใคร

ส่วนเรื่องเมื่อสองเดือนก่อน เป็นเพียงครั้งแรกและครั้งเดียวที่เขาไม่ขอโทษใคร แต่ก็โทรบอกป๊าว่าทำเครื่องกรองอากาศพัง ป๊าชดใช้ให้ ซื้อเครื่องใหม่สิบกว่าเครื่องมาทดแทน

แบบนี้ไม่รับผิดชอบตรงไหน?

“แล้วรู้ได้ไงว่าพายไม่รับผิดชอบ”

“ลับหลังไม่เท่าต่อหน้าหรอก”

“จะเท่าหรือไม่เท่าก็คือความรับผิดชอบ” อีกอย่างพายเป็นคนขี้กลัว เมื่อทำผิดก็อยากตั้งสติก่อน มันผิดด้วยเหรอ?

คุณลอบถอนหายใจที่เห็นหน้าไร้สำนึก และขอยืนยันคำเดิมว่าเขาไม่ชอบทุกอย่างที่เป็นพาย “ตามมา”