บทที่ 15 บทที่ 6 (1/3)

บทที่ 6

“ฮายอน! ได้ยินผมไหม! ฮายอน!”

สุ้มเสียงทุ้มต่ำตื่นตระหนกของชเวแทกยอมดังกึกก้องอยู่ในห้องน้ำส่วนตัว ร่างสูงใหญ่ช้อนอุ้มร่างโปร่งที่หมดสติและไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาแนบอกอย่างทะนุถนอม หยาดเหงื่อเย็นเยียบเปียกชุ่มไรผมของคนตัวเล็ก ใบหน้าหวานที่เคยมีสีเลือดฝาดบัดนี้กลับขาวซีดราวกับกระดาษ

แทกยอมก้าวเท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ