บทที่ 50 หนึ่งคนว้าวุ่นใจ แต่อีกคนกลับยิ้มแย้มด้วยความสดใส

“หนูหม่อนจ๋า~ ใจคอจะไม่ยกโทษให้เฮียเลยเหรอคะ?”

น้ำเสียงของรามสูรแฝงไปด้วยเสี้ยวของการเว้าวอนอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อเช้านี้หม่อนไหมยังคงมีท่าทีเย็นชากับเขาเช่นเคย

ใบหน้าเนียนสวยที่แต่งแต้มอย่างสวยงามนั้นเรียบสนิท ทำเอารามสูรเดาไม่ออกเลยสักนิดว่า ตอนนี้แม่ของลูกกำลังคิดอะไรอยู่

“ตอนทำไม่คิด พอสำนึกผ...