บทที่ 70 ห้วงแห่งความฝัน >รามสูร

ท่ามกลางความมืดมิดไร้ซึ่งแสงสว่าง รามสูรก้าวเดินเพียงลำพังอยู่บนทางเดินที่ทอดยาวออกไปอย่างไร้จุดสิ้นสุด อากาศเย็นยะเยือกจนเขาต้องยกสองมือขึ้นโอบกอดตัวเองไว้ เพื่อคลายความหนาวเหน็บ

ดวงตาสีดำดั่งรัตติกาลมองไปข้างหน้าอย่างสิ้นหวัง ระยะทางอันยาวไกลที่เขาเดินผ่านมาครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่มีทีท่าว่าจะจบลง ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ