บทที่ 47 สิ่งที่มีค่าต่อหัวใจ

“ผมนั่งด้วยคนได้ไหม?”

นักรบไม่รอให้เธอตอบ ทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้างพร้อมยื่นเบียร์มาให้คล้ายกับรู้ใจว่าสาธิดาต้องการสิ่งใดในยามนี้ที่สุด

“รู้ไหม...ว่างานจะไม่คืบหน้า ถ้าคุณมัวแต่สนใจฉัน”

“ไม่เป็นไร ผมยอมได้ เพราะคุณน่าสนใจกว่างาน”

หัวใจคนฟังสั่นไหว แก้เขินด้วยการยกกระป๋องเบียร์ขึ้นจิบ

“ปากหวานจริง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ