บทที่ 12 ไม่ไหวบอกไหว

“พะ พอแล้ว! เดี๋ยวฉันไม่มีเงินมาจ่ายคุณ” แค่นึกว่าต้องไปกู้เงินจากบัตรกดเงินสดมาจ่ายให้หนุ่มโฮสต์ร่วมครึ่งแสน หัวก็จะปวด!

ในขณะที่อีกคนกำลังเครียด หมกมุ่นคิดหนักกับตัวเลข

แต่อีกคนกลับนึกขำ หมกมุ่นคิดแต่อยากจะเอา

ก็นะ…นานแค่ไหนแล้ว ที่มาเฟียหนุ่มอย่างเขาไม่เคยมีอะไรที่ทำให้ชีวิตมีสีสัน เว้นก็แต่ผู้หญิงสวยปากเชิด ๆ ที่ชอบคิดเอง เออเอง มโนเก่งแบบนี้

~โคตรน่ารัก~

แต่! เธอยังไม่ลืมแฟนเก่าที่ว่าจริง ๆ เหรอ!

“ทำกันทั้งคืน แต่ไม่ลืมแฟนเก่า?” คริสโตเฟอร์คาใจจนเอ่ยถาม

“จะบ้าเหรอ ฉันเพิ่งเลิกกับเขาเมื่อคืน เราคบกันมาตั้งหนึ่งปีจะให้ลืมง่าย ๆ ได้ยังไง” เธอโกหก ไม่ใช่อะไร กลัวเสียเงินเพิ่มมากกว่า

กับแทนไทไม่มีค่าพออะไรให้จดจำ แค่ลำพังลดตัวไปตบตีแย่งชิงยังไม่คิดเลยด้วยซ้ำ!

“พอล่ะ ฉันจะไปอาบน้ำ จะกลับแล้ว” พูดจบ มือเรียวก็ดึงผ้าห่มมาปิดร่างกาย ส่งผลให้อีกฝ่ายที่โดนดึงผ้าห่มนอนเปลือยกายตัวล่อนจ้อน แล้วไอ้ตรงนั้นมันตั้งโด่เด่เกินเบอร์มาก

อึก…รีบมอง แล้วรีบเมิน กลัวเขาจับได้ว่าตกใจกับหนอนยักษ์ ไม่สิ…ขนาดมหึมาแบบนี้ เรียกหนอนคงไม่ได้

เธอสะบัดหน้าหนี ก่อนก้าวลงจากเตียง

ตุบ! อยู่ ๆ สองขาไร้เรี่ยวแรง อัญชิสาขาอ่อนจนร่วงไปนั่งกองอยู่ที่พื้น รู้สึกได้ถึงความจุกหน่วงที่ท้องน้อย ส่วนไอ้ตรงนั้นอะโคตรแสบ

อัญชิสานั่งนิ่ง มือเรียวอีกข้างขยุ้มผ้าห่มหนาไว้ปิดตรงหน้าอก ทั้งที่ความจริงก็ไม่รู้จะปิดไปทำไม ในเมื่อคนบนเตียงเห็นทุกซอกทุกมุมไปหมดแล้ว

เธอพยายามประคองตัวเองให้ลุกขึ้น ด้วยการเอามืออีกข้างจับไว้บนเตียงคล้ายจะพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น แต่พอขยับตัวขึ้นความจุกเสียดก็บังเกิด หญิงสาวทรุดลงไปนั่งตามเดิม

“ไหวไหม” คนที่นั่งพิงตัวเองอยู่บนเตียงเอ่ยถาม น้ำเสียงฟังดูเป็นห่วง แต่อัญชิสาไม่กล้าหันกลับไปมอง

ไม่ใช่อะไร ….คนที่เพิ่งถามเธอนั่งเปลือยกายอยู่บนเตียง

รู้แหละว่ามันใหญ่ แต่ไม่เห็นจำเป็นต้องมาอวด!

“ไหว” เธอตอบสั้น ๆ

ไม่ไหวบอกไหว…

ปากบอกไหวทั้งที่จุกท้อง จนน้ำตาแทบจะเล็ด ประสบการณ์ครั้งแรกมันเป็นแบบนี้เหรอ

…เสียว …เจ็บ …จุก แต่ …ฟิน ^ ^

อัญชิสานั่งก้มหน้า กัดริมฝีปากพยายามหยัดตัวเองให้ลุกขึ้นอีกครั้ง

พรึ่บ!

“ว้าย” อัญชิสาร้องตกใจ เพราะอยู่ ๆ ผ้าห่มที่พันไว้รอบกายก็ถูกกระชากออก ก่อนที่มือหนาจากคนตรงหน้าจะช้อนร่างของเธอขึ้นมาอุ้ม ท่าทางที่ชวนหวาดเสียว ส่งผลให้เธอรีบโอบแขนเอาไว้รอบคอของเขาเพราะกลัวตก

“คะ คุณจะทำอะไร” พอตั้งตัวได้ก็ออกแรงดิ้น แต่กลับถูกกระชับอ้อมแขนแกร่งจนหน้าอกนุ่มบดเบียดที่อกแกร่ง

“อยู่เฉย ๆ จะพาไปอาบน้ำ”

“มะ ไม่ต้อง ฉันอาบเองได้ เดี๋ยวเลยชั่วโมงคุณจะคิดเงินฉันเพิ่มอีก”

หึ…เสียงแค่นหัวเราะจากเขา ยั่วประสาทเธออีกครั้ง และนอกจากเขาไม่ตอบยังกระชับร่างเธอแน่นเข้าไปอีก เมื่ออยู่ในภาวะจำยอมอัญชิสาเลยจำต้องเอียงใบหน้าซบลงที่แผงอกแน่นของเขา

อืม…กลิ่นตัวหอมจากชายหนุ่ม ทำให้อัญชิสาหวั่นไหวไปอีกรอบ ขนาดว่ามีอะไรกันทั้งคืนผู้ชายคนนี้ยังตัวหอมไม่เปลี่ยน เธอค่อย ๆ แอบช้อนสายตาขึ้นไปมอง กรอบใบหน้าหล่อที่เด่นชัด โครงจมูกโด่งเป็นสัน ที่สำคัญลูกกระเดือกที่กำลังกลืนน้ำลายนี่อีก

เขา…หล่อ หล่อ…ยันลูกกระเดือก

ไม่รู้ว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมองได้ไม่รู้เบื่อ… และโคตรเซ็กซี่เอามาก ๆ แบบนี้นะ

แต่ที่อัญชิสาไม่รู้อีกอย่างคือ…ลมหายใจผะผ่าวของเธอที่กำลังพ่นรินรดตรงแผงอก กำลังยั่วเขาอยู่ไม่รู้ตัว

และ ชายหนุ่มกำลังสะกดกลั้นความรู้สึก…

ทว่าอัญชิสากำลังถอนหายใจเพราะคิดถึงแต่เรื่องเงิน ยิ่งบริการดีทุกระดับประทับใจแบบนี้ ดูแล้วตัวเองคงต้องเสียเงินซื้อชั่วโมงเพิ่มเข้าไปอีก

เฮ้อไม่ไหว…แค่ตัวเลขเกินครึ่งแสนก็ยังไม่รู้จะเอาที่ไหนจ่าย แล้วถ้ากดเงินสดจากบัตรเครดิตแล้วมันไม่พอ เธอก็คงต้องบอกเขาว่าขอผ่อน

น่าอายนะถ้าเป็นแบบนั้น มีอะไรกับผู้ชายครั้งแรกแต่ดันจ่ายด้วยเงินผ่อน ไม่น่าเลยอัญชิสา ขนาดผ่อนไอโฟน15Promaxครึ่งค่อนแสน เธอยังได้มาเป็นของตัวเอง แต่ผ่อนค่านอนกับผู้ชายมันไม่มีโปรแบบนั้นเด้ออัญชิสา

เจอ-จ่าย-จบ

แตกแล้วแยกย้าย ไม่ได้เป็นของตัวเอง คิดแล้วก็เศร้า…

ตุบ …เขาวางร่างเปลือยเปล่าเธอบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า ฉุดภวังค์ของอัญชิสาให้กลับมาสู่ความเป็นจริง

“อยู่นิ่งๆ ตรงนี้” เขาเอ่ยน้ำเสียงธรรมดาแต่ฟังดูเหมือนออกคำสั่ง

อัญชิสาคว่ำปากใส่ ก่อนจะค้อนให้กับคำสั่งของเขาไปหนึ่งกรุป เขาเป็นแค่หนุ่มโฮสต์ที่เธอจ้าง แต่ชอบออกคำสั่งทำตัวเสมือนตัวเองเป็นผู้ว่าจ้าง หรือบางทีเขาอาจจะลืมไปแล้วด้วยก็ได้ ว่าเธอต่างหากคนจ่ายเงิน

และ…ถึงตอนนี้เธอจะอยากโดดลงขอบอ่างมากแค่ไหน จ้างให้ก็ไม่ทำ…

ไม่ใช่อะไร…ยังจุกอยู่

ที่ทำได้ คือมองตามแผ่นหลังของชายหนุ่มที่หุ่นเป๊ะปังราวรูปปั้นพระเจ้ากรีก หุ่นแน่น ตูดแน่น (ที่สำคัญเอวดีมาก) เขากำลังเดินไปกดปุ่มอะไรบางอย่างที่อ่างอาบน้ำจากุชชี่ แล้วหันกลับมาหาเธอ

อึก…ด้านหลังว่าแซ่บแล้ว

ข้างหน้า…แซ่บกว่าอีก

อัญชิสาเขินจนรีบเบือนหน้าหนี ใจงี้เต้นแรงดังตึกตัก…มันดังชนิดที่ว่า เธอจับจังหวะหัวใจตัวเองแทบไม่ได้ ห้องหัวใจฝั่งซ้ายเต้นแรงแล้ว ห้องหัวใจฝั่งขวาเต้นแรงกว่า ราวกับว่าตอนนี้มันกำลังแข่งกันทำคะแนน

สายตาคมกริบบนใบหน้าหล่อคมที่มองตรงมาที่เธอ ทำให้อัญชิสาแทบละลาย เขา…เดินตรงมาหยุดตรงหน้า ก่อนที่ยื่นสองแขนวางมือวางทาบทับบนเคาน์เตอร์ คร่อมร่างของเธอไว้ตรงกลาง

“เจ็บมากไหม”