บทที่ 13 เอาตัวเข้าแลก
อัญชิสาพยักหน้าโดยไม่ต้องคิด ไม่ต้องสงสัยว่าเขาถามว่าเธอเจ็บเรื่องอะไร เป็นคำถามที่เธอเข้าใจเองได้โดยไม่ต้องขยายความ
“ไหนดู…”
“จะ จะบ้าเหรอ” เธอรีบยกสองมือไม้ขึ้นมาปิดทั้งส่วนล่าง และส่วนบน ใจจริงอยากจะปิดตาตัวเองด้วยเพราะเขินมาก แต่มือมันไม่พอ
~แต่…ใครเขาขอดูกันโจ่งแจ้งแบบนี้ไม่มีหรอก~
“ทำไมละ เผื่อต้องได้ไปหาหมอ”
“มะ ไม่เอา ฉันไม่ได้เจ็บขนาดนั้น!”
หึ…เขายกยิ้มเจ้าเล่ห์ เธอพูดเองนะว่า~ไม่เจ็บขนาดนั้นแสดงว่ายังไหวอยู่~ แต่ก็นะ พอเห็นหน้าก็สงสาร ถ้าทำซ้ำอีกคงระบม
แต่จะทำยังไง…เมื่อเขายังอยากกิน
“เออะ นี่คุณ”
“คริส ผมชื่อคริส เรียกชื่อผมได้ เหมือนตอนที่คุณครางเป็นชื่อผม”
ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วร้อนฉ่าเข้าไปอีก
อุตส่าห์พยายามไม่นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน เขากลับมาพูดทวนความจำ
“ว่ามา…คุณจะพูดอะไรกับผมก็รีบพูด ช่วงบ่ายผมมีงานต่อไปทำต่อ”
งานของเขา? ตามเข้าใจของอัญชิสาก็คืองานโฮสต์ เขาคงไปรับจ๊อบนอนกับผู้หญิงอีกสินะ อืม…หล่อแบบเขาคงเป็นหนุ่มโฮสต์ระดับตัวท็อป
“คือคุณคริส ฉันมานึกดูแล้ว เรื่องเงินที่คุณคิดเพิ่มอีกหกหมื่น คุณช่วยลดอีกได้ไหม”
เขาไม่ตอบ…แต่ยกยิ้มที่มุมปาก จ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังต่อราคา แววตาคู่สวยวิบวับเหมือนกำลังรอความหวัง
“นะคะ คือฉัน…”
“ไม่ได้ ผมลดให้เยอะแล้ว”
โห ใจร้ายมาก เธอพูดไม่ทันจบ เขาก็พูดแทรกขึ้นมาก่อนแววตาวาววับเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นดูละห้อยในทันที
“ทำไม คุณมีเงินไม่พอ?”
“ก็ไม่ใช่จะไม่พอ…” เธอเม้มริมฝีปาก “แต่มันต้องกดบัตรเครดิต เออ…แล้วดอกเบี้ยคงจะแพงนิดหน่อย ส่วนเงินเก็บก็มีไม่มาก เพราะฉันเพิ่งทำงาน”
ฟังดูน่าสงสารแต่มันคือความจริง
“อืม…”
“จะลดให้ใช่ไหมคะ” อัญชิสายิ้มกว้างอย่างมีความหวัง ก่อนจะถูกดับฝันในวินาทีต่อมา”
“ไม่ใช่ ผมลดมากกว่านี้คงไม่ได้ เสียราคา”
อัญชิสาหน้าง้ำ หุบยิ้มอย่างรวดเร็ว
หึ! ผู้ชายคนนี้…คงเหลี่ยมทองไว้จริงๆ
“แต่…ผมมีข้อเสนอ” เขาเอ่ยเสียงเรียบ พูดเว้นจังหวะให้คนตรงหน้าแอบลุ้นขึ้นมาอีก
“… บางทีคุณอาจไม่ต้องเสียเงินเลย แม้แต่บาทเดียว”
“คะ?” ข้อเสนอน่าสนใจ ใบหน้าหวานเริ่มคลายยิ้ม
“แค่…คุณ …เอาตัวคุณเข้าแลก”
0 _ 0
หึ…จากผู้ว่าจ้างกลายมาเป็นผู้ถูกจ้าง บันเทิงละอัญชิสา…
คำว่า ‘เอาตัวเข้าแลก’ ก้องดังในสมองสามสี่ตลบ ก่อนที่ใบหน้าหวานจะรีบส่ายหัวในวินาทีต่อมา
“ฉันไม่ทำแบบนั้นแน่”
ใช่! แค่ลำพังซื้อผู้ชายมากินก็ไม่ปกติแล้ว ถ้าต้องยอมเอาตัวเข้าแลก ทำแบบนี้เธอก็ไม่ได้ต่างอะไรจากผู้หญิงขายตัว
ได้ไง! นี่มันนิยายตลกร้ายชัด ๆ
“แล้วคุณมีเงินให้ผม?”
คำถามกดดัน พอ ๆ กับสายตาคมตรงหน้าที่กดดันเพิ่มเลเวลระดับสิบ
“ขอเวลา ฉะ ฉันขอเวลาสามเดือน จะหาเงินมาคืนคุณ”
“นานไป”
หน้าหล่อ แต่นิสัยโหดร้าย หน้าเลือด เลือดเย็น เป็นที่สุด
“งั้นสองเดือน”
คนตรงหน้าส่ายหน้าช้า ๆ แทนคำตอบ เล่นเอาอัญชิสาเครียดหนัก เอาว่ะอย่างเก่งก็กู้สินเชื่อเงินสดมาสักก้อน
“งะ งั้นก็หนึ่งเดือน”
ต่อรองสุดท้าย ถ้าไม่ได้ก็…ก็ตามนั้น หึ! เยี่ยมมากอัญชิสา กู้เงินมานอนกับผู้ชาย! นึกแล้วก็อยากเอามือทึ้งหัวตัวเองหนัก ๆ ไม่ก็แกล้งเป็นบ้าไปเลยจะได้จบ ๆ
“อืม แล้วดอกเบี้ยล่ะ?”
โชคดีที่รอบนี้เขายอมตอบ แต่คำตอบก็ไม่ค่อยรื่นหูสักเท่าไหร่
“หะ โห ยังจะเอาดอกเบี้ยอีก ค้ากำไรเกินควรฉันจะแจ้ง สคบ.!”
“เกินควรตรงไหน ในเมื่อผมบริการคุณจนคุณครางทั้งคืน ที่สำคัญคุณจะบอกสคบ.ว่ายังไง ซื้อบริการจากหนุ่มโฮสต์ระดับพรีเมี่ยมแต่ไม่มีเงินจ่ายอย่างงั้นเหรอ”
นั่นสิ…เธอจะบอก สคบ.ว่ายังไง!
อัญชิสาพูดไม่ออก ทำได้แค่กัดริมฝีปากทำหน้าลำบากใจ แถมคนตรงหน้าก็ช่างกะไร มองกดดันเธอแบบไม่ให้เธอเหลือช่องว่างให้ใช้ความคิด
“งะ งั้น งั้น…”
“ว่าไง เอาตัวเข้าแลก นี่เป็นข้อตกลงที่ดีที่สุด”
มือหนาเข้าเชยคางอัญชิสาให้กลับมาจ้องหน้า เธอทำตาปริบ ๆ ใช่ว่าจะเห็นดีเห็นงามกับความคิดของเขา เพียงแต่เธอยังคิดอะไรไม่ทัน รู้ตัวอีกทีใบหน้าหล่อก็ค่อย ๆ ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ ใกล้ชนิดที่ลมหายใจอ่อน ๆ รินรดอยู่ตรงหน้า แล้วดวงตาคู่หวานก็พริ้มหลับไปเอง…
ครืดดดด….
“อ๊ะ!” อัญชิสาลืมตากว้าง
พอ ๆ กับที่มาเฟียหนุ่มชะงักเพราะเสียงท้องร้องของเธอ ดังขัดจังหวะขึ้นมาก่อน
“แหะ ๆ ท้องฉันร้อง” เธอยิ้มเขิน
อาจเป็นเพราะความเครียดลงกระเพาะ และน่าจะประท้วงด้วยความหิวตบท้าย มันเลยร้องดังออกมาในเวลาจะเข้าด้ายเข้าเข็มแบบนี้
“งั้นเดี๋ยวสั่งอะไรขึ้นมาให้กิน อยากกินอะไรละ” เขาถามก่อนจะก้มหน้าเหมือนทำท่าจะจูบต่อ
อัญชิสารีบยกมือข้างที่ปิดหน้าอกตัวเองออก ดันไปที่แผงอกคนตรงหน้า ท่าทางอันตรายของเขาแบบนี้ ดูทรงว่าเธออาจจะต้องเสียดอกเบี้ยให้เขาก่อนจะได้กินข้าว
“ดะ เดี๋ยว ฉันว่าเราลงไปกินที่ห้องอาหารโรงแรมดีกว่าค่ะ” การหาข้ออ้างให้ออกจากห้องนี้น่าจะปลอดภัยและน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด
ได้ผล เพราะมาเฟียหนุ่มหยุดชะงัก
