บทที่ 14 เกมเปลี่ยน
“คะ คือ ตอนนี้คิดไม่ออกว่าฉันจะกินอะไรดี เราสองคนลงไปเลือกเมนูข้างล่างเถอะนะคะ อะเออ คือฉันหิวมากน่ะค่ะ แล้วเวลาสมองตันๆ คิดเรื่องที่จะใช้หนี้คุณไม่ออกเลย เออ…คุณเคยได้ยินไหมว่า ถ้าร่างกายคนเราได้รับคาร์โบไฮเดรตแล้ว สมองจะคิดอะไรได้ดีขึ้น พอกินอะไรสมองจะปลอดโปร่ง แล้วเดี๋ยวเราค่อยมาคุย หรือตกลงกันใหม่ดีไหมคะ ว่าฉันจะเคลียร์หนี้ให้คุณยังไงดี”
นักพีอาร์คือนักเจรจาเก่งชั้นเลิศ รวมถึงเรื่องการต่อรองก็เช่นกัน อัญชิสาพูดยาวรวดเดียวแทบลืมหายใจ ถึงแม้ฝ่ายตรงข้ามจะตอบสั้นมากก็ตามที
“อืม ผมก็หิว”
“ใช่ม้า หิวก็ต้องกินค่ะ จะได้สมองปลอดโปร่ง” เธอฉีกยิ้ม
“หิวคุณ”
“ห๊ะ!”
“ต้องกินก่อน สมองถึงจะปลอดโปร่ง แล้วผมถึงบอกได้ว่าผมจะจัดการคุณยังไงดี”
รอยยิ้มบนใบหน้าอัญชิสาจางหาย เมื่อความหิวของเธอและเขามีความหมายแตกต่างกันเหลือเกิน
“หะ หา ดะ เดี๋ยว อะ อื้ม” เสียงหวานถูกทำให้ผลุบหายไปในลำคอ พอ ๆ กับเสียงที่ต่อต้านจากหัวใจ
มันไม่ใช่แบบนี้สิ ต้องไม่ใช่แบบนี้
….
….
….
มันไม่ใช่
ทว่า….ผ่านไปสองชั่วโมงในห้องน้ำ กับการที่อะไรๆ ถูกปลุกเร้าจนเสียงต่อต้านหายไป
หึ! ช่างเป็นการเสียดอกเบี้ยที่เกินคุ้ม
นาทีต่อมาหลังจากเสร็จกิจและอาบน้ำเสร็จสรรพ ทั้งคู่ก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยกันด้วยชุดคลุมอาบน้ำสีขาว
บนเตียงนอน มีชุดแซกตัวใหม่สีครีม ระบุแบรนด์ดังระดับโลกถูกเตรียมมาให้อัญชิสาพร้อมกับชุดชั้นในตัวใหม่เสร็จสรรพ
เธอหันไปมองหน้าเขา แล้วกลับไปมองชุดใหม่ของเธอ
แพงมากเถอะ ของก๊อปหรือเปล่าหรอก?
“ไม่รีบแต่งตัวละ หรือจะต่อ”
คนที่ออกมาจากห้องน้ำ ในชุดคลุมสีขาวเดียวกันกับเธอเดินมาใกล้
“ไม่ต่อ ฉันหิวจะตายแล้ว กินช้างได้ทั้งตัวบอกเลย” หันไปแหวใส่เขาหนึ่งกรุป
“แล้วชุดนี่คือยังไง คุณเอาชุดใครมาให้ฉันใส่”
“ใส่ ๆ ไปเถอะน่า”
“คิดเงินเพิ่มหรือเปล่า”
“…”
“ถ้าแพงมากฉันไม่มีเงินจ่ายแล้วนะ แต่โห แบรนด์นี้ของแท้โคตรแพง” ว่าแล้วสาวเจ้าก็หยิบมือถือมาเสิร์ชหาข้อมูลใน Google เพราะยังไม่กล้าเอามาใส่
“บะบ้า ชุดแซกอะไรแสนแปด”
“จะแต่งตัวได้หรือยัง”
“นี่ของก๊อปเกรดAใช่ไหมคะ”
ใช่ ต้องเป็นแบบนั้นแน่ ๆ ใครมันจะสั่งชุดแบรนด์ดังระดับโลกมาให้เธอ เพราะมันแพงกว่าค่าตัวที่เธอจ้างเขามานอนด้วยเสียอีก มันไม่มีทางเป็นแบบนั้นแน่ๆ
“ตกลงไม่ใส่?”
นอกจากจะไม่ตอบ ยังหันมาเร่งเธอ เพราะเขาเริ่มแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“บอกก่อนสิ ชุดนี้เงินใคร ฉันหรือคุณ ถ้าเงินฉัน ฉันยอมใส่ชุดเดิม แต่ถ้าเงินคุณ ฉันจะถือว่านี่คือของแถมพิเศษละกัน ที่คุณทำให้ฉันต้องเสียเงินมากขนาดนี้”
“อืม …รวมในค่าบริการแล้ว” เขาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนตอบอัญชิสาแบบขอไปที
“โอเค รื่นหูมากค่ะที่รัก งั้นฉันขอไปแต่งตัวแป๊บ นะคะ แต่…เอ….”
เธอจับชุดยกขึ้นมาดูอีกรอบเพราะไม่หายคาใจ
“ฉันว่ามันเหมือนของแท้มากเลยอะคุณ โคตรเนี้ยบ”
“นับหนึ่งถึงสิบ ถ้ายังไม่แต่งตัว ผมจะลากคุณไปห้องอาหารทั้งแบบนี้”
“ค่า รู้แล้วค่า อย่าเร่งสิ ฉันหิวมากกว่าคุณอีก” เธอคว้าชุดก่อนจะรีบไปแต่งตัว
#ที่ห้องอาหารของโรงแรม
อัญชิสาเดินเคียงข้างมากับคริสโตเฟอร์ โดยมีบอดี้การ์ดอีกสี่คนเดินตามหลัง ตอนนี้เธอเริ่มตระหนักถึงความแปลกขึ้นเรื่อย ๆ
หนุ่มโฮสต์ระดับไหนถึงต้องมีบอดี้การ์ดเดินตามเป็นขบวน จะว่าเขาเป็นดาราก็ไม่ใช่ เพราะถ้าเป็นดาราเธอก็ต้องรู้จัก
ทว่าความสับสนของเธอถูกทำให้จางหายไป เมื่อสายตาเธอเหลือบไปเห็น อดีตแฟนหนุ่มเดินเข้ามาพร้อมกับหญิงสาวคนเมื่อคืน!
“คุณ! เดี๋ยว” อัญชิสาเข้าคว้าแขนของมาเฟียหนุ่มจนเขาชะงักตาม แล้วหันไปมองเธอ
“มีอะไร?”
“คะ คุณช่วยแกล้งเป็นแฟนฉันอีกหน่อยสิ” มือเรียวเข้าคล้องแขนของชายหนุ่ม แต่สายตากลับมองตรงไปข้างหน้า ภาพแฟนหนุ่มที่เพิ่งกลายเป็นอดีตเมื่อคืนวาน คนที่เคยบอกรักเธอหนัก-รักเธอหนา บอกนอนฝันดีกันทุกคืน กำลังเดินควงแขนมากับหญิงสาวนางหนึ่ง ท่าทางดูรักกันหวานเจี๊ยบ
หึ อัญชิสามองภาพตรงหน้าด้วยความแค้น ไม่หลงเหลือความรู้สึกรักผู้ชายคนนั้นเท่าวันก่อน แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่รู้สึก
แผลในใจยังสด…จะไม่ให้รู้สึกเจ็บคงไม่ใช่
มือเรียวเผลอบีบขย้ำที่แขนของมาเฟียหนุ่มจนเขารู้สึกได้ ก่อนจะหันกลับมองใบหน้าหวานที่กำลังเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความแค้น เขาถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างเข้าใจสถานการณ์
ถ้าให้เดา…ไอ้หมอนั่นคงเป็นตัวต้นเหตุของเมื่อคืนที่ทำให้ผู้หญิงคนนี้เรียกร้องให้เขาทำให้ลืม
สรุป! เธอลืมมันไม่ได้สินะ!
“นั่นผู้ชายคนนั้น คุณเห็นไหม” อัญชิสากระซิบเสียงเบา ก่อนพยักพเยิดให้มาเฟียหนุ่มมองตาม
“อือฮึ เห็นแล้วไง อย่าบอกนะว่าผู้ชายคนนั้นคือคนที่คุณขอให้ผมช่วยให้คุณลืม”
“อือ ใช่ หมอนั่นแหละ”
หมับ! อยู่ ๆ มือหนาก็คว้าเข้าที่เอวของอัญชิสา แล้วรั้งตัวเธอเข้ามาจูบ อัญชิสาลืมตาโพลงด้วยความตกใจ เมื่อโดนจูบแบบไม่ทันได้ตั้งตัว แถมยังจูบต่อหน้าคนนับสิบที่ยืนอยู่ แม้ผู้คนจะไม่พลุกพล่านในเวลานี้ แต่ก็พอมีคนเห็น
ที่สำคัญ เขาจูบเธอแบบดูดดื่ม จูบแบบไม่อายฟ้าดินเทวดา ไม่อายผีสางนางไม้ และสรรพเวสีตรงหน้า!
“ต้าย ดูคู่นั่นสิคะคุณ กล้าเนอะ ประเจิดประเจ้อ”
“อืม ผมก็ว่า แต่ เอ๊ะ!” แทนไทมองคู่รักตรงหน้าที่กำลังจูบกันด้วยความรู้สึกคุ้น ๆ เขาหรี่ตา มองเล็กน้อย ก่อนจะเห็นคู่รักตรงหน้าค่อย ๆ ถอนจูบออกจากกัน ภาพหญิงสาวใส่ชุดเดรสสีครีมหน้าหวานที่เขารู้จักเธอเป็นอย่างดี ปรากฏขึ้นเด่นชัด!
“อัญ!” แทนไทตะโกนเรียกชื่ออัญชิสาอย่างลืมตัว
