บทที่ 25 ผีอำ

ไม่รู้ว่าเนิ่นน่านเท่าไหร่ กว่าผีร้ายตัวนั้นจะยอมหยุดการอำอัญชิสา เพราะกว่าที่เธอจะตื่นมาก็ดึกมากพอสมควร

“โอย ปวดตัวชะมัด” เสียงโอดครวญพลางขยับตัวตื่น โชคดีที่เสื้อผ้ายังอยู่ครบไม่งั้นคงคิดว่าตัวเองโดนลักหลับ จะมีก็แต่ตรงบริเวณนั้นที่รู้สึกถึงความเฉอะแฉะ ทว่าในเมื่อกางเกงในอยู่ครบ มันก็คิดเป็นอื่นไม...