บทที่ 4 ดีลแรก
เสียงส้นสูงกระทบพื้นก้าวเข้าใกล้ ในขณะที่บอดี้การ์ดทั้งสองขยับตัวอย่างรู้งาน มาเฟียหนุ่มยกมือซ้ายขึ้นเป็นสัญลักษณ์ให้บอดี้การ์ดให้ห่างออกไป และเมื่อเธอใกล้เข้ามา เขาเลยขยับปลายมือไปด้านหลังเล็กน้อย เพื่อส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดถอยออก
รองเท้าส้นสูงก้าวฉับมาหยุดอยู่ตรงหน้า มาเฟียยังคงนั่งนิ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าสายตายังคงเอาแต่จ้องมองใบหน้าสวยหวานรูปไข่
แววตาคมกริบที่มองอยู่ ทำเอาหญิงสาวใจวูบวาบ ใบหน้าขาวร้อนผะผ่าว เธออายแหละ…แต่ใจสู้ บอกตัวเองว่าตัดสินใจมาดิบดีแล้ว งานนี้ไม่มีถอย
แต่…คนตรงหน้าของเธอสิ จะรู้บ้างไหมว่าเธอต้องรวบรวมความกล้าเป็นอย่างมาก สำหรับการตัดสินใจเดินมาหาผู้ชายก่อน ที่สำคัญเธอไม่คิดด้วยว่าหนุ่มโฮสต์ที่นัดไว้เมื่อครู่ จะมาไวถึงล็อบบี้โรงแรมไวขนาดนี้
เขาใส่สูท ดูหล่อ และดูเด่น ทั้งกลางล็อบบี้มีเขาเป็นหนุ่มหล่อที่เด่นสะดุดตานั่งทำท่าหล่ออยู่คนเดียว และที่เธอคิดว่าเขาเป็นหนุ่มโฮสต์เพราะเหตุนี้
ถ้าไม่ใช่ผู้ชายหน้าหล่อจัดคนนี้ ก็คงไม่มีใคร!
“เท่าไหร่”
เสียงหวานใสของหญิงสาว เอ่ยตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อม
คริสโตเฟอร์เลิกคิ้วมองหญิงสาวในชุดแดงรัดรูปที่อยู่ตรงหน้า ใบหน้าหวานรูปไข่ ปากนิด จมูกหน่อย แต่ดวงตาฉายแววรั้นเอาเรื่องอยู่นิด ๆ กำลังจ้องสบตาเขา
“อะไรคือเท่าไหร่”
“ที่เราดีลกันไว้ตอนโทรคุยกันเมื่อกี้” อัญชิสาเม้มริมฝีปาก มือเรียวกำจิกเนื้อตัวเองพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้สั่น
เขาแสยะยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก เลื่อนสายตาที่มองจากใบหน้า ไต่ระดับลงไปที่หน้าอก ก่อนจะไล่ไปที่เอวคอด ไปจนถึงสะโพกผายที่กลมมน และต่ำไปตรงนั้น
อืม…หุ่นน่า…
น่าสนใจ?
แต่…เธอเป็นผู้หญิงบริการเหรอ?
ไม่สิ ถ้าผู้หญิงคนนี้เป็นผู้หญิงขายบริการคงไม่เอ่ยถามเขาว่าเท่าไหร่ งั้นหรือเธอคิดว่าเขาคือหนุ่มโฮสต์?
หึ…ระดับมาเฟียแบบเขาถูกมองเป็นหนุ่มโฮสต์!
“แล้วแต่คุณจะให้” เสียงทุ้มก้องกังวานแต่ฟังดูแล้วทรงอำนาจเอ่ยตอบ
“ฉันไม่เคยจ้างหนุ่มโฮสต์ นายคนแรก ไม่รู้ว่าต้องให้กันเท่าไหร่” หญิงสาวกัดริมฝีปาก แววตาเชื่อมั่นเมื่อครู่ฉายแววความกังวลใจเล็กน้อย
เธอกำลังเข้าใจผิดว่าเขาเป็นหนุ่มโฮสต์ ส่วนเขาก็กำลังนึกสนุกกับการที่ได้สวมรอยเป็นหนุ่มโฮสต์เพื่อกินของฟรี ที่สำคัญผู้หญิงตรงหน้าเธอสวยถูกสเปคเขามาก
“คนแรกหมายถึง?”
“ฉันยังไม่เคยนอนกับใคร”
เป็นข้อเสนอที่น่าสนใจมากสำหรับมาเฟียหนุ่ม
“และ…เออ…แต่ถ้านายทำให้ฉันลืมแฟนเก่าได้ฉันจะให้ทิปนายเพิ่มด้วยหนึ่งร้อย”
หนึ่งร้อย…หึ
ระดับมาเฟียคริสโตเฟอร์ เงินหนึ่งร้อยล้านเขาเอามาโปรยทิ้งลงจากยอดตึกยังได้เลย แต่ผู้หญิงคนนี้กล้ามากที่บอกจะให้เขาหนึ่งร้อยบาท
เธอกล้าหยาม เขาก็กล้าเย็x
“ได้! งั้นคุณก็อย่าร้องขอให้ผมหยุดกลางคันก็แล้วกัน”
...
ดีลจบแบบใจสั่น อัญชิสาเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อเธอเดินนำชายหนุ่มไปทางลิฟต์ บรรยากาศดูน่าตึงเครียดระดับสิบ โชคดีที่คนติดตามของเขาไม่ได้ตามมาให้เธอรู้สึกกลัวมากไปกว่านี้ ส่วนเธอก็ยังคงคิดว่าเขาคือหนุ่มโฮสต์ที่จ้างมา
เมื่อครู่ทันทีที่ดีลจบ เขาก็ลุกขึ้นยืนพร้อมผายมือให้เธอได้เดินนำ อัญชิสาแทบจะก้มหน้าก้มตาเดิน ยอมรับว่าที่ตัดสินใจห่าม ๆ จ้างหนุ่มโฮสต์ก็ใจสั่นมากพออยู่แล้ว แต่ที่สั่นมากกว่าปกติ คือจำเป็นไหมที่หนุ่มโฮสต์ต้องหล่อและดูดีมากมายขนาดนี้
คล้อยหลังที่อัญชิสาเดินนำไป มาเฟียหนุ่มก็พยักหน้าเรียกบอดี้การ์ดให้เข้าหา
“ครับนาย”
“เตรียมห้อง” เขาเอ่ยเสียงเรียบ และห้องที่ว่านั่นคือห้องระดับเพนเฮ้าส์ชั้นสูงสุดของโรงแรมที่เพื่อนของเขาเป็นเจ้าของ ซึ่งห้ามบุคคลภายนอกวุ่นวาย!
ถึงหน้าลิฟต์อัญชิสาหยุดยืน และหันกลับมองมาเฟียหนุ่ม
“ฉะ ฉันจ้องห้องพักโรงแรมเอาไว้แล้วชั้น 16” มือเรียวเอื้อมไปกดปุ่มเพื่อรอลิฟต์ แต่เขากลับจับปลายนิ้วของเธอออกแล้วปล่อย
“ไปห้องผม ผมเปิดห้องส่วนตัวเอาไว้แล้ว”
“คะ?”
“ตามมา”
คราวนี้เขาเดินนำเธอไปที่หน้าลิฟต์อีกตัวที่มีคนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยืนอยู่ อัญชิสาเงยหน้ามองเขาแบบงง ๆ
“แล้วทำไม …เออไม่ไปห้องของฉัน”
ก็ในเมื่อเธอเป็นคนจ่ายเงินจ้าง ค่าห้องเธอก็น่าเป็นคนจ่าย
“ผมไม่ชอบห้องคนอื่น” เขาตอบเสียงนิ่ง แต่ไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดอะไรตอบ เสียงลิฟต์ตรงหน้าก็ดังขึ้น เขาเชิญเธอให้เข้าไป ก่อนที่จะก้าวตามไปติดๆ
รอบนี้เธอประหม่าหนักกว่าเดิม เข้ายืนใกล้เธอมาก มากจนกลิ่นน้ำหอมจากชายหนุ่มปะทะเข้าที่จมูก เธอยืนก้มหน้ากุมมือตัวเองไม่ให้สั่น แต่ไอ้ที่ห้ามสั่นไม่ได้ก็คือหัวใจ สั่นแรงมาก
เธอไม่กล้าพูด ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง
แต่…ก็ไม่คิดจะถอยด้วยเช่นกัน
หล่อขนาดนี้ งานดีขนาดนี้ ถอยได้ไงก่อน? แบบนี้สิถึงจะคู่ควรกับครั้งแรกของเธอ
