บทที่ 6 แผนกฉุกเฉิน ด่วน!
ร่างระหงยืนนิ่งค้าง สมองแล่นจี๋หาทางเอาตัวรอดจากสถานการณ์เฉพาะหน้า
แย่แล้วไอ้เดียร์ เอาไงดี เอาไงดี เขาจะจำเราได้ไหมเนี่ย !
ฉับพลัน ภาพนางเอกละครโทรทัศน์ที่เธอเพิ่งดูเมื่อคืนก็สว่างวาบขึ้นมาในหัว
เป็นลม ! ไอ้เดียร์ แกต้องเป็นลมเดี๋ยวนี้ !!
ตุบ !!
เสียงของหนักร่วงหล่นกระแทกพื้นท้ายห้อง ทำให้ทุกคนในห้องประชุมหันขวับไปมองเป็นตาเดียว
“เฮ้ย ! เดียร์”
โบนิตาถลันลุกจากเก้าอี้ทันทีเมื่อเห็นเพื่อนสนิทนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น โดยมีแฟ้มเอกสารปิดบังใบหน้าไว้
ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ เอื้อมมือหวังจะหยิบแฟ้มที่หล่นทับหน้าออก แต่กลับถูกมือของเพื่อนรักยื้อเอาไว้แน่นจนโบนิตาตกใจ
“ชูวว์ อย่าพูด”
โบนิตาเบิกตาค้างเมื่อได้ยินเสียงของซินเดียกระซิบลอดไรฟันออกมาเบา ๆ
“อะไรกันวะเนี่ย”
“เออ พาเราออกไปก่อนเร็ว !!”
โบนิตาเงยหน้าขึ้นมองคนในห้องประชุมที่ได้แต่ยืนมุงดู ไม่มีใครคิดจะเข้ามาช่วยเหลือเพราะคงเกรงใจประธานคนใหม่ โดยเฉพาะตอนนี้ ที่สายตาคมปลาบดุดันของเขากำลังจับจ้องมาที่เธอกับเพื่อนสนิทบนพื้นอย่างเขม็ง
“เป็นลมค่ะ คุณซินเดียเป็นลม โบขออาสาสมัครอุ้มคุณซินเดียไปห้องพยาบาลหน่อยค่ะ”
“ผมเองครับ”
“ขอบคุณค่ะคุณภีม”
โบนิตาขยับหลีกทางให้ ‘ภีม’ รองผู้อำนวยการฝ่ายการเงิน ซึ่งมีรูปร่างสูงใหญ่พอที่จะอุ้มร่างระหงของเพื่อนรักเธอได้
“ขอโทษด้วยนะคะท่านประธาน”
โบนิตาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อบังเอิญสบเข้ากับนัยน์ตาสีนิลเข้มข้นที่ยังคงจ้องเขม็งไปยังร่างของเพื่อนสนิทในอ้อมกอดภีม เธอค้อมศีรษะลงต่ำ ก่อนจะรีบล่าถอยออกไปจากห้องทันที
“คนนั้นใครกัน”
น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเป็นภาษาไทยชัดเจน นัยน์ตาคมยังคงมองตามคนทั้งสามจนกระทั่งประตูห้องประชุมปิดลง เขาจึงละสายตากลับมาหันหน้าไปทางมิลินท์ รองผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์
“คุณซินเดีย เช้านี้เธอมาสายเพราะรถเสียค่ะบอส ตำแหน่งรองผู้อำนวยการฝ่ายขาย”
‘อีธาน สมิท’ เอี้ยวใบหน้าไปทาง ‘อลัน’ เลขานุการส่วนตัวคนสนิทที่เขาหิ้วข้ามน้ำข้ามทะเลมาจากอเมริกาด้วย
“ขอแฟ้มประวัติ”
“ครับบอส”
สีหน้าของบอสใหญ่ยังคงเต็มไปด้วยความครุ่นคิด แม้จะได้เห็นร่างระหงเพียงชั่วแวบเดียวก่อนที่ใบหน้าหวานคมนั้นจะซุกซบหายเข้าไปในทรวงอกของพนักงานหนุ่มตอนถูกอุ้มออกไป
แต่ดวงหน้างดงามนั้นช่างคุ้นตาเสียเหลือเกิน คุ้นจนทำให้เขาหวนนึกไปถึงค่ำคืนอันแสนวิเศษกับเธอคนนั้น...
สาวเอเชียสุดแสบที่อันตรธานหายเข้ากลีบเมฆไปในเช้าวันต่อมา !
