บทที่ 62 คงจะจริงแล้วล่ะ

เช้าวันต่อมา

กริ๊งงงงง!!

เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างหัวเตียงส่งเสียงแผดดังลั่นทำลายความเงียบยามเช้า มือเล็กเรียวเอื้อมไปควานหาตามสัญชาตญาณ จนกระทั่งปัดหน้าจอกดรับสายโดยที่ไม่ทันได้ละสายตาไปมองเลยด้วยซ้ำว่าเป็นโทรศัพท์ของใคร

“ค่ะ...”

“อีธาน... นั่นใครกันน่ะ? ทำไมถึงมารับสายลูกชายของฉันได้ !...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ