บทที่ 47 บทที่ 46 (The End)

“ปะป๊าก็รักหม่ามี้ด้วยนะครับ ^^” ผมบอกรักเธอจนเธอเผยรอยยิ้มกว้างให้กับผมจนเธอโน้มประทับริมฝีปากผมอย่างนุ่มนวลทำให้เราสองคนได้จูบกันอีกครั้งจนเธอละจูบของผมออก

“หม่ามี้ก็รักปะป๊าเหมือนกันนะคะ^^”

“ครับ ^^ นอนกันนะครับฝันดีนะเด็กดื้อของเฮีย จุ้บ!” ผมจุ้บไปที่ศีรษะทุยและขยับผ้าห่มเพื่อให้เธอได้ห่มผ้าจน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ